Sabado, Agosto 10, 2024
Kapistahan ni San Lorenzo, Diyakono at Martir
Ang sinumang nagmamahal sa kanyang buhay ay mawawalan nito, at ang sinumang napopoot sa kanyang buhay sa mundong ito ay mag-iingat nito para sa buhay na walang hanggan. Juan 12:25
Isa ito sa maraming makapangyarihan at nakagugulat pa ngang pahayag ni Jesus. May kahalintulad na pahayag si Jesus sa lahat ng apat na Ebanghelyo. Sa bersiyong ito ni Juan, ginamit ang mga salitang “pagmamahal” at “pagkapoot.” Sa pagmamahal natin sa ating buhay, nawawala ito sa atin, ngunit sa pagkapoot natin dito, naiingatan natin ito. Sa unang pagbasa, maaaring isipin ng isang tao na di-sinasadyang napagpalit ang mga salitang “pagmamahal” at “pagkapoot.” Maaaring isipin niya na ang ibig sabihin ni Jesus ay, “Ang sinumang napopoot sa kanyang buhay ay mawawalan nito” at “ang sinumang nagmamahal sa kanyang buhay ay mag-iingat nito.” Ngunit hindi iyon ang Kanyang sinabi. Ang sinabi Niya ay ang kabaligtaran mismo.
Dapat unawain na ang mga salitang “pagmamahal” at “pagkapoot” dito ay hindi ginamit sa karaniwang paraan ng paggamit natin sa mga ito. Sa talatang ito, ginagamit ni Jesus ang salitang “pagmamahal” upang tukuyin ang pagkamakasarili o ang pagtutuon lamang sa sarili. At ginagamit Niya ang salitang “pagkapoot” upang tukuyin ang pagiging di-makasarili o ang mapagsakripisyong pagkakaloob ng sarili. Sa madaling salita, ang sinumang namumuhay nang makasarili ay mawawalan ng lahat sa huli, ngunit ang tunay na namumuhay nang di-makasarili at nagkakaloob ng sarili ay magkakamit ng lahat sa dakong huli.
Ang malalim na turong ito ng ating Panginoon ay mahirap maunawaan kung wala ang kaloob ng biyaya. Maaaring mahirapan ang ating katwiran lamang na tanggapin ang ideyang mabuti ang pamumuhay nang di-makasarili. Madaling mangatwiran na higit na mabuti ang iangat ang ating sarili sa ibabaw ng lahat. Maaaring ipasiya ng isip na nangangatwiran na ang kaligayahan at ang “magandang buhay” ay matatagpuan sa pagkakaroon ng kayamanan, katayuan sa lipunan, kapangyarihan, at paggalang ng lahat. Ngunit ang ganitong makasariling pamumuhay na nakasentro sa sarili, bagaman kaakit-akit sa pananaw na pantao lamang, ay talagang landas tungo sa pagkawala ng lahat ng tunay na mabuti. Sa kabaligtaran, kapag hinayaan lamang nating gabayan ng biyaya ng Diyos ang ating katwiran saka natin mauunawaang ang pagiging di-makasarili, sa halip na makasarili, ang pinakamabuti. Ang pagiging di-makasarili ay nangangahulugang laging nakatuon ang ating paningin sa kabutihan ng kapwa. Nangangahulugan itong hindi tayo nananatiling nakatuon at nakababad sa pag-iisip tungkol sa ating sarili. Nangangahulugan itong lubos tayong nakatalaga sa paglilingkod sa Diyos at sa ating kapwa, anuman ang maging kapalit nito para sa atin. Dapat nating ipagkaloob ang lahat sa paglilingkod at pagmamahal sa Diyos, at iyon lamang ang paraan upang ibalik sa atin ng Diyos ang higit pa sa maaari nating asahan.
Si San Lorenzo, na ating pinararangalan ngayon, ay isang diyakono at martir noong ikatlong siglo. Literal na isinuko ng dakilang santong ito ang lahat, pati na ang kanyang sariling buhay, upang magsabi ng “Oo” sa Diyos. Bilang diyakono sa Simbahang Katedral sa Roma, ipinagkatiwala sa kanya ang pamamahagi ng limos sa mga dukhang nangangailangan. Noong Agosto ng taong 258, nagpalabas ang Emperador ng isang kautusang nagsasaad na dapat patayin ang lahat ng klerigo. Matapos patayin ang papa, pinuntahan nila si Lorenzo at, bago siya patayin, inutusan siyang ibigay ang lahat ng kayamanan ng Simbahan. Humingi siya ng tatlong araw upang tipunin ang mga kayamanang iyon, at sa loob ng tatlong araw na iyon, ipinamahagi niya sa mga dukha ang lahat ng kaya niyang ipamahagi. Pagkatapos, sa ikatlong araw, humarap siya sa prepekto at dinala niya hindi ang materyal na kayamanan ng Simbahan kundi ang tunay nitong kayamanan. Dinala niya ang mga dukha, mga lumpo, mga bulag, at mga nagdurusa, at ipinahayag na tunay na mayaman ang Simbahan at na ang mga taong kasama niya ang tunay na mga kayamanan ng Simbahan. Sa galit ng prepekto, hinatulan niya si Lorenzo ng kamatayan sa pamamagitan ng pagsunog, na malayang tinanggap ni Lorenzo.
Pagnilayan mo ngayon ang dakilang panawagang Kristiyano na tinanggap mo: ang mamuhay nang lubos na di-makasarili at mapagbigay ng sarili sa lahat ng paraan. Kung napapansin mong madalas ay sarili mo lamang ang iyong iniisip, sikapin mong baguhin ang nakagawiang ito. Ituon ang iyong paningin sa Diyos at sa paglilingkod sa kapwa. Sikaping higit na malasakitin ang mga pangangailangan ng mga nasa paligid mo kaysa ang sarili mong mga alalahanin. Gawin mo ito sapagkat ito ang ipinananawagan sa atin ni Hesus. At kung tinatawag Niya tayo sa gayong buhay na di-makasarili, dapat nating malaman at paniwalaang magiging sulit ito sa huli.
Panginoon kong nag-alay ng sarili, ibinigay Ninyo ang Inyong napakahalagang buhay para sa lahat dahil sa pag-ibig. Ang lubos na pagkakaloob Ninyo ng Inyong buhay ay nagbunga ng kaligtasan ng mga tatanggap sa maluwalhating kaloob na ito. Tulungan Ninyo akong hindi lamang buksan ang aking sarili sa kaloob Ninyong ito na walang bayad, kundi tularan din ang Inyong buhay na di-makasarili sa pamamagitan ng pag-aalay ng aking sarili sa paglilingkod sa Inyo at sa kapwa. San Lorenzo, diyakono at martir, ipanalangin mo kami. Hesus, nagtitiwala ako sa Inyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Santo ng Araw – San Lorenzo, Diyakono at Martir
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
