18 sierpnia 2022
Czwartek XX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
„Słudzy wyszli na ulice i zgromadzili wszystkich, których spotkali: złych i dobrych. I sala napełniła się gośćmi. Lecz gdy król wszedł, aby spotkać się z gośćmi, zobaczył tam człowieka nieubranego w szatę weselną. Powiedział do niego: «Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając szaty weselnej?» On jednak zamilkł. Wtedy król powiedział do sług: «Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności, gdzie będzie płacz i zgrzytanie zębów». Wielu jest zaproszonych, lecz mało wybranych”. Mateusz 22:10-14
Na początku może to być dość wstrząsające. W tej przypowieści król zaprosił wielu na ucztę weselną swojego syna. Wielu odrzuciło zaproszenie. Posłał więc swoje sługi, aby zebrali wszystkich, którzy zechcą przyjść, i sala się zapełniła. Kiedy jednak król wszedł, zobaczył kogoś, kto nie miał na sobie szaty weselnej. W przytoczonym powyżej fragmencie widzimy, co go spotkało.
Przy pierwszej lekturze może to więc nieco wstrząsać. Czy ten człowiek naprawdę zasłużył na to, by związano mu ręce i nogi i wyrzucono go na zewnątrz, w ciemności, gdzie jest płacz i zgrzytanie zębów, tylko dlatego, że nie miał odpowiedniego stroju? Z pewnością nie.
Aby zrozumieć tę przypowieść, musimy zrozumieć symbolikę szaty weselnej. Szata ta symbolizuje człowieka, który przyoblekł się w Chrystusa, a konkretnie kogoś, kto dzięki temu jest napełniony miłością. Z tego fragmentu możemy wyciągnąć bardzo ciekawą naukę.
Po pierwsze, fakt, że ten człowiek był na uczcie weselnej, oznacza, że odpowiedział na zaproszenie. Jest to oznaka wiary. Człowiek ten symbolizuje zatem kogoś, kto ma wiarę. Po drugie, brak szaty weselnej oznacza, że jest on kimś, kto ma wiarę i wierzy we wszystko, co mówi Bóg, ale nie pozwolił, by ta wiara przeniknęła jego serce i duszę tak głęboko, aby zrodzić prawdziwe nawrócenie, a tym samym prawdziwą miłość. To właśnie brak miłości u tego młodego człowieka sprawia, że zostaje on potępiony.
Warto zauważyć, że możemy mieć wiarę, a mimo to nie mieć miłości. Wiara polega na uznawaniu za prawdę tego, co Bóg nam objawia. Ale nawet złe duchy wierzą! Miłość wymaga, byśmy przyjęli tę prawdę w swoim wnętrzu i pozwolili jej przemieniać nasze życie. Ważne jest, aby to zrozumieć, ponieważ czasem możemy zmagać się z taką samą sytuacją. Niekiedy możemy dostrzec, że uznajemy prawdy wiary, ale nimi nie żyjemy. Zarówno wiara, jak i życie nią są niezbędne do życia w autentycznej świętości.
Zastanów się dziś zarówno nad swoją wiarą we wszystko, co Bóg powiedział, jak i nad miłością, którą — miejmy nadzieję — ta wiara rodzi w twoim życiu. Być chrześcijaninem to pozwalać, by wiara przenikała z umysłu do serca i woli.
Panie, źródło wszelkiej miłości, spraw, by moja wiara w Ciebie i we wszystko, co powiedziałeś, była głęboka. Niech ta wiara przeniknie moje serce, rodząc miłość do Ciebie i do innych. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do św. Moniki
18–26 sierpnia
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
