Hulyo 19, 2024
Biyernes ng Ikalabinlimang Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Dumaan si Hesus sa isang bukirin ng trigo noong araw ng Sabbath. Nagutom ang Kanyang mga alagad at nagsimulang mamitas ng mga uhay at kumain ng mga butil. Nang makita ito ng mga Pariseo, sinabi nila sa Kanya, “Tingnan Mo, ginagawa ng Iyong mga alagad ang ipinagbabawal sa araw ng Sabbath.” Mateo 12:1–2
Nang ibigay ni Moises sa bayan ang Sampung Utos, kabilang dito ang pagbabawal sa pagtatrabaho sa araw ng Sabbath. Sinasabi sa isang bahagi ng Ikatlong Utos na “huwag kang gagawa ng anumang gawain” sa araw ng Sabbath (Exodo 20:10). Pagsapit ng panahon ni Hesus, marami nang paliwanag ang idinagdag ng mga Pariseo sa batas na ito at pinalawak nila ito upang saklawin ang hanggang 39 na uri ng gawain na pinaniniwalaan nilang ipinagbabawal. Kasama sa kanilang talaan ang pag-aani at paggiling ng mga butil. Dahil dito, nang makita ng mga Pariseo na namimitas ng mga uhay ang mga alagad at kinikiskis ang mga ito upang maalis ang ipa at makain ang mga butil, hinatulan nila ang mga alagad dahil sa paglabag na, ayon sa kanilang pakahulugan, ay kasalanan laban sa Ikatlong Utos.
Ang unang mapapansin natin sa talatang ito ay nagugutom ang mga alagad. Lubos ang kanilang debosyon kay Hesus at sumasama sila sa Kanya sa paglalakbay sa iba’t ibang bayan upang maipangaral Niya ang Ebanghelyo. Iniwan nila ang kanilang hanapbuhay, tahanan, pamilya, at kita upang lubusang italaga ang kanilang sarili kay Hesus at sa Kanyang misyon. Dahil dito, namumuhay sila sa karalitaan at umaasa sa kagandahang-loob ng iba. Sa ganitong kalagayan nila piniling kainin ang pinakapayak na pagkain: mga butil na kanilang pinipitas habang naglalakad. Hindi sila nagreklamo na walang mainit na pagkaing naghihintay sa kanilang patutunguhan. Tinatanggap nila ang marami at mahahabang paglalakbay na kanilang ginagawa nang naglalakad. Ayos lamang sa kanila na hindi sila nakatutulog sa sarili nilang higaan gabi-gabi. Ngunit mayroon silang pangunahing pangangailangan bilang tao—ang pagkain—kaya namitas sila ng mga butil habang naglalakad upang matugunan ang pangangailangang ito at maibsan ang kanilang gutom.
Bagama’t maraming aral tayong matututuhan mula sa talatang ito, isang malinaw na aral ang tungkol sa tuksong husgahan at hatulan ang kapwa. Kapag nahuhulog tayo sa bitag ng panghuhusga sa iba, may ilang bagay na karaniwang nangyayari. Una, ang panghuhusga at paghatol ay madalas na nakabatay sa mga inaakalang pagkakamali na pinalalaki at pinalalabis. Malinaw na pinalaki at pinalabis ng mga Pariseo ang “kasalanang” ito ng mga alagad. Sa ating buhay, ang pagiging mapanghusga ay halos laging nagpapabigat nang labis sa inaakala nating kasalanan ng iba—kung kasalanan nga ba talaga iyon.
Isa pang karaniwang tukso na nagmumula sa pusong mapanghusga at mapaghatol ay ang hindi man lamang pagsisikap na unawain ang taong hinahatulan. Sa pangyayaring nabanggit, hindi man lamang inalam ng mga Pariseo kung bakit namimitas at kumakain ng mga butil ang mga alagad. Hindi nila tinanong kung matagal na bang hindi nakakakain ang mga ito o kung gaano na sila katagal na naglalakbay. Hindi mahalaga sa kanila na nagugutom ang mga alagad, at malamang ay gutom na gutom na. Gayundin sa atin: karaniwan, kapag nanghuhusga at humahatol tayo sa kapwa, nagpapasya tayo na may sala sila nang hindi man lamang sinisikap na unawain ang kanilang kalagayan.
Panghuli, kailangang sabihin na hindi natin karapatang humatol sa kapwa. Ang paggawa nito ay karaniwang padalus-dalos at bunga ng ating pagiging makasarili. Hindi binigyan ng Diyos ang mga Pariseo ng awtoridad na palawakin ang Ikatlong Utos upang sumaklaw sa 39 na ipinagbabawal na gawain, ni binigyan Niya sila ng awtoridad na ilapat ang mga pagpapakahulugang iyon sa inaakala nilang mga ginawa ng mga alagad. At hindi rin tayo binibigyan ng Diyos ng awtoridad na humatol sa kapwa. Kung malinaw na ang isang tao ay nasasadlak sa paulit-ulit na paggawa ng kasalanang mabigat sa obhetibong pamantayan, dapat nating gawin ang lahat ng ating makakaya upang tulungan siyang makaahon sa kasalanang iyon. Ngunit kahit sa gayong kalagayan, wala tayong karapatang humatol o humatol nang may pagkondena.
Pagnilayan mo ngayon ang anumang pagkahilig mong maging mapanghusga at mapagkondena sa kapwa. Kung nakikita mo sa iyong sarili ang ganitong pagkahilig, maglaan ka ng panahon upang pag-isipan ang mga Pariseo. Ang pag-aakala nilang sila ay matuwid ay kasuklam-suklam at nakapipinsala. Ang masamang halimbawang ipinakita nila ay dapat mag-udyok sa atin na talikuran ang gayong mga pagkondena at tanggihan ang mga tuksong iyon sa sandaling dumating ang mga ito.
Aking Diyos na Hukom ng lahat, Ikaw at Ikaw lamang ang nakaaalam ng puso, at Ikaw at Ikaw lamang ang may kakayahang gumanap bilang Hukom. Gamitin Mo po ang Iyong awtoridad sa aking buhay upang makilala ko ang sarili kong kasalanan. Habang ginagawa Mo ito, palayain Mo rin po ako sa pagkahilig na humusga at magkondena. Sa halip, puspusin Mo ang aking puso ng awa at katotohanan para sa lahat. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
.jpg){kind=link}