Oktubre 7, 2023
Sabado ng Ika-26 na Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Mahal na Birhen ng Santo Rosaryo—Paggunita
Bumaling Siya sa mga alagad at sinabi sa kanila nang sarilinan, “Mapalad ang mga matang nakakakita ng inyong nakikita. Sapagkat sinasabi Ko sa inyo, maraming propeta at hari ang nagnais na makita ang inyong nakikita, ngunit hindi nila ito nakita, at marinig ang inyong naririnig, ngunit hindi nila ito narinig.” Luke 10:23–24
Isipin mong makita si Jesus nang harapan. Ano kaya ang mararanasan mo? Ano kaya ang pakiramdam na makita Siya, makinig sa Kanyang pangangaral, masaksihan ang Kanyang mga himala, at maupong tahimik na kasama Siya? Ang karanasan ng pakikisama sa Kanya noong namuhay Siya sa lupa ay nakasalalay sana sa lalim ng iyong panloob na paningin. Marami ang nakakita kay Jesus ngunit tumanggi sa Kanya, at pinatay pa nga Siya. Malinaw na wala sa kanila ang panloob na mga mata ng pananampalataya upang makilala Siya kung sino talaga Siya. Iniwan naman ng iba ang lahat upang sumunod sa Kanya. Malinaw na sa pamamagitan ng kaloob ng pananampalataya, nakilala nila kung sino Siya sa Kanyang kaluluwang banal.
Gaya ng sinabi ni Jesus sa itaas, mapalad ang mga alagad dahil nakita nila Siya. Maraming propeta at hari noong unang panahon ang nagnais na makita ang Mesiyas. Sa paglipas ng mga siglo, ang mga propesiya tungkol sa pagdating ng Mesiyas ay tiyak na pumukaw sa marami ng matinding pananabik at pag-asang mapabilang sila sa mga mapalad na makakita sa Kanya. Alalahanin, halimbawa, ang propetang si Simeon na naghintay sa buong buhay niya upang makita ang Sanggol na Kristo. Nang dalhin nina Maria at Jose ang Batang si Jesus sa Templo upang ihandog Siya sa Panginoon, kinarga ni Simeon ang Sanggol at ipinahayag, “Ngayon, Panginoon, maaari Mo nang pahintulutang yumao nang payapa ang Iyong lingkod, ayon sa Iyong salita, sapagkat nakita na ng aking mga mata ang Iyong pagliligtas, na inihanda Mo sa harap ng lahat ng mga bayan, isang liwanag na maghahayag sa Iyo sa mga Hentil, at kaluwalhatian ng Iyong bayang Israel” (Luke 2:29–32). Tunay ngang mapalad si Simeon, ang mga alagad, at ang lahat ng nakatagpo ni Jesus noong namuhay Siya sa lupa. Mapalad sila dahil nakita nila ang Anak ng Diyos sa kanilang sariling mga mata.
Ipinahayag ni Jesus na mapalad ang mga mata ng mga alagad dahil nakita nila Siya. Gayunman, kung kakausapin Niya tayo ngayon, ipahahayag Niyang makalawang ulit tayong mapalad. Hindi natin Siya nakikita sa pisikal na anyo, na namumuhay sa lupa. Ngunit maaari natin Siyang madama sa paraang hindi naranasan ni Simeon sa kanyang buhay. Nakita ni Simeon sa kanyang mga mata ang Tagapagligtas ng Sanlibutan, na naroroon sa anyong tao. Ngunit ngayon, maaari natin Siyang makita sa mas malalim pang paraan. Sa pamamagitan ng kaloob na biyaya at ng pananahan ng Diyos, maaari tayong tumingin sa kaibuturan ng ating sariling kaluluwa at matuklasan ang tunay na presensya ng Diyos na nabubuhay sa loob natin.
Maaaring may magsabing mas mainam na makita si Jesus sa sariling mga mata kaysa makita ang Kanyang banal na presensya sa loob ng iyong kaluluwa. Ngunit totoo nga ba ito? Tiyak na hindi. Muli, alalahaning marami ang nakakita kay Jesus sa kanilang mga mata ngunit hindi kumilala sa Kanya bilang Diyos. Ngayon, pinagkalooban tayo ng pribilehiyong madama ang presensya ni Kristo sa ating daigdig sa pinakamalalim na paraang maaari. Dumating Siya upang manahan sa loob natin. Dumating Siya upang angkinin tayo. Dumating Siya upang makipag-isa sa atin sa isang pakikipag-isang napakalalim na lubusan tayong binabago, at ginagawa tayong Kanyang mismong katawan.
Kung kinailangan ang pananampalataya upang makita ang pagka-Diyos ni Jesus noong namuhay Siya sa lupa, kailangan din ang pananampalataya upang makita ang Kanyang tunay na presensya sa ating kalooban. Pinapalabo ng ating mga kasalanan ang Kanyang presensya. Dahil sa ating kakulangan ng pananampalataya, nahihirapan tayong makita Siya roon. Ngunit ang Diyos ay buhay sa kalooban ng bawat kaluluwang nasa kalagayan ng biyaya, at dapat nating maging patuloy na tungkulin ang tuklasin ang Kanyang presensyang nananahan sa atin at makapiling Siya sa ating kalooban. Sa kanyang obra maestrang espirituwal na “Interior Castles,” ipinaliliwanag ni Santa Teresa ng Ávila na ang Diyos na walang hanggan ay tunay na nananahan sa ating kalooban. Tungkulin nating pumasok sa pinakanatatagong kaibuturan ng ating pagkatao, sa pinakaloob na kastilyo, na binabagtas ang ating maraming kasalanan, upang marating natin ang pinakakaibuturan kung saan nananahan ang dakilang Hari sa Kanyang kaganapan.
Pagnilayan ngayon ang mga salita ni Jesus sa mga alagad: “Mapapalad ang mga matang nakakakita ng inyong nakikita.” Alamin mong higit pang naaangkop sa iyo ang pahayag na ito. Hangarin mong magkaroon ng mga mata ng pananampalataya upang madama mo ang tunay na presensya ng Tagapagligtas ng Sanlibutan na nabubuhay sa loob ng sarili mong kaluluwa. Hanapin Siya, pagmasdan Siya nang may pag-ibig, magpakasaya sa Kanyang banal na presensya at hayaang liliman ka ng presensyang iyon, na binabago ka upang maging taong nais ng Diyos na ikaw ay maging.
Panginoon kong nananahan sa akin, higit sa aking mauunawaan ang pagpapalang dulot ng Iyong banal na presensyang nananahan sa aking kalooban. Buksan Mo po ang aking mga mata upang makita Ka at ang aking mga tainga upang marinig Ka, nang sa gayon ay makapanahan akong kasama Mo, Ikaw na dumating upang manahan sa akin. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Santo ng Araw – Mahal na Birhen ng Santo Rosaryo
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
