Wtorek, 21 września 2021
Święto św. Mateusza, Apostoła i Ewangelisty
„Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?” On usłyszał to i rzekł: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”. Mateusz 9:11–13
Tuż przed przytoczonym wyżej fragmentem Jezus zobaczył Mateusza, celnika, który siedział w komorze celnej i pobierał podatki. Jezus podszedł do niego i wypowiedział dwa proste słowa: „Pójdź za Mną”. Co zrobił Mateusz? Wstał, poszedł za Jezusem i zaprosił Go do swojego domu na posiłek. Kiedy faryzeusze to zobaczyli, zareagowali osądzaniem i okrucieństwem. Powiedzieli: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?” Ich reakcja i odpowiedź, której następnie udzielił im Jezus, wiele mówią o dobroci naszego Pana.
Kiedy Jezus powiedział, że „nie przyszedł powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”, nie mówił o ludziach prawdziwie sprawiedliwych. Na przykład najbardziej sprawiedliwą osobą żyjącą w tamtym czasie, poza samym Jezusem, była Jego ukochana Matka. I możemy być pewni, że Jezus nie tylko Ją powołał, lecz także że Ona zawsze odpowiadała całym sercem. Jezus mówił natomiast o tych, którzy byli „sprawiedliwi we własnych oczach”. Człowiek sprawiedliwy we własnych oczach to ktoś, kto ma o sobie wysokie mniemanie, lekceważy prawdę Bożą, a zamiast niej wybiera wywyższanie własnego wizerunku w swoich oczach i w oczach innych. Mówiąc prosto, być sprawiedliwym we własnych oczach to wierzyć w kłamstwo, i to w najgorsze z kłamstw. Jest ono najgorsze, ponieważ ten grzech sprawia, że człowiek trwa w uporze i tkwi w swoim grzechu. Człowiek sprawiedliwy we własnych oczach nie widzi żadnej potrzeby nawrócenia ani zmiany w swoim życiu. Dlatego nie jest otwarty na słowo Boże ani na to, by pozwolić temu słowu się przemienić.
Święty Mateusz, którego dziś czcimy, był inny. Rzeczywiście był grzesznikiem. Najprawdopodobniej był chciwy i nadmiernie przywiązany do swoich pieniędzy. Celnicy nie cieszyli się wówczas szacunkiem, ponieważ byli Żydami pracującymi dla Rzymian, dlatego postrzegano ich jako zdrajców własnego narodu. Uważano ich również za złodziei, ponieważ często wymuszali więcej, niż powinni byli otrzymać, aby część pieniędzy schować do własnej kieszeni. Z tego powodu wielu Żydów także bało się celników, wiedząc, że w tej bezprawnej działalności mają oni poparcie Rzymu.
Zdumiewające jest to, że Jezus podszedł do Mateusza, grzesznika i celnika, i z ufnością wezwał go, by został Jego uczniem. Najprawdopodobniej Jezus widział w głębi jego serca. Wiedział, że Mateusz nie jest szczęśliwy w swoim życiu i szuka czegoś więcej. Jest więc jasne, że gdy tylko Jezus wezwał go, by poszedł za Nim, coś dokonało się w duszy Mateusza. To, że wstał i poszedł za naszym Panem, pokazuje, iż duchowe przyciąganie do Jezusa było o wiele silniejsze niż jego pragnienie ziemskiego bogactwa.
Ta sama prawda odnosi się do każdego z nas. Bez względu na to, co nas pociąga i jak szukamy spełnienia w życiu, nadprzyrodzona prawda jest taka, że tylko jedno może nas naprawdę zaspokoić. Moglibyśmy mieć wszystkie pieniądze świata, całą ziemską władzę i prestiż, a mimo to w głębi duszy nie znajdziemy pokoju, dopóki nie zwrócimy się ku Jezusowi i nie pójdziemy za Nim. Niektórzy poznają tę prawdę wcześnie, inni w późniejszym okresie życia, a jeszcze inni nigdy jej nie odkrywają.
Zastanów się dzisiaj, na ile twoje życie daje ci poczucie spełnienia. Czy czegoś w nim brakuje? Jeśli tak, przyjrzyj się swoim życiowym celom i priorytetom. O czym najczęściej myślisz, rozmawiasz i marzysz? Jeśli to nie nasz Pan zajmuje twój umysł, serce i każde pragnienie, możesz się spodziewać, że będziesz doświadczać w życiu niezadowolenia. W takim przypadku spójrz na świadectwo św. Mateusza. Jest dziś świętym, ponieważ odpowiedział na zaproszenie Jezusa, by porzucić życie w grzechu i chciwości i pójść za Nim w ubóstwie. Jednak w tym doczesnym ubóstwie i wyrzeczeniu się rzeczy ziemskich św. Mateusz stał się niezmiernie bogaty i pozostanie taki na zawsze w niebie.
Panie, źródło wszelkiego spełnienia, Ty wzywasz cały swój lud, by szedł za Tobą. Proszę, otwórz mój umysł i serce na to wezwanie, abym nie tylko Cię słyszał, lecz także odpowiadał całym sercem. Proszę, pomóż mi oderwać się od rzeczy tego świata, które oddalają mnie od Ciebie, abym mógł iść za Tobą wszędzie, dokąd mnie prowadzisz. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Święty Mateusz Ewangelista, Apostoł, Ewangelista
