ಮಾರ್ಚ್ 21, 2020
ತಪಸ್ಸುಕಾಲದ ಮೂರನೇ ವಾರದ ಶನಿವಾರ
ಇಂದಿನ ವಾಚನಗಳು
“ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಲು ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಒಬ್ಬನು ಫರಿಸಾಯನು, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಸುಂಕದವನು. ಫರಿಸಾಯನು ನಿಂತುಕೊಂಡು ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು: ‘ದೇವರೇ, ನಾನು ಉಳಿದ ಜನರಂತೆ ದುರಾಶೆಯುಳ್ಳವನೂ ಅನ್ಯಾಯಗಾರನೂ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಈ ಸುಂಕದವನಂತೆಯೂ ಅಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.’” ಲೂಕ 18:10–11
ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ತಾನೇ ನೀತಿವಂತನೆಂಬ ಭಾವನೆ ಬಹಳ ಅಸಹ್ಯವಾದವು. ಈ ಸುವಾರ್ತೆಯು ಫರಿಸಾಯನನ್ನೂ ಅವನ ಸ್ವನೀತಿಯ ಭಾವನೆಯನ್ನೂ ಸುಂಕದವನ ದೀನತೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಫರಿಸಾಯನು ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ನೀತಿವಂತನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಉಳಿದ ಜನರಂತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿ ಕೃತಜ್ಞನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ದೇವರಿಗೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಾಗ, ತಾನು ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವನು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಅಹಂಕಾರವೂ ಅವನಲ್ಲಿದೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಆ ಫರಿಸಾಯನು! ಸತ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಾನು ಎಷ್ಟು ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದೇ ಇಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಸುಂಕದವನು ಸತ್ಯವಂತನೂ ದೀನನೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು, “ಓ ದೇವರೇ, ಪಾಪಿಯಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು” ಎಂದು ಮೊರೆಯಿಟ್ಟನು. ಈ ದೀನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸುಂಕದವನು ನೀತಿವಂತನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹೋದನು, ಆದರೆ ಫರಿಸಾಯನು ಹಾಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಯೇಸು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ದೀನತೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕ. ತನ್ನ ಪಾಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಕೇಳುವವರನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಇಂತಹ ದೀನತೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಹೃದಯಗಳನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲದು.
ಹಾಗಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ವಿಷಯವೇನು? ಈ ಸಾಮತಿಯು ನಿಮಗಾಗಿಯೇ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೇ? ತಾನೇ ನೀತಿವಂತನೆಂಬ ಭಾವನೆಯ ಭಾರವಾದ ಹೊರೆಯನ್ನು ನೀವು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ? ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಅದನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಸುಂಕದವನಲ್ಲಿದ್ದ ದೀನತೆಯ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ತಲುಪುವುದು ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪಾಪವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದು, ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿಹೋಗುವುದು ಬಹಳ ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಅಹಂಕಾರವೇ. ನಾವು ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಹಂಕಾರವು ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನಾವು ದೇವರ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ದೇವರ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ನೆಟ್ಟಿರುವ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಲು ಮತ್ತು ತಾನೇ ನೀತಿವಂತನೆಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನೂ ಸ್ವಸಮರ್ಥನೆಯನ್ನೂ ಬದಿಗಿಡಲು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ, ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಕಾಣಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ದೇವರ ಕರುಣೆ ನಿಜವಾಗಿ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಅರಿತಾಗ, ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳೂ ನಮ್ಮನ್ನು ದೇವರಿಂದ ದೂರವಿಡಲಾರವು ಎಂಬುದನ್ನು ಸಹ ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಪಾಪಿಯ ಪಾಪ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚೋ, ಆ ಪಾಪಿ ದೇವರ ಕರುಣೆಗೆ ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಹನು! ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಪಾಪವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರವು ಮಾಯವಾಗಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಬಯಸಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಪಾಪವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಾವು ಇಡಬೇಕಾದ ಎರಡನೆಯ ಮುಖ್ಯ ಹೆಜ್ಜೆಯಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪಾಪವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲ, ನಾವು ಬೀದಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಮ್ಮ ಪಾಪದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ದೇವರ ಮುಂದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪಾಪನಿವೇದನೆಯಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಇತರರ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನೂ ಕರುಣೆಯನ್ನೂ ಕೇಳಲು ನಾವು ಅವರ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ಆಳವಾದ ದೀನತೆಯು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದು, ಇತರರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅದು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡಿ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆನಂದದ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸುಂಕದವನ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲು ಭಯಪಡಬೇಡಿ. ಇಂದು ಅವನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಲಿ; ಆಗ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವಿರಿ!
ಓ ದೇವರೇ, ಪಾಪಿಯಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು. ಓ ದೇವರೇ, ಪಾಪಿಯಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು. ಓ ದೇವರೇ, ಪಾಪಿಯಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು. ಯೇಸುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಡುತ್ತೇನೆ.
ಶಿಲುಬೆಯ ಬುಡದಲ್ಲಿ 40 ದಿನಗಳು – ಧ್ಯಾನ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು – ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗನ ನೋಟ
ಕೊರೊನಾವೈರಸ್ ಮಹಾಮಾರಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಮತ್ತು ಆನ್‌ಲೈನ್ ದಿವ್ಯಬಲಿ
