மார்ச் 27, 2022
தவக்காலத்தின் நான்காம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)
(குறிப்பு: திருப்பலியில் ஆய்ந்தறியும் சடங்குகள் இடம்பெறும்போது, இந்தச் சிந்தனைக்குப் பதிலாக ஆண்டு Aக்கான சிந்தனையைப் பயன்படுத்தலாம்.)
அவன் தன்னிலைக்கு வந்து, “என் தந்தையின் கூலியாளர்கள் எத்தனையோ பேருக்குத் தேவைக்கு அதிகமாக உணவு இருக்கிறது; நானோ இங்கே பசியால் செத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் எழுந்து என் தந்தையிடம் சென்று, அவரிடம், ‘அப்பா, விண்ணகத்திற்கு எதிராகவும் உமக்கு எதிராகவும் பாவம் செய்தேன். இனிமேல் உம்முடைய மகன் என அழைக்கப்பட எனக்குத் தகுதியில்லை; உம்முடைய கூலியாளர்களுள் ஒருவனாக என்னை நடத்தும்’ என்று சொல்வேன்” என நினைத்துக்கொண்டான். லூக்கா 15:17–19
நாம் ஏன் நம் பாவங்களைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம்? இந்தப் பகுதி ஊதாரி மகனின் கதையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. அந்தக் கதையை நாம் நன்கு அறிந்திருக்க வேண்டும். அந்த மகன் தன் தந்தையை விட்டுப் பிரிந்து செல்லவும், தனக்கு வரவிருந்த சொத்துப் பங்கைப் பெற்றுப் பாவ வாழ்வில் செலவழிக்கவும் முடிவு செய்தான். அவனிடமிருந்த பணம் தீர்ந்தபோது, அவன் கடும் வறுமையில் வாடினான். அப்போது அவன் என்ன செய்தான்? அவன் தன்னிலைக்கு வந்தான்!
இந்த ஒரு வரியே நம் தியானத்திற்குரியது. முதலாவதாக, பாவ வாழ்வில் விழும் ஒருவருக்கு என்ன நேரிடுகிறது என்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது. இங்கே, அந்த மகன் இறுதியில் தன் பாவத்தின் விளைவை அறுவடை செய்தான். தன் பாவம் தன்னை ஆதரவற்றவனாகவும் தனிமையில் தவிப்பவனாகவும் விட்டுவிட்டதை அவன் உணர்ந்தான். யாரிடம் செல்வதென்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. நம் பாவங்கள் இந்த மகனின் பாவங்கள் அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும், நாம் செய்யும் பாவங்கள் ஏற்படுத்தும் வெறுமையை இந்த மகனைப் போலவே நாமும் அனுபவிப்போம்.
இந்த மகனிடமிருந்து நாம் பெறக்கூடிய ஆழமான புரிதல் என்னவென்றால், அவன் உண்மையிலேயே மனம் திரும்பினான் என்பதே. குறிப்பாக, “தன்னிலைக்கு வந்ததன்” மூலம் அவன் முக்கியமான இரண்டு உண்மைகளை உணர்ந்தான். முதலாவதாக, வறுமையில் உழலும் வாழ்வைவிடத் தான் மேலான மதிப்புடையவன் என்பதை உணர்ந்தான். வறுமையும் வெறுமையும் நிறைந்த வாழ்வை வாழ வேண்டிய நிலையில் எவரும் இருக்கக் கூடாது. எனவே, தன் மாண்பை உணர்ந்ததன் வழியாக, இதைவிட மேலான வாழ்வுக்காகவே தான் படைக்கப்பட்டிருப்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான்.
இரண்டாவதாக, தன் தந்தையிடம் திரும்பிச் செல்ல முடியும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். இதை அறிந்திருந்தது அவனுக்கு எத்தகைய ஆசீர்வாதம்! தன் தந்தை தன்னை நிபந்தனையற்ற அன்பால் நேசித்தார் என்பது தெளிவாக இருந்ததாலேயே, அவரிடம் திரும்பிச் செல்ல முடியும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். தந்தையின் இதயத்தில் இருந்த இரக்கம் மிகவும் வலிமையானதாக இருந்ததால், மகன் அதை உணர்ந்திருந்தான்; இந்த உணர்வு அவரிடம் திரும்பிச் செல்வதற்கான நம்பிக்கையை அவனுக்கு அளித்தது.
இந்த இருவகைச் செயல்பாட்டைக் குறித்து இன்று சிந்தியுங்கள். அந்த மகன் தன் துயரநிலையைக் காண்கிறான்; அதே வேளையில், நம்பிக்கையுடன் தான் திரும்பிச் செல்லக்கூடியவராகத் தன் தந்தையையும் காண்கிறான். நம் வாழ்விலும் அவ்வாறே செய்ய நாம் முயல வேண்டும். விண்ணகத் தந்தை ஒருபோதும் நம்மைப் புறக்கணிக்க மாட்டார். நாம் என்ன செய்திருந்தாலும், அவரை விட்டு எவ்வளவு தூரம் விலகிச் சென்றிருந்தாலும், தந்தையின் அன்பு நிறைவானது, தளராதது, நிபந்தனையற்றது, எப்போதும் நம்மை அழைப்பது. நாம் நம்பிக்கையுடன் அவரிடம் திரும்பினால் போதும்; நாம் செய்த ஒவ்வொரு தவறையும் மன்னிக்க அவர் தயாராகவும் விருப்பமாகவும் இருக்கிறார். உங்கள் பாவங்களைப் பொறுத்தவரையில் தன்னிலைக்கு வாருங்கள்! அவற்றைக் கைவிட்டு, மனம் திரும்பி, கடவுளின் இரக்கத்தில் நம்பிக்கை வையுங்கள்.
நிறைவான அன்பின் ஆண்டவரே, என் பாவங்கள் என் உள்ளத்தை வறண்டுபோகச் செய்து வெறுமையாக்குகின்றன. நான் செய்த பாவமான தேர்வுகளால் விளைந்த துயரத்தையும் வேதனையையும் காண்கிறேன். அன்பு ஆண்டவரே, நான் தன்னிலைக்கு வரவும், நான் செய்யும் ஒவ்வொரு பாவத்திலிருந்தும் விலகவும் எனக்கு உதவியருளும். நான் செய்த எதையும்விட உமது இரக்கம் மிகப் பெரியது என்பதை உணர எனக்கு உதவியருளும். உமது நிறைவான அன்புக்காக உமக்கு நன்றி செலுத்துகிறேன்; என் தேவையில் உம்மிடம் திரும்புகிறேன். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
இருபத்து மூன்றாம் சிந்தனை – மரணத் தீர்ப்பு
(தவக்காலத்தின் நான்காம் ஞாயிறு)
மேலும் ஞாயிறு காணொளிச் சிந்தனைகள்
தவக்காலத்திற்கான திருவிவிலியத் தியானங்கள்
இன்றைய புனிதர்கள்/திருவிழாக்கள்
திருப்பலி வாசிப்புகளுக்கான தெரிவுகள்
