13 maja 2021
(Poniższe rozważanie jest przeznaczone na dzień, w którym uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego zostaje przeniesiona na najbliższą niedzielę.)
Czwartek szóstego tygodnia wielkanocnego
Najświętsza Maryja Panna Fatimska — wspomnienie dowolne
Niektórzy z Jego uczniów mówili więc między sobą: „Co znaczy to, co nam mówi: «Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie» oraz «Idę do Ojca»?”. Mówili więc: „Co znaczy ta «chwila», o której mówi? Nie rozumiemy, co mówi”. Jan 16:17–18
A jak jest z tobą? Czy rozumiesz, co Jezus ma na myśli? A może Jego słowa wprawiają cię w zakłopotanie, tak jak tych uczniów? Choć pycha może cię kusić, by twierdzić, że w pełni rozumiesz wszystko, czego nauczał Jezus, pokorna i szczera prawda jest taka, że prawdopodobnie bardzo przypominasz tych zagubionych uczniów. I niekoniecznie jest to zła sytuacja.
Po pierwsze, zagubienie tych uczniów pokazuje, że traktowali Jezusa poważnie. Nie byli obojętni. Zależało im, byli zainteresowani, chcieli zrozumieć i musieli mieć choć pewną miarę wiary w Jezusa. W przeciwnym razie zignorowaliby Go. Ale tak nie postąpili. Słuchali, próbowali zrozumieć, rozmawiali o Jego nauczaniu, rozważali Jego słowa i pokornie przyznali, że nie rozumieją.
Jezus nie krytykuje ich zagubienia. Widzi, że się starają i że mają pewną miarę wiary. I choć ci uczniowie są zagubieni, Jezus nadal przemawia do nich w obrazach, zamiast mówić wprost i jasno. Jednym z powodów, dla których Jezus posługuje się językiem obrazowym, jest to, że przekazywane przez Niego orędzie ma wielką głębię. Nie jest to coś, co można szybko i łatwo zrozumieć i przyswoić. Tajemnice królestwa niebieskiego są tak głębokie, rozległe, niezgłębione i mistyczne, że jedynym sposobem, by zacząć je rozumieć, jest najpierw uwierzyć. Wiara nie oznacza, że w pełni rozumiesz wszystko. Wiara jest nadprzyrodzonym darem, dzięki któremu zaczynasz wierzyć, choć nie widzisz i nie rozumiesz w pełni. Pewność pochodzi od Boga, a nie z twojej własnej zdolności rozumowania. Wiara jednak zawsze prowadzi do głębszego zrozumienia. Dlatego ci uczniowie, wyznając swoją wiarę, dochodzili także do zrozumienia. I choć Jezus przemawia w ten obrazowy sposób, uczniowie ostatecznie postanowili uwierzyć. W dalszej części tego rozdziału stwierdzają: „Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzebujesz, aby Cię kto pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś” (Jan 16:30).
Jeśli nie rozumiesz różnych kwestii dotyczących wiary, Boga, moralności i tym podobnych spraw albo jeśli czujesz się zagubiony wobec rozmaitych tajemnic samego życia czy też konkretnie twojego własnego życia, nie bój się przyznać do tego zagubienia. Przyznanie się do zagubienia jest pokornym uznaniem prawdy, a ta pokora będzie pomocnym krokiem ku darowi wiary.
Zastanów się dzisiaj, czy nie zmagasz się w jakimś stopniu z obojętnością wobec tajemnic życia. Jeśli tak, postanów bardziej upodobnić się do tych uczniów, którzy świadomie podejmowali trud zgłębiania wszystkiego, co mówił Jezus. Nie bój się przyznać do swojego zagubienia i przedstawić go naszemu Panu. Staraj się o dar wiary i pozwól, by ta iskra wiary stała się drogą do głębszego zrozumienia wielu tajemnic życia.
Mój niezgłębiony Panie, Ty i wszystkie tajemnice królestwa niebieskiego kryjecie tak wielką głębię, że nikt nigdy nie pojmie w pełni jej głębokości, rozległości i piękna. Proszę, otwórz mój umysł, drogi Panie, na głębsze poznanie Ciebie, abym mógł wyznawać wiarę w Ciebie i we wszystko, co zechciałeś objawić. Wierzę, mój Boże. Zaradź memu niedowiarstwu. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty na dziś – Najświętsza Maryja Panna Fatimska
