4 lutego 2021
Czwartek IV tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi. Polecił im, żeby niczego nie brali na drogę prócz laski — ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w pasie. Marek 6:7–8
Dlaczego Jezus polecił Dwunastu, by wyruszyli i głosili z mocą, ale niczego nie zabierali ze sobą w drogę? Większość ludzi wybierających się w podróż przygotowuje się wcześniej i dba o to, by spakować wszystko, czego potrzebują. Polecenie Jezusa było nie tyle lekcją polegania na innych w zaspokajaniu podstawowych potrzeb, ile lekcją zawierzenia Bożej Opatrzności w pełnionej posłudze.
Świat materialny jest dobry sam w sobie. Całe stworzenie jest dobre. Dlatego nie ma nic złego w posiadaniu dóbr i korzystaniu z nich dla naszego dobra oraz dla dobra tych, którzy zostali powierzeni naszej opiece. Są jednak chwile, kiedy Bóg chce, abyśmy bardziej polegali na Nim niż na sobie. Powyższa historia opisuje jedną z takich sytuacji.
Polecając Dwunastu, by wyruszyli na misję bez zabierania rzeczy niezbędnych do życia, Jezus pomagał im ufać nie tylko w to, że Jego Opatrzność zaspokoi te podstawowe potrzeby, lecz także w to, że zatroszczy się o nich duchowo w ich misji głoszenia, nauczania i uzdrawiania. Otrzymali wielką władzę duchową i odpowiedzialność, dlatego musieli polegać na Bożej Opatrzności w znacznie większym stopniu niż inni. Jezus zachęca ich więc, by ufali Mu w sprawach podstawowych potrzeb, aby byli również gotowi zaufać Mu w tej nowej misji duchowej.
Tak samo jest w naszym życiu. Kiedy Bóg powierza nam misję dzielenia się Ewangelią z drugim człowiekiem, często czyni to w sposób, który wymaga od nas wielkiego zaufania. Posyła nas, by tak rzec, „z pustymi rękami”, abyśmy uczyli się polegać na Jego łagodnym prowadzeniu. Dzielenie się Ewangelią z drugim człowiekiem jest niezwykłym przywilejem i musimy zdawać sobie sprawę, że przyniesie ono owoce tylko wtedy, gdy całym sercem oprzemy się na Bożej Opatrzności.
Zastanów się dziś nad tymi, do których — jak czujesz — Bóg chce, byś dotarł z Ewangelią. Jak to zrobić? Odpowiedź jest bardzo prosta. Możesz to uczynić jedynie, polegając na Bożej Opatrzności. Zrób krok wiary, na każdym etapie drogi wsłuchuj się w Jego głos, który cię prowadzi, i wiedz, że tylko dzięki Jego Opatrzności można skutecznie przekazywać orędzie Ewangelii.
Mój Panie, godny zaufania, przyjmuję Twoje wezwanie, by wyruszyć i dzielić się z innymi Twoją miłością i miłosierdziem. Pomóż mi zawsze polegać na Tobie i Twojej Opatrzności w wypełnianiu mojej życiowej misji. Posługuj się mną według swojej woli i pomóż mi ufać Twojej prowadzącej dłoni, aby budować Twoje chwalebne Królestwo na ziemi. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
