3 marca 2021
Środa II tygodnia Wielkiego Postu
Czytania na dziś
Święta Katarzyna Drexel, dziewica — wspomnienie dowolne w USA
Gdy Jezus udawał się do Jerozolimy, wziął osobno Dwunastu uczniów i w drodze powiedział do nich: „Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy zostanie wydany arcykapłanom i uczonym w Piśmie. Oni skażą Go na śmierć i wydadzą poganom, aby Go wyszydzili, ubiczowali i ukrzyżowali, a trzeciego dnia zostanie wskrzeszony”. Mateusz 20:17–19
Cóż to musiała być za rozmowa! Gdy Jezus szedł z Dwunastoma do Jerozolimy, tuż przed pierwszym Wielkim Tygodniem, mówił otwarcie i jasno o tym, co Go tam czeka. Wyobraź sobie, co mogli myśleć uczniowie. Pod wieloma względami przekraczało to wówczas ich zdolność pojmowania. Pod wieloma względami uczniowie zapewne woleli nie słyszeć tego, co Jezus miał im do powiedzenia. On jednak wiedział, że muszą usłyszeć tę trudną prawdę, zwłaszcza gdy zbliżała się chwila ukrzyżowania.
Często trudno nam przyjąć pełne przesłanie Ewangelii. Dzieje się tak dlatego, że pełne przesłanie Ewangelii zawsze kieruje nas przede wszystkim ku ofierze krzyża. Ofiarną miłość i pełne przyjęcie krzyża trzeba dostrzec, zrozumieć, pokochać, w pełni przyjąć i z ufnością głosić. Ale jak to zrobić? Zacznijmy od samego naszego Pana.
Jezus nie bał się prawdy. Wiedział, że zbliżają się Jego cierpienie i śmierć, i był gotów oraz chciał bez wahania przyjąć tę prawdę. Nie postrzegał swojego krzyża w negatywnym świetle. Nie patrzył na niego jak na tragedię, której należy uniknąć. Nie pozwolił, by strach Go powstrzymał. Zamiast tego patrzył na swoje nadchodzące cierpienia w świetle prawdy. Widział swoje cierpienie i śmierć jako chwalebny akt miłości, którego wkrótce miał dokonać, i dlatego nie bał się nie tylko przyjąć tych cierpień, lecz także mówić o nich z ufnością i odwagą.
W naszym własnym życiu otrzymujemy zaproszenie do naśladowania odwagi i miłości Jezusa za każdym razem, gdy musimy zmierzyć się z czymś trudnym. W takich chwilach do najczęstszych pokus należą gniew z powodu trudności, szukanie sposobów, by ich uniknąć, obwinianie innych, poddawanie się rozpaczy i tym podobne. Uruchamiają się w nas liczne mechanizmy radzenia sobie z trudnościami, za pomocą których zazwyczaj próbujemy uniknąć czekających nas krzyży.
A co, gdybyśmy zamiast tego poszli za przykładem naszego Pana? Co, gdybyśmy stawiali czoła każdemu czekającemu nas krzyżowi z miłością, odwagą i gotowością jego przyjęcia? Co, gdybyśmy zamiast szukać drogi wyjścia, szukali — by tak rzec — drogi wejścia? To znaczy: szukali sposobu, by przyjąć nasze cierpienie w duchu ofiary, bez wahania, naśladując Jezusa, który przyjął swój krzyż. Każdy krzyż w życiu może stać się narzędziem obfitej łaski w naszym życiu i w życiu innych. Dlatego z perspektywy łaski i wieczności krzyże trzeba przyjmować, a nie ich unikać czy je przeklinać.
Zastanów się dzisiaj nad jakąkolwiek trudnością, z którą się zmagasz. Czy widzisz ją tak, jak widzi ją Jezus? Czy potrafisz dostrzec w każdym danym ci krzyżu sposobność do ofiarnej miłości? Czy potrafisz przyjąć go z nadzieją i ufnością, wiedząc, że Bóg może wyprowadzić z niego dobro? Staraj się naśladować naszego Pana, z radością przyjmując trudności, z którymi się mierzysz, a te krzyże ostatecznie będą miały udział w zmartwychwstaniu wraz z naszym Panem.
Mój cierpiący Panie, dobrowolnie przyjąłeś z miłością i odwagą niesprawiedliwość krzyża. Patrzyłeś dalej niż pozorne zgorszenie i cierpienie i przemieniłeś wyrządzone Ci zło w największy akt miłości, jaki kiedykolwiek poznano. Daj mi łaskę naśladowania Twojej doskonałej miłości z taką siłą i ufnością, jakie Ty miałeś. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp Krzyża – Rozważanie czternaste – „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na Wielki Post
Święta dnia – Święta Katarzyna Drexel
Ilustracja powyżej: Jezus rozmawia ze swoimi uczniami, autor: James Tissot
_-_James_Tissot.jpg){kind=link}