Ang Pinakamalalim na Kasiyahan ng Tao

Setyembre 27, 2024

Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Mga Pagbasa para sa Biyernes ng Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon

Minsan, habang nananalanging mag-isa si Jesus at kasama Niya ang mga alagad, tinanong Niya sila, “Sino raw Ako ayon sa mga tao?” Luke 9:18

Kapansin-pansing si Jesus ay kapwa “nananalanging mag-isa” at “kasama Niya ang mga alagad.” Ipinaliliwanag ni San Beda ang tila pagsasalungatang ito sa pagsasabing “ang Anak lamang ang may kakayahang tumagos sa di-maarok na mga lihim ng kalooban ng Ama.” Samakatuwid, laging nag-iisang kasama ng Ama ang ating Panginoon sa diwang si Jesus lamang ang lubos at matalik na nakakikilala sa Ama. Ito ay sapagkat Siya ang Ikalawang Persona ng Kabanal-banalang Trinidad, ang Walang Hanggang Anak ng Ama.

Kapag malinaw na nating nauunawaan ang katotohanang iyon, mahalaga ring maunawaan na habang nananalangin si Jesus sa Ama ayon sa Kanyang kalikasang pantao, may bagong naganap. Bagaman si Jesus ay kasama na ng Ama mula sa walang hanggan, ang Kanyang kalikasang pantao ay hindi kasama ng Ama mula sa walang hanggan. Kaya, habang nakikipagniig ang Walang Hanggang Anak ng Diyos sa Walang Hanggang Ama nang Siya ay nabubuhay sa katawang-tao, ang kalikasang pantao ay biglang itinaas sa isang antas na hindi pa nito nararating kailanman. Hindi lamang namumuhay ang Walang Hanggang Anak sa ganap na pakikipagkaisa sa Ama, kundi ngayon, ang Walang Hanggang Anak, na ganap na tao, ay nagdala ng Kanyang kalikasang pantao sa pagkakaisang ito.

Bagaman maaaring tila medyo pilosopikal ito para sa ilan, itinuturo nito ang isang napakahalagang katotohanang may kinalaman sa ating lahat. Sa pamamagitan ng panalangin ng ating Panginoon sa Ama bilang tao, tayong lahat ay inaanyayahang makiisa kay Jesus at makibahagi sa banal na pagkakaisang ito. Ang Anak ng Diyos, bilang tao, ang nagbigay-daan upang tayong mga tao ay makibahagi sa pag-aangat ng ating mismong buhay tungo sa pakikipagkaisa sa Diyos Ama. At bagaman mananatiling natatangi ang pakikipagkaisa ng Anak ng Diyos sa Ama, gayunman, inaanyayahan tayong makibahagi sa Kanilang buhay sa pamamagitan ng pakikilahok.

Kaya bakit ito mahalaga? Ang isang dahilan ay wala nang higit pang kaganapang maaari nating makamit bilang tao kaysa sa makibahagi sa panalangin ng Anak sa Ama. Sa buong buhay natin, patuloy tayong naghahanap ng kaganapan sa iba’t ibang paraan. Nais nating maging maligaya. Nais nating masiyahan sa buhay. May likas tayong pagnanais na maging maligaya na patuloy nating hinahangad na matugunan. Ang mahalagang maunawaan ay ang pinakadakilang kaligayahan ay nagmumula sa pakikibahagi sa malalim na panalangin ng Anak sa Ama bilang tao. Ang panalangin, ang tunay na panalangin, ang sagot sa ating pinakamalalim na pagnanais.

Pagnilayan ngayon kung regular kang nag-uukol ng panahon sa malalim na panalangin. May maaalala ka bang mga pagkakataong, tulad ng ating Panginoon, nag-iisa kang kasama ang Diyos, nakikipagniig sa Kanya sa kaibuturan ng iyong kaluluwang pantao, at inilalapit sa Kanya sa pamamagitan ng panalangin? Maraming antas ng panalangin, gaya ng pinatototohanan ng maraming santo. Magpasiyang palalimin ang iyong panalangin. Lumapit sa ating Panginoon ngayon at ibuhos sa Kanya ang iyong puso, na hinihiling sa Kanya na akayin kang makibahagi sa banal na pag-iisa ng Kanyang pananalangin sa Ama. Ang paggawa nito ay magbubunga sa iyo ng pinakamalalim na kasiyahang maaaring maranasan ng tao sa buhay.

Panginoon kong nananalangin, habang nag-uukol Ka ng panahon na mag-isang kasama ang Ama, pinagkaisa Mo ang Iyong kalikasang pantao sa Kanya, at sa gayon ay iniangat Mo ang aming kalikasan sa isang maluwalhating antas. Ilapit Mo po ako sa Iyo, mahal kong Panginoon, upang makilala Kita at ang Ama sa pamamagitan ng tunay, malalim, at nagpapalakas na panalangin. Nawa ang pakikipagkaisang ito sa Iyo ang maging bukal ng pinakamalalim kong kaganapan sa buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Bago mula sa My Catholic Life!