5 października 2024
Sobota XXVI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Błogosławiony Franciszek Ksawery Seelos, prezbiter — wspomnienie dowolne w USA
Święta Faustyna Kowalska, dziewica — wspomnienie dowolne
CURAphotography, za pośrednictwem Adobe Stock.
Zwracając się do samych uczniów, rzekł: „Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie. Bo powiadam wam: Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli”. Łk 10:23–24
Wyobraź sobie, że widzisz Jezusa osobiście. Jakie byłoby to doświadczenie? Jak by to było widzieć Go, słuchać Jego nauczania, być świadkiem Jego cudów i spędzać czas, siedząc przy Nim w ciszy? Doświadczenie przebywania z Nim, gdy chodził po ziemi, zależałoby od głębi twojego wewnętrznego spojrzenia. Wielu widziało Jezusa, a jednak Go odrzuciło, a nawet zabiło. Najwyraźniej nie mieli wewnętrznych oczu wiary, by zobaczyć, kim On jest. Inni zostawili wszystko, aby pójść za Nim. Najwyraźniej dzięki darowi wiary dostrzegli, kim był w swojej Boskiej duszy.
Jak Jezus mówi powyżej, uczniowie byli szczęśliwi, ponieważ mogli Go oglądać. Wielu dawnych proroków i królów pragnęło ujrzeć Mesjasza. Przez kolejne stulecia proroctwa o przyjściu Mesjasza musiały budzić w wielu ludziach wielkie oczekiwanie i nadzieję, że znajdą się wśród tych, którym dane będzie szczęście oglądania Go. Przypomnij sobie na przykład proroka Symeona, który całe życie czekał, aby zobaczyć Dziecię Jezus. Gdy więc Maryja i Józef przynieśli Dziecię Jezus do świątyni, aby przedstawić Je Panu, Symeon wziął Dziecię w ramiona i ogłosił: „Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela” (Łk 2:29–32). Istotnie, Symeon, uczniowie i wszyscy, którzy spotkali Jezusa, gdy chodził po ziemi, byli naprawdę szczęśliwi. Dane im było szczęście oglądania Syna Bożego na własne oczy.
Jezus nazwał oczy uczniów szczęśliwymi, ponieważ Go widziały. Gdyby jednak przemówił do nas dzisiaj, nazwałby nas podwójnie szczęśliwymi. Nie widzimy Go w cielesnej postaci, chodzącego po ziemi. Możemy jednak dostrzegać Go w sposób, którego nawet Symeon nie doświadczył w swoim życiu. Symeon widział na własne oczy Zbawiciela świata, obecnego w ludzkiej postaci. Dziś jednak możemy widzieć Go w sposób jeszcze głębszy. Dzięki darowi łaski i zamieszkiwaniu Boga w nas możemy zajrzeć w głąb własnych dusz i odkryć prawdziwą obecność Boga, który w nas żyje.
Można by twierdzić, że lepiej jest widzieć Jezusa na własne oczy niż dostrzegać Jego Boską obecność we własnej duszy. Ale czy rzeczywiście tak jest? Z pewnością nie. Przypomnij sobie raz jeszcze, że wielu widziało Jezusa na własne oczy, ale nie rozpoznało w Nim Boga. Dzisiaj mamy przywilej dostrzegania obecności Chrystusa w naszym świecie w najgłębszy możliwy sposób. Przyszedł, aby w nas zamieszkać. Przyszedł, aby wziąć nas w posiadanie. Przyszedł, aby zjednoczyć się z nami tak głęboko, że to zjednoczenie przemienia nas całkowicie, czyniąc nas Jego własnym Ciałem.
Jeśli dostrzeżenie Bóstwa Jezusa, gdy chodził po ziemi, wymagało wiary, to dostrzeżenie Jego prawdziwej obecności w nas również będzie jej wymagało. Nasze grzechy przesłaniają Jego obecność. Nasz brak wiary sprawia, że trudno nam Go tam zobaczyć. Bóg jednak żyje w każdej duszy będącej w stanie łaski, a naszym nieustannym obowiązkiem musi być odkrywanie Jego obecności w nas i przebywanie z Nim w naszym wnętrzu. W swoim duchowym arcydziele „Twierdza wewnętrzna” św. Teresa z Ávili wyjaśnia, że nieskończony Bóg rzeczywiście w nas mieszka. Naszym obowiązkiem jest wejść w najskrytszą głębię naszego jestestwa, do najbardziej wewnętrznej twierdzy, przedzierając się przez nasze liczne grzechy, aby dotrzeć do najgłębszego centrum, gdzie mieszka wielki Król w całej swej pełni.
Rozważ dziś słowa Jezusa skierowane do uczniów: „Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie”. Wiedz, że te słowa w jeszcze większym stopniu odnoszą się do ciebie. Staraj się patrzeć oczami wiary, aby dostrzegać prawdziwą obecność Zbawiciela świata, który mieszka w twojej duszy. Szukaj Go, wpatruj się w Niego z miłością, rozkoszuj się Jego Boską obecnością i pozwól, by ta obecność cię ogarnęła, przemieniając cię w osobę, jaką Bóg pragnie, byś się stał.
Mój Panie, który we mnie mieszkasz, Twoja Boska obecność w moim wnętrzu jest dla mnie błogosławieństwem przekraczającym wszelkie wyobrażenie. Proszę, otwórz moje oczy, abym Cię widział, i moje uszy, abym Cię słyszał, tak bym mógł przebywać z Tobą, który przyszedłeś, aby zamieszkać we mnie. Jezu, ufam Tobie.
Błogosławiony Franciszek Ksawery Seelos, prezbiter
Święta Faustyna Kowalska, dziewica
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Modlitwy w intencji wyborów i narodu
Dziewięciotygodniowa nowenna od 3 września do 4 listopada
