Czwartek, 15 sierpnia 2024
Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
„Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy. Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. Święte jest Jego imię”. Łukasz 1:46–49
Dziś obchodzimy jedno z siedemnastu różnych wspomnień, świąt i uroczystości ku czci Najświętszej Maryi Panny, które znajdują się w rzymskim kalendarzu liturgicznym. Dzisiejszy obchód jest jedną z czterech wielkich uroczystości, w których oddajemy cześć naszej Najświętszej Matce. Oczywiście żadna inna osoba poza naszym Panem nie jest otaczana tak wielką czcią ani tak uroczyście wspominana jak Matka Boża.
Uroczystość Wniebowzięcia upamiętnia fakt, że gdy Najświętsza Maryja Panna zakończyła swoje życie na ziemi, została z ciałem i duszą wzięta do nieba, aby być ze swoim zmartwychwstałym Synem i na wieki adorować Trójcę Przenajświętszą. Zdumiewająca jest myśl, że zachowuje Ona w niebie swoje ciało i duszę, zjednoczone w jedno, w oczekiwaniu na ów chwalebny dzień, kiedy zostaną stworzone nowe niebiosa i nowa ziemia i kiedy wszyscy wierni zmartwychwstaną, aby na zawsze żyć z Bogiem w nowej postaci cielesnej.
Choć wierni przyjmowali ten dogmat naszej wiary i wierzyli w niego od najdawniejszych czasów Kościoła, zwłaszcza że świadkami chwalebnego Wniebowzięcia naszej Najświętszej Matki byli ci, którzy wówczas byli Jej najbliżsi, dopiero 1 listopada 1950 roku papież Pius XII uroczyście ogłosił tę prawdę, podnosząc tę naukę naszej wiary do rangi dogmatu, co oznacza, że wszyscy muszą ją przyjąć i w nią wierzyć. W swoim oświadczeniu Ojciec Święty stwierdził między innymi: „…ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boża, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu biegu ziemskiego życia została z ciałem i duszą wzięta do chwały niebieskiej”.
Przytoczony powyżej fragment Ewangelii pochodzi z początku Maryjnego hymnu uwielbienia, Jej Magnificat, w którym nie tylko oddaje Ona Bogu najwyższą chwałę, lecz także objawia, kim jest. To Ją „wszystkie pokolenia” będą nazywać „błogosławioną”. To Jej „wielkie rzeczy uczynił Wszechmocny”. To Ona będzie wiecznie wielbić Pana, a Jej duch będzie na zawsze radować się w Bogu, Jej Zbawcy. I to Ona jest tą najpokorniejszą ze służebnic, którą Bóg wyniósł do najwyższej chwały.
Rozważ dziś wraz z całym Kościołem tajemnicę pełnej chwały Maryi zawsze Dziewicy, która została poczęta bez grzechu, pozostała bezgrzeszna przez całe życie i została z ciałem i duszą wzięta do nieba, gdzie teraz adoruje Trójcę Przenajświętszą i wstawia się za tobą oraz za całym Kościołem. To uroczystość wielkiej radości! Dziel tę radość z całym Kościołem i ze wszystkimi świętymi w niebie!
Pełna chwały Maryjo, zawsze Dziewico, raduję się dziś z Tobą i z całym Kościołem z powodu najwspanialszych rzeczy, które Bóg dla Ciebie uczynił. Jesteś pięknością ponad wszelkie piękno, Niepokalana pod każdym względem i godna naszej najgłębszej miłości. Teraz, gdy z ciałem i duszą uczestniczysz w chwale nieba, proszę, módl się za mnie i za wszystkie Twoje drogie dzieci na ziemi. Okrywaj nas swoim płaszczem miłości i nieustannie wylewaj na nas miłosierdzie Boże. Matko Maryjo, wzięta do nieba, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy. Jezu, ufam Tobie.
Dalsza lektura – Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
