15 stycznia 2021
Piątek I tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech mężczyzn. Nie mogąc z powodu tłumu zbliżyć się do Jezusa, odkryli dach nad Nim. Zrobiwszy otwór, spuścili nosze, na których leżał paralityk. Marka 2:3–4
Ten paralityk jest symbolem pewnych osób w naszym życiu, które wydają się niezdolne do zwrócenia się do naszego Pana o własnych siłach. Jest jasne, że paralityk pragnął uzdrowienia, ale nie mógł sam przyjść do naszego Pana. Dlatego jego przyjaciele przynieśli go do Jezusa, odkryli dach (ponieważ tłum był tak wielki) i spuścili go przed Jezusa.
Paraliż tego człowieka jest symbolem pewnego rodzaju grzechu. Chodzi o grzech, którego odpuszczenia ktoś pragnie, lecz nie jest w stanie o własnych siłach zwrócić się do naszego Pana. Na przykład silne uzależnienie może tak zdominować czyjeś życie, że człowiek nie potrafi go przezwyciężyć własnymi siłami. Potrzebuje pomocy innych, by w ogóle móc zwrócić się do naszego Pana o pomoc.
Każdy z nas musi widzieć siebie w roli przyjaciół tego paralityka. Zbyt często, gdy widzimy kogoś uwięzionego w grzesznym życiu, po prostu go osądzamy i odwracamy się od niego. Tymczasem jednym z największych aktów miłości, jakie możemy okazać drugiemu człowiekowi, jest pomoc w zapewnieniu mu środków potrzebnych do przezwyciężenia grzechu. Możemy to czynić przez radę, niezachwiane współczucie, uważne słuchanie oraz każdy przejaw wierności tej osobie w czasie jej niedoli i rozpaczy.
Jak traktujesz ludzi uwikłanych w błędne koło jawnego grzechu? Czy przewracasz oczami i odwracasz się od nich? Czy też stanowczo postanawiasz być przy nich, aby dawać im nadzieję i pomagać im przezwyciężyć grzech, gdy mają w życiu niewiele nadziei albo nie mają jej wcale? Jednym z największych darów, jakie możesz ofiarować drugiemu człowiekowi, jest dar nadziei — przez bycie przy nim i pomaganie mu w pełnym zwróceniu się do naszego Pana.
Zastanów się dziś nad znaną ci osobą, która wydaje się nie tylko tkwić w błędnym kole grzechu, lecz także utraciła nadzieję na jego przezwyciężenie. Na modlitwie oddaj siebie naszemu Panu i zobowiąż się do tego aktu miłości: zrobienia wszystkiego, co w twojej mocy, aby pomóc tej osobie w pełni zwrócić się do naszego Boskiego Pana.
Mój najdroższy Jezu, napełnij moje serce miłością do tych, którzy najbardziej Cię potrzebują, lecz wydają się niezdolni do przezwyciężenia w swoim życiu grzechu, który oddziela ich od Ciebie. Niech moje niezachwiane zaangażowanie na ich rzecz będzie aktem miłości, który da im nadzieję potrzebną do oddania Tobie swojego życia. Posłuż się mną, drogi Panie, moje życie jest w Twoich rękach. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Ilustracja powyżej: Paralityk zostaje spuszczony przed Jezusa
