13 lutego 2021
Sobota V tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
„Żal Mi tego tłumu, bo już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. A jeśli ich puszczę zgłodniałych do domu, zasłabną w drodze; bo niektórzy z nich przyszli z daleka”. Marek 8:2–3
Główna misja Jezusa miała charakter duchowy. Przyszedł, aby uwolnić nas od skutków grzechu, byśmy mogli wejść do chwały nieba na całą wieczność. Jego życie, śmierć i zmartwychwstanie zniszczyły samą śmierć i otworzyły drogę do zbawienia wszystkim, którzy zwracają się ku Niemu. Ale miłość Jezusa do ludzi była tak pełna, że troszczył się On również o ich potrzeby fizyczne.
Najpierw rozważ pierwsze zdanie przytoczonej wyżej wypowiedzi naszego Pana: „Żal Mi tego tłumu…”. Boska miłość Jezusa splatała się z Jego człowieczeństwem. Kochał całego człowieka, jego ciało i duszę. W tym ewangelicznym opowiadaniu ludzie byli z Nim od trzech dni i byli głodni, ale nic nie wskazywało na to, że zamierzają odejść. Nasz Pan tak bardzo ich zachwycił, że nie chcieli odchodzić. Jezus zwrócił uwagę, że ich głód jest poważny. Obawiał się, że jeśli ich odprawi, „zasłabną w drodze”. Te właśnie okoliczności stanowią zatem podstawę Jego cudu.
Jedna z nauk, jakie możemy wyciągnąć z tego opowiadania, dotyczy naszych życiowych priorytetów. Często możemy mieć skłonność do odwracania ich kolejności. Oczywiście troska o to, co niezbędne do życia, jest ważna. Potrzebujemy jedzenia, dachu nad głową, ubrania i tym podobnych rzeczy. Musimy troszczyć się o nasze rodziny i zaspokajać ich podstawowe potrzeby. Zbyt często jednak stawiamy te podstawowe potrzeby życiowe ponad naszą duchową potrzebą kochania Chrystusa i służenia Mu, jak gdyby jedno sprzeciwiało się drugiemu. A przecież tak nie jest.
W tej Ewangelii ludzie, którzy byli z Jezusem, postanowili postawić swoją wiarę na pierwszym miejscu. Postanowili pozostać z Jezusem, mimo że nie mieli nic do jedzenia. Być może niektórzy odeszli dzień lub dwa wcześniej, uznając, że potrzeba jedzenia jest ważniejsza. Jednak ci, którzy być może tak postąpili, nie otrzymali niezwykłego daru tego cudu, w którym cały tłum został nakarmiony aż do pełnej sytości. Oczywiście nasz Pan nie chce, byśmy byli nieodpowiedzialni, zwłaszcza jeśli mamy obowiązek troszczyć się o innych. To opowiadanie mówi nam jednak, że nasza duchowa potrzeba karmienia się słowem Bożym powinna zawsze być przedmiotem naszej największej troski. Kiedy stawiamy Chrystusa na pierwszym miejscu, wszystkie inne potrzeby zostają zaspokojone zgodnie z Jego opatrznością.
Zastanów się dziś nad swoimi życiowymi priorytetami. Co jest dla ciebie ważniejsze? Kolejny dobry posiłek? Czy twoje życie wiarą? Choć nie muszą one stać ze sobą w sprzeczności, ważne jest, by zawsze stawiać miłość do Boga na pierwszym miejscu w życiu. Rozważ ten ogromny tłum ludzi, którzy spędzili z Jezusem trzy dni na pustkowiu bez jedzenia, i spróbuj zobaczyć siebie pośród nich. Niech ich decyzja, by pozostać z Jezusem, stanie się także twoją decyzją, aby miłość do Boga znalazła się w centrum twojego życia.
Mój Panie, który otaczasz mnie swoją opatrznością, Ty znasz każdą moją potrzebę i troszczysz się o każdy wymiar mojego życia. Pomóż mi zaufać Ci tak całkowicie, by miłość do Ciebie zawsze zajmowała pierwsze miejsce w moim życiu. Wierzę, że jeśli zdołam zachować Ciebie i Twoją wolę jako to, co najważniejsze w moim życiu, wszystkie pozostałe życiowe potrzeby znajdą swoje właściwe miejsce. Jezu, ufam Tobie.
Możesz nas teraz obserwować na Gab i MeWe
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Ilustracja powyżej: Rozmnożenie chleba — Francisco de Herrera
,_Francisco_de_Herrera,_Mus%C3%A9e_Goya.jpg){kind=link}