Miyerkules, Nobyembre 13, 2024
Paggunita kay Santa Francisca Xavier Cabrini, Birhen
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Mga Pagbasa para sa Miyerkules ng Ikatatlumpu’t Dalawang Linggo sa Karaniwang Panahon
Niels Larsen Stevns, Nasa pampublikong dominyo, mula sa Wikimedia Commons
Bilang tugon, sinabi ni Jesus, “Hindi ba’t sampu ang nalinis? Nasaan ang siyam pa? Wala bang bumalik upang magpasalamat sa Diyos kundi ang dayuhang ito?” Pagkatapos ay sinabi Niya sa kanya, “Tumindig ka at humayo; iniligtas ka ng iyong pananampalataya.” Lucas 17:17–19
Ang tugong ito ng ating Panginoon ay para sa nag-iisang taong may ketong na bumalik kay Jesus upang magpasalamat sa Kanya. Sampung taong may ketong ang lumapit kay Jesus, tumayo sa malayo, at sumigaw, “Jesus, Guro! Maawa po Kayo sa amin!” At sa gayon, pinagaling silang lahat ni Jesus. Ngunit ang pinakadiwa ng pagpapagaling na ito ay hindi gaanong ang paggaling mismo kundi ang pasasalamat na ipinahayag ng isa lamang sa sampu.
Isinasalaysay sa atin ng Ebanghelyong ito na ang taong ito na may ketong ay gumawa ng limang bagay upang maipahayag nang buong lalim ang kanyang pasasalamat. Bumalik siya, niluwalhati ang Diyos, ginawa ito nang malakas ang tinig, nagpatirapa sa paanan ni Jesus, at nagpasalamat sa Kanya. Kaygandang patotoo para sa ating lahat!
Bilang paghahambing, madalas balewalain ng mga anak ang mapagmahal na pag-aaruga ng kanilang mga magulang. Kaya naman maraming mabubuting magulang ang palaging nagpapaalala sa kanilang mga anak na magsabi ng “salamat.” Sa ating ugnayan sa Diyos, madali rin nating mabalewala ang Kanyang mga gawang nagdudulot ng kaligtasan. Madali nating maituring ang lahat ng biyayang tinatanggap natin bilang isang bagay na karapat-dapat nating matanggap sa halip na isang kaloob ng walang hanggang awa. Kapag nangyari iyon, higit tayong nagiging katulad ng siyam na hindi nagpahayag nang nararapat ng kanilang pasasalamat kay Jesus.
Una sa lahat, dapat tandaan na hindi tayo nagpapasalamat sa Diyos dahil kailangan Niya ang mga papuring ito. Hindi nakasalalay sa ating pasasalamat ang Kanyang pagkilala sa sarili Niyang halaga. Malinaw ito. Ang Diyos ay Diyos, at hindi Niya kailangan ang ating papuri sa anumang paraan. Gayunman, mahalagang maghandog ng taos-pusong papuri at kaluwalhatian sa Diyos. Mahalaga ito dahil kailangan natin ang birtud na ito ng pasasalamat upang araw-araw tayong mapaalalahanan na ang lahat ng tinatanggap natin mula sa Diyos ay kaloob na hindi natin nakamit dahil sa ating sariling merito. Hindi natin matatamo ang Kanyang pag-ibig at biyaya sa pamamagitan ng ating sariling pagsisikap. Hindi tayo karapat-dapat dito. Ngunit pinipili pa rin Niya itong ipagkaloob dahil sa Kanyang awa. At ang tanging nararapat na tugon sa awa ay pasasalamat. Malalim na pasasalamat.
Mahalaga ang pasasalamat dahil ito ang katotohanan. Dapat tayong laging bumalik sa ating Panginoon matapos Niya tayong pagkalooban ng biyaya. Dapat natin Siyang luwalhatiin nang buong alab, na tumatawag sa Kanya nang buong puso. Dapat tayong magpatirapa sa Kanyang harapan, sa Kanyang paanan, kapwa sa literal na paraan at sa kaibuturan ng ating kalooban, at paulit-ulit na magpasalamat sa Kanya. Ang paggawa nito ay laging tutulong sa atin na alalahanin ang katotohanang ang lahat ng mayroon tayo at ang ating buong pagkatao ay kaloob ng Diyos. Isang kaloob ng biyaya na hindi natin nakamit sa sariling merito at hindi tayo karapat-dapat tumanggap.
Pagnilayan mo ngayon ang lalim ng pasasalamat sa iyong sariling puso. Madalas ka bang kumilos na parang isang batang laki sa layaw at makasarili, o palagi mong kinikilala ang kagandahang-loob ng Diyos? Kung sa anumang paraan ay kulang ka sa ganitong lubos na pasasalamat, pagnilayan mo ang taong ito na may ketong. Ang kanyang pasasalamat, na ipinahayag nang buong alab ng puso, ang pinakamahalagang bahagi ng salaysay na ito. Sa huli, higit na masaganang biyaya ang tinanggap niya kaysa sa siyam dahil nagbunga ng pananampalataya ang kanyang paggaling; at ang pananampalatayang iyon ang nagligtas hindi lamang sa kanyang katawan kundi pati sa kanyang kaluluwa. Hangarin mong maligtas ang iyong kaluluwa sa pamamagitan ng pagtulad sa pananampalataya ng banal na taong ito na pinagaling mula sa ketong.
Mapagbiyayang Panginoon ko, saganang-sagana Mong ipinagkakaloob sa akin ang Iyong awa. Kung wala Ka, Hesus, wala akong anuman; ngunit sa piling Mo, tinatanggap ko ang lahat. Nawa’y lagi kong mabatid at maunawaan ang pangangailangan ko sa Iyong biyaya. At sa pagtanggap ko ng kaloob na ito, nawa’y tumugon ako nang may pinakamalalim na pasasalamat, upang sa gayon ay mailigtas ko ang aking kaluluwa sa pamamagitan ng pananampalataya. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Santo ng Araw: Santa Francisca Xavier Cabrini, Birhen—Paggunita sa Estados Unidos
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Pagninilay sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipiliang Pagbasa sa Misa
