Miyerkules ng Ika-Tatlumpu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Maraming tao ang naglalakbay na kasama ni Jesus. Lumingon Siya at sinabi sa kanila, “Kung ang sinuman ay lumalapit sa Akin nang hindi napopoot sa kanyang ama at ina, asawa at mga anak, mga kapatid na lalaki at babae, at maging sa sarili niyang buhay, hindi siya maaaring maging alagad Ko.” Luke 14:25–26
Matapos ang nakakagulat na pambungad na ito ng ating Panginoon, tinatapos ni Jesus ang Ebanghelyo ngayong araw sa pagsasabing, “Gayundin naman, ang sinuman sa inyo na hindi tumatalikod sa lahat ng kanyang ari-arian ay hindi maaaring maging alagad Ko.” Kaya sa unang pagbasa, tila tinatawag tayong hindi lamang talikuran ang lahat ng ating pag-aari kundi kapootan din ang mga kabilang sa ating sariling pamilya. Ngunit ito nga ba ang ibig sabihin ng ating Panginoon? Magsimula tayo sa diwa ng “pagkapoot” sa mga kabilang sa ating pamilya at maging sa sarili nating buhay.
Malinaw na ang salitang “pagkapoot” sa talatang ito ng Ebanghelyo ay hindi katulad ng kasalanan ng pagkapoot at galit. Sa pagpapaliwanag sa talatang ito, sinabi ng isang Ama ng Simbahan na may mga pagkakataong ang pinakamabuting paraan ng pagmamahal sa kapwa ay sa pamamagitan ng isang uri ng pagkapoot. Ibig sabihin, kung ang isang tao ay maging hadlang sa ating paglapit sa Diyos at nagsisikap na ilayo tayo sa kalooban ng ating Panginoon, dapat nating ipahayag nang matatag ang ating “pagkapoot” sa kanyang mga ginagawa. Ngunit ito ay pag-ibig. Ang pagtangging tumalikod sa Diyos, sa pamamagitan ng pagtanggi sa mga kilos ng kapwa na salungat sa tamang kaayusang moral, ay isang paraan ng pagbabahagi ng Ebanghelyo sa kanya. Tingnan natin ang isang matinding halimbawa.
Isipin mong nabubuhay ka sa isang panahon at kalagayan kung saan isang krimen ang pagiging Kristiyano. Inaresto ka at inutusang itakwil sa harap ng madla ang iyong pananampalataya. Sa halip, tinanggihan mo ang utos na iyon nang buong lakas ng iyong kaluluwa. Sa ganitong pagkakataon, nagpapakita ka ng isang uri ng banal na “pagkapoot” sa pag-uusig na ipinapataw sa iyo ng taong iyon. Ngunit isa rin itong pagpapakita ng pagmamahal sa kanya, sapagkat lubusan mong tinatanggihan ang kanyang ginagawa sa pamamagitan ng hindi pagsunod sa kanyang utos.
O pag-isipan din kung paano mo kinapopootan maging ang iyong “sariling buhay.” Sabihin nating paulit-ulit kang nahuhulog sa mabigat na kasalanan. Ang nararapat na tugon ay hindi lamang pagsisisi kundi pagkakaroon din ng isang uri ng banal na pagkapoot sa nakagawiang kasalanang kinasadlakan mo. Ito ay tunay na pagkapoot sa iyong sarili sa diwang kinapopootan mo ang kung ano ang naging ikaw dahil sa iyong kasalanan. Ngunit ang pinakalayunin ng banal na pagkapoot na ito ay ang buong-alab na pagdaig sa iyong kasalanan, kaya ito ay tunay na pagpapakita ng pagmamahal sa iyong sarili.
Ang pangwakas na pangungusap ng Ebanghelyo ngayong araw na binanggit sa itaas ay nananawagan sa atin na talikuran ang lahat ng ating ari-arian. Sa madaling salita, dapat nating talikuran ang anumang kinakapitan natin sa paraang salungat sa kalooban ng Diyos. Siyempre, sa Kanyang pagkalinga, inaanyayahan ng Diyos ang karamihan sa mga tao (maliban sa mga nananata ng karalitaan) na magkaroon ng iba’t ibang ari-arian upang matugunan ang mga materyal na pangangailangan sa buhay. Ngunit kahit sa ganitong kalagayan, dapat nating “talikuran” ang lahat ng ating pag-aari, na nangangahulugang hindi natin dapat hayaang kumapit ang ating puso sa anuman maliban sa Diyos. Ngunit ito ang kalayaan sa pinakatunay nitong kahulugan. Kahit marami kang pag-aari, dapat mong maunawaan na hindi ang mga bagay na iyon ang nagbibigay sa iyo ng kaligayahan. Tanging ang Diyos at ang Kanyang kalooban ang makapagbibigay sa iyo ng kaganapan. Wala nang iba. Kaya dapat tayong matutong mamuhay na para bang sapat na ang Diyos at ang Diyos lamang. At kung kalooban ng Diyos na magkaroon ka ng bahay, kotse, kompyuter, telebisyon at iba pang makabagong kaginhawahan, mangyari nawa iyon. Ngunit ang tunay na “pagtalikod” sa lahat ng ari-ariang ito ay nangangahulugan lamang na kung mawala man ang mga ito sa iyo anumang oras, matatanggap mo iyon nang maluwag sa kalooban. Dito makikita ang ganap na kawalan ng pagkakapit sa mga bagay. Ang pagkawala ng anumang materyal na bagay ay hindi magiging hadlang sa anumang paraan sa iyong pagmamahal at paglilingkod sa Diyos at sa Kanyang banal na kalooban.
Pagnilayan mo ngayon ang mga radikal na salitang ito ni Hesus. Sikapin mong marinig ang mga ito ayon sa nais ipakahulugan ng ating Panginoon. Pagsikapan mong palayain ang iyong puso mula sa pagkakapit sa lahat ng salungat sa kalooban ng Diyos at sa lahat ng nagiging hadlang sa Diyos sa iyong buhay. Sa huli, ang mapasaiyo ang Diyos lamang ay higit pa sa maaari mong asamin. At kung lubos na mapasaiyo ang ating mahabaging Diyos, saka mo lamang mamahalin ang iyong sarili at ang kapwa nang may dalisay na puso at pag-ibig ni Hesus na ating Panginoon.
Panginoon kong humihingi ng lubos na pagtatalaga, tinatawag Mo kaming lahat sa isang buhay ng radikal na kabanalan. Nais Mong matutuhan kitang mahalin nang higit sa lahat at nang buong puso. Ipagkaloob Mo po sa akin ang biyaya at karunungang kailangan ko upang talikuran ang lahat ng humahadlang sa aking pagmamahal at paglilingkod sa Iyo. Ikaw at Ikaw lamang nawa ang maluwalhati sa aking buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Panalangin para sa Kapayapaan
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
Tampok na larawan sa itaas: Si Kristong Nangangaral ni Rembrandt, mula sa Wikimedia Commons
_-_Google_Art_Project.jpg){kind=link}