16 września 2021
Czwartek XX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Świętych Korneliusza, papieża, i Cypriana, biskupa, męczenników — wspomnienie
Powiedział do niej: „Twoje grzechy są odpuszczone”. A współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: „Kim On jest, że nawet grzechy odpuszcza?”. On zaś powiedział do kobiety: „Twoja wiara cię ocaliła; idź w pokoju”. Łk 7:48–50
Te pełne miłości słowa Jezus skierował do grzesznej kobiety, która bez zapowiedzi przyszła na posiłek, w którym Jezus uczestniczył w domu pewnego faryzeusza. Faryzeusz patrzył na nią z góry i ją osądzał, ale ona się tym nie przejmowała. Żałując za swoje grzechy, namaściła stopy Jezusa i uniżyła się przed Nim, obmywając Jego stopy łzami i wycierając je swoimi włosami.
Rozmowa kończy się tym, że Jezus spogląda na nią i mówi: „Twoje grzechy są odpuszczone”. Zwróć uwagę na reakcję tych, którzy siedzieli przy stole. Otrzymujemy wgląd w ich wewnętrzne myśli. Mówili sami do siebie: „Kim On jest, że nawet grzechy odpuszcza?”.
Ci, którzy urodzili się i wychowali w wierze, zawsze rozumieli, że Bóg przebacza. Uczono nas tego od najmłodszych lat, wiele dowiedzieliśmy się o tym podczas przygotowania do sakramentu pokuty i pojednania, a przez całe życie słyszeliśmy to przesłanie w takiej czy innej formie. Wyobraź sobie jednak, że przez całe życie ani nie słyszysz o Bożym przebaczeniu, ani go nie doświadczasz, aż nagle pewnego dnia to się zmienia. Wyobraź sobie, co musieli przeżywać ci ludzie, gdy po raz pierwszy zetknęli się z odpuszczeniem grzechów w Osobie Jezusa, kiedy przebaczył tej grzesznej kobiecie. Mogli być tym nieco zdezorientowani, ale być może przede wszystkim doświadczyli świętego podziwu i zdumienia tym, co uczynił Bóg. Widzieli, jak ta grzeszna kobieta wchodzi, wyczuwali osądzającą i poniżającą postawę faryzeuszy, widzieli, jak wyraża żal i uniżenie, a potem zobaczyli, jak Jezus jej przebacza.
Czy zdumiewa cię dar odpuszczenia twoich grzechów i grzechów innych ludzi? Czy też uważasz przebaczenie za coś oczywistego? Zdumienie i podziw, jakie ludzie okazali wobec odpuszczenia grzechów tej kobiecie, powinny nam pomóc przyjrzeć się własnej postawie wobec Bożego miłosierdzia i przebaczenia. Musimy nieustannie pielęgnować w sobie takie samo zdumienie Bożym miłosierdziem, jakiego doświadczyli ci ludzie. Musimy starać się nigdy nie uznawać przebaczenia za coś oczywistego ani nie postrzegać go jako kolejnego zwyczajnego elementu życia. Powinniśmy raczej widzieć w nim coś niezwykłego, zawsze nowego, zawsze pełnego chwały i na zawsze budzącego podziw.
Rozważ dziś te pełne podziwu słowa pierwszych uczniów Jezusa: „Kim On jest, że nawet grzechy odpuszcza?”. Rozważając je, pozwól Bogu napełnić cię najgłębszą wdzięcznością za przebaczenie, które ci ofiarował. Odnów w sobie uznanie dla tego niezasłużonego daru od Boga i pozwól, by ta wdzięczność stała się źródłem twojego nieustannego zdumienia Bożym miłosierdziem.
Panie, który przebaczasz, Twoje miłosierdzie i współczucie dla grzesznika naprawdę budzą podziw. Dziękuję Ci, że kochasz mnie i wszystkich Twoich uczniów tak głęboką miłością. Proszę, napełnij moje serce świętym podziwem dla Twojego niepojętego miłosierdzia. Niech Twoje przebaczenie zawsze mnie zdumiewa i niech zawsze przepełnia mnie najgłębsza wdzięczność, gdy doświadczam go w swoim życiu. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święci dnia – święci Korneliusz, papież, i Cyprian, biskup, męczennicy
