26 sierpnia 2023
Sobota XX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
„Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”. Mateusz 23:11–12
Gdyby przyszło ci zaplanować dla siebie idealną przyszłość, jak by ona wyglądała? Wyobraź sobie, że nie ograniczają cię pieniądze ani dostępne środki. Wyobraź sobie, że możesz robić wszystko, czego pragniesz, jechać wszędzie, dokąd zechcesz, i cieszyć się dowolnym zajęciem, na jakie masz ochotę. Wyobraź sobie najwspanialsze doświadczenie, jakie mogłoby stać się twoim udziałem. Co by to było? Większość ludzi od razu pomyślałaby o oddawaniu się największym przyjemnościom, jakie można sobie wyobrazić. O życiu w najbardziej luksusowych warunkach, o najlepszym jedzeniu, najpiękniejszych krajobrazach oraz czasie spędzanym tak przyjemnie i beztrosko, jak to tylko możliwe. Ale czy naprawdę byłaby to „idealna przyszłość dla ciebie”?
Przytoczony wyżej fragment Ewangelii jest bardzo jasny. Wielkość odnajduje się w służbie. Wywyższenia można dostąpić jedynie przez pokorę. Czy idealny sposób życia to taki, który jest pełen dogadzania sobie, rozrywki, luksusu i tym podobnych rzeczy? Z pewnością nie. Życie idealne, najwspanialsze, najbardziej wywyższone to życie wypełnione możliwie najpokorniejszą służbą innym. To właśnie mówi nam Jezus w tym fragmencie. Czy w to wierzysz?
Zauważ, że Jezus używa słów „największy” i „musi” w tym samym zdaniu. Oba te słowa są bardzo jednoznaczne. Nie ma nikogo większego od „największego”, a droga do tej wielkości wymaga bez wyjątku, by największy był sługą wszystkich pozostałych. Pod wieloma względami ta prawda przeczy większości ludzkich wyobrażeń o wielkości. Najczęściej, jeśli ktoś jest uważany za „wielkiego”, inni mu usługują i traktują go z czcią i szacunkiem, których nie okazuje się większości ludzi. Na przykład, gdyby w twoim domu gościła na kolacji jakaś bardzo ważna osoba, najprawdopodobniej starasz się jej usługiwać. Oczywiście służba w tym kontekście oznacza znacznie więcej niż obsługiwanie przy stole czy podawanie posiłku. Choć jest to błogosławiony sposób służenia innym i wyrażania miłości, Jezusowe rozumienie służby wykracza daleko poza to. Jak służyć, by być kimś naprawdę wielkim? Czynimy to przede wszystkim przez uniżenie samych siebie. Pokora jest największą formą służby, jaką możemy wyświadczyć drugiemu człowiekowi.
Jezus był bez wątpienia najpokorniejszą osobą, jaka kiedykolwiek żyła. Jedynie Jego Matka w sposób doskonały podzielała tę świętą cnotę. Pokora pozwala człowiekowi wyzwolić się z każdej egoistycznej skłonności i skierować swoją miłość ku dobru drugiego. Jezus uczynił to najpierw przez wcielenie w łonie swojej umiłowanej Matki. Odwieczny Syn Boży nie stał się człowiekiem dlatego, że przynosiło Mu to jakąś samolubną korzyść. Uczynił to, ponieważ nas kochał, a Jego Wcielenie przyniosło dobro nam. Syn Boży nie pozwolił, by inni z Niego szydzili, wyśmiewali Go, a ostatecznie Go zamordowali, dlatego, że przynosiło Mu to jakąś korzyść. Uczynił to, aby móc wejść w śmierć i ją zniszczyć, byśmy mogli zmartwychwstać wraz z Nim. Uczynił to dla nas. Moglibyśmy prześledzić każdy fragment Ewangelii i zobaczyć, że wszystko, co Jezus czynił, czynił dla innych, nigdy zaś z egoistycznego pragnienia. Ta pełna daru z siebie służba, którą nasz Pan podejmował każdego dnia, była owocem niezwykłej pokory, jaką żył. Wszystko, co Jezus czynił, wypływało z Jego miłości do innych i dokonywało się w pokorze, aby przynieść zbawienie i przemianę ich nieśmiertelnym duszom.
W naszym życiu musimy dokonać zasadniczego wyboru. Czy będę żyć dla siebie? Czy też będę żyć dla innych? Wydaje się, że bardzo niewielu ludzi żyje w pełni dla innych. Trudno oderwać wzrok od siebie i skierować go wyłącznie ku dobru innych. Jeśli jednak uświadomimy sobie, że życie dla innych jest również drogą do naszej własnej wielkości i ostatecznego wywyższenia, staje się to znacznie łatwiejsze. To służba innym uczyni cię kimś wielkim — zwłaszcza służba duchowa, w której robisz wszystko, co możesz, by pomóc im zbliżać się do Boga. Nic innego nie może tego sprawić. Uwierz w to i żyj tym.
Zastanów się dziś nad życiem prawdziwie wielkim. Rozważ zwłaszcza, jak możesz tak żyć. Jak możesz pełniej służyć innym? Jak możesz uczynić ich świętość swoim głównym celem? Jak możesz pomagać innym wzrastać w miłości do Boga? Uniż się i odwróć wzrok od siebie, kierując go ku innym. Czyniąc tak, wpłyniesz na wieczność innych, a także swoją własną.
Mój wywyższony Panie, Ty jesteś wywyższony daleko ponad wszystkich innych. Ty jesteś samą Wielkością. Twoje życie, drogi Panie, było życiem najgłębszej pokory. Ale to właśnie w tej pokorze dokonałeś zbawienia świata. Pomóż mi naśladować Twoją wielkość, czyniąc służbę innym najważniejszą misją mojego życia. Kocham Cię, mój Panie. Obym wraz z Tobą kochał innych i im służył. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do św. Moniki
(Odmawiana szczególnie w intencji dzieci, które zeszły na złą drogę)
18-26 sierpnia
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
