18 marca 2022
Piątek II tygodnia Wielkiego Postu
Czytania na dziś
Święty Cyryl Jerozolimski, biskup i doktor Kościoła — wspomnienie dowolne
Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym. Mateusz 21:42
Spośród wszystkich przypadków odrzucenia, jakich doświadczano na przestrzeni wieków, jeden wyróżnia się ponad pozostałe. To odrzucenie Syna Bożego. Jezus miał w swoim Sercu jedynie czystą i doskonałą miłość. Pragnął największego dobra dla każdego, kogo spotykał. I był gotów ofiarować dar swojego życia każdemu, kto zechciałby go przyjąć. Choć wielu go przyjęło, wielu też go odrzuciło.
Ważne jest, by zrozumieć, że odrzucenie, którego doświadczył Jezus, pozostawiło głęboki ból i cierpienie. Z pewnością samo ukrzyżowanie było niezwykle bolesne. Jednak rana, jakiej doznał w swoim Sercu wskutek odrzucenia przez tak wielu, była Jego największym bólem i przyczyną największego cierpienia.
Cierpienie w tym znaczeniu było aktem miłości, a nie przejawem słabości. Jezus nie cierpiał wewnętrznie z powodu pychy czy niskiego poczucia własnej wartości. Jego Serce bolało dlatego, że tak głęboko kochał. A gdy ta miłość została odrzucona, napełniło Go to świętym smutkiem, o którym mowa w Błogosławieństwach („Błogosławieni, którzy się smucą…” Mateusz 5:4). Taki smutek nie był formą rozpaczy; był raczej głębokim przeżyciem utraty miłości drugiego człowieka. Był święty i wynikał z Jego płomiennej miłości do wszystkich.
Kiedy doświadczamy odrzucenia, trudno nam rozeznać ból, który odczuwamy. To bardzo trudne pozwolić, by odczuwane przez nas zranienie i gniew przemieniły się w „święty smutek”, który pobudza nas do głębszej miłości wobec tych, nad którymi bolejemy. Trudno to uczynić, ale właśnie tak postąpił nasz Pan. Owocem takiej postawy Jezusa było zbawienie świata. Wyobraź sobie, że Jezus po prostu by się poddał. Co by było, gdyby w chwili pojmania Jezus wezwał niezliczone zastępy aniołów, by przyszły Mu na ratunek? Co by było, gdyby uczynił to z myślą: „Ci ludzie nie są tego warci!”? Skutek byłby taki, że nigdy nie otrzymalibyśmy wiecznego daru zbawienia przez Jego śmierć i Zmartwychwstanie. Cierpienie nie zostałoby przemienione w miłość.
Rozważ dziś tę głęboką prawdę, że odrzucenie jest potencjalnie jednym z największych darów, jakie mamy do dyspozycji w walce ze złem. Jest „potencjalnie” jednym z największych darów, ponieważ wszystko zależy od tego, jak ostatecznie na nie odpowiemy. Jezus odpowiedział doskonałą miłością, gdy zawołał: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”. Ten akt doskonałej miłości pośród Jego ostatecznego odrzucenia pozwolił Mu stać się „Kamieniem Węgielnym” Kościoła, a zatem Kamieniem Węgielnym nowego życia! Jesteśmy wezwani, by naśladować tę miłość i mieć udział w Jego zdolności nie tylko do przebaczania, lecz także do ofiarowania świętej miłości miłosiernej. Gdy tak czynimy, my również stajemy się kamieniem węgielnym miłości i łaski dla tych, którzy najbardziej tego potrzebują.
Panie miłosierdzia, pomóż mi być tym kamieniem węgielnym. Pomóż mi nie tylko przebaczać za każdym razem, gdy doznaję krzywdy, ale także odpowiadać miłością i miłosierdziem. Ty jesteś boskim i doskonałym przykładem tej miłości. Obym miał udział w tej samej miłości, wołając wraz z Tobą: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp krzyża:
Spojrzenie miłości z serca naszej Najświętszej Matki
Rozważanie czternaste – „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”
(Pt. II tygodnia Wielkiego Postu)
Nowenna do św. Józefa
10–18 marca
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na Wielki Post
Święty dnia – Święty Cyryl Jerozolimski, biskup i doktor Kościoła
Ilustracja powyżej: Kazanie na Górze Autor: Carl Bloch, za pośrednictwem Wikimedia Commons
