30 września 2021
Czwartek XXVI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święty Hieronim, prezbiter i doktor Kościoła — wspomnienie
Jezus wyznaczył siedemdziesięciu dwóch innych uczniów i wysłał ich przed sobą po dwóch do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam zamierzał przyjść. Powiedział do nich: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie; oto posyłam was jak owce między wilki”. Łukasz 10:1–3
Dlaczego nasz Pan miałby posyłać swoich uczniów jak owce między wilki? Z początku może to budzić niepokój i skłaniać nas do zastanowienia, czy nasz Pan nie posyłał ich w sytuację, w której spotkałaby ich krzywda. Święty Ambroży, komentując te słowa, wyjaśnia, że uczniowie nie mają powodu do lęku, ponieważ Jezus jest Dobrym Pasterzem, który zawsze chroni swoje owce. Warto rozważyć, z jakim niebezpieczeństwem mieli się spotkać ci uczniowie podczas tej misji i wszystkich przyszłych misji, oraz zestawić je z jedynym rodzajem niebezpieczeństwa, którego powinniśmy się obawiać.
„Wilkami” w tej sytuacji są zwłaszcza niektórzy okrutni przywódcy religijni i świeccy tamtych czasów, a także ci, którzy mieli odrzucić uczniów i ich nauczanie. Kiedy przyglądamy się doczesnemu niebezpieczeństwu, z którym zetknął się nasz Pan, a także Jego uczniowie, widzimy, że było to niebezpieczeństwo prześladowania. Czy jest to jednak „niebezpieczeństwo”, którego należy się lękać? Z pewnością nie, skoro Jezus nigdy się przed nim nie cofał ze strachu. W Dziejach Apostolskich widzimy, jak ten sam los prześladowania spotkał wyznawców Jezusa. Jednak z Bożej perspektywy prawdziwym „niebezpieczeństwem” jest tylko to, co może wyrządzić duszy szkodę na wieczność: grzech.
Grzech i tylko grzech może wyrządzić prawdziwą szkodę — nie prześladowanie ani nawet śmierć. Kiedy więc Jezus posyłał swoich uczniów „jak owce między wilki”, był w pełni świadomy prześladowania, jakiego mieli doznać na tym świecie. Mimo to zachęcał ich i posyłał, ponieważ wiedział, że nawet gdyby ostatecznie przyszło im doświadczyć prześladowania i śmierci, ich wiara i odwaga pośród tych doświadczeń przyniosą im zasługę w życiu wiecznym i staną się narzędziem łaski dla innych w ich życiu wiary. Jak powszechnie mówiono w pierwotnym Kościele: „Krew męczenników jest posiewem chrześcijan”. Dlatego też, posyłając te owce między wilki, Jezus towarzyszył również ich duszom jako Dobry Pasterz, strzegąc ich cnoty, umacniając ich w dawaniu świadectwa wierze oraz chroniąc ich przed lękiem i grzechem. Nie chciał, aby bali się śmierci swojego ciała czy utraty dobrego imienia w świecie — lecz jedynie śmierci swoich dusz, których On, jako Dobry Pasterz, mężnie bronił.
Rozważ dziś tę chwalebną prawdę, że nasz Pan także ciebie posyła, abyś był jak owca między wilkami. Wypełnianie woli Bożej w twoim życiu będzie wymagało męstwa i odwagi, a zarazem ufności, że nasz Pan uchroni cię przed niezliczonymi pokusami do grzechu. Idąc naprzód, nie dziw się, jeśli spotkasz się w świecie z surowością ze strony innych, osądzaniem, a nawet prześladowaniem w różnych postaciach. Gdy tak się stanie, odpowiadaj cnotliwym postępowaniem. Podtrzymuj w swoim życiu wiarę, nadzieję i miłość i nie lękaj się tych, którzy mogą ci wyrządzić krzywdę niemającą wiecznych skutków. Zamiast tego trwaj mocno w swojej misji miłowania oraz dzielenia się Bożym miłosierdziem i prawdą w naszym świecie, bez względu na konsekwencje. Takie postępowanie przyniesie niezliczone wewnętrzne błogosławieństwa łaski i pozwoli Bogu posługiwać się tobą jako narzędziem Jego łaski w sposób przekraczający wszystko, co możesz sobie wyobrazić.
Mój odważny Panie, stanąłeś twarzą w twarz z surowością i okrucieństwem tego świata, które ostatecznie pozwoliły Ci dać świadectwo Twojej Boskiej miłości przez dobrowolne oddanie życia. Proszę, poślij mnie, bym pełnił Twoją misję, i umocnij mnie wszelką Bożą cnotą, abym nie lękał się żadnej formy prześladowania, lecz zawsze trwał niezachwianie w miłości do Ciebie, przezwyciężając wszelki lęk dzięki darowi wiary. Moje życie należy do Ciebie, drogi Panie. Czyń ze mną, co zechcesz. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do św. Teresy od Dzieciątka Jezus, Małego Kwiatka
22–30 września
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Święty Hieronim, prezbiter i doktor Kościoła — wspomnienie
_-_James_Tissot_-_overall.jpg){kind=link}