Hulyo 31, 2024
Miyerkules ng Ikalabimpitong Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
San Ignacio de Loyola, Pari—Paggunita
Sinabi ni Hesus sa Kanyang mga alagad: “Ang Kaharian ng Langit ay katulad ng isang kayamanang nakabaon sa isang bukid, na natagpuan ng isang tao at muli niyang itinago. Sa kanyang kagalakan, umalis siya at ipinagbili ang lahat ng kanyang ari-arian at binili ang bukid na iyon.” Mateo 13:44
Inilalahad sa atin ng Ebanghelyo ngayon ang dalawang napakaikli at magkatulad na talinghaga. Sa una, na sinipi sa itaas, ang Kaharian ng Langit ay inihahalintulad sa isang “kayamanan.” Sa ikalawang talinghaga, ang Kaharian ng Langit ay inihahalintulad sa isang “perlas na napakahalaga.” Bagama’t magkahawig na magkahawig ang mga talinghagang ito, mayroon ding maliliit na pagkakaiba na nararapat pagnilayan. Waring halos nagkataon lamang ang pagkakatuklas sa kayamanang binanggit sa unang talinghaga. Basta na lamang ito “natagpuan” ng tao. Naiiba ito sa ikalawang talinghaga, sapagkat natagpuan ng mangangalakal ang perlas na napakahalaga matapos niya itong “hanapin.”
Madalas nating matagpuan ang Kayamanan ng Ebanghelyo kahit hindi natin ito hinahanap. Nangyayari ito tuwing kumikilos ang Diyos sa ating buhay nang hindi natin hinihiling ang Kanyang pagkilos. Halimbawa, kung may magpakita sa iyo ng pagkakawanggawa nang hindi mo ito hinihingi, ang Diyos ay nagkakaloob sa iyo ng isang kayamanan ng Kanyang Kaharian. O kung may magbahagi sa iyo ng kanyang pananampalataya, o ng isang inspirasyong natanggap niya, tunay ngang isa itong kayamanang ipinagkaloob sa iyo ng Diyos. Ang problema ay madalas, kapag ipinagkakaloob sa atin ang mga kayamanang ito ng Ebanghelyo, hindi natin laging nakikita ang mga ito bilang mga kayamanan. Isipin, halimbawa, kung nagkataong matagpuan ng tao sa talinghagang ito ang kayamanan sa bukid ngunit hindi niya ito binuksan dahil sa kawalang-malasakit. Nakikita niya ito mula sa malayo at bahagya siyang nagtataka kung ano ang laman ng kahon, ngunit wala siyang sapat na sigla upang buksan ang kahon at tingnan ang nasa loob. Sa gayong kalagayan, walang magiging dahilan ang taong iyon upang umalis at ipagbili ang lahat ng kanyang ari-arian para mabili ang bukid na kinaroroonan ng kayamanan.
Isang malinaw na mensaheng inihahayag ng unang talinghagang ito ay dapat tayong maging mapagmatyag sa di-mabilang na kayamanan ng mga biyaya ng Diyos na ipinagkakaloob sa atin sa bawat araw. Napakasagana ng Diyos sa pagkakaloob ng biyaya, kaya tunay ngang lagi nating natatagpuan ang Kanyang biyaya kahit hindi natin ito hinahanap. Kaya mahalagang magkaroon tayo ng mga matang nakakakita sa Kanyang mga pagkilos at mga taingang nakaririnig sa Kanyang Tinig.
Ang ikalawang mensaheng malinaw na ipinahahayag ng dalawang talinghagang ito ay na kapag natuklasan natin ang mga biyayang ipinagkakaloob sa atin ng Diyos araw-araw, dapat nating linangin sa ating kalooban ang isang pagnanais para sa mga biyayang iyon na gayon katindi anupat handa tayong gawin ang anumang kinakailangan upang makamit ang mga ito. Nagaganap ang pagtuklas sa pamamagitan ng kaloob ng pananampalataya, ngunit ang pagtuklas sa pamamagitan ng pananampalataya ay dapat sundan ng isang sigasig na nag-uudyok sa ating kalooban na umayon sa natuklasang iyon.
Pagnilayan mo ngayon ang dalawang bagay. Una, natuklasan mo na ba ang mga kayamanang ipinagkaloob sa iyo ng Diyos? Kung nag-aatubili kang sagutin ito, malamang na marami ka pang hindi natutuklasan. Ikalawa, habang natutuklasan mo ang mga kayamanang kaakibat ng kaloob na pananampalataya, hinayaan mo na bang lubusang sakupin ng sinabi sa iyo ng Diyos ang iyong buong pagkatao, hanggang sa maging handa kang ipagbili ang lahat ng mayroon ka—ibig sabihin, gawin ang anumang kinakailangan upang higit pang tanggapin ang lahat ng nais ipagkaloob ng Diyos? Buong tatag kang magpasiyang magpatuloy sa banal na paghahanap na ito, at matutuklasan mong ang mga kayamanan ng biyayang iyong matatamo ay may walang-hanggang halaga.
Panginoon ko, na pinagmumulan ng lahat ng kayamanan, ipinagkakaloob Mo sa akin at sa lahat ng Iyong mga anak ang di-mabilang na biyaya araw-araw. Ang mga kayamanan ng Iyong awa ay may walang-hanggang halaga. Pakibuksan ang aking mga mata upang ako ay makakita, at ang aking mga tainga upang ako ay makarinig, nang sa gayon ay matuklasan ko ang lahat ng nais Mong ipagkaloob. Nawa’y Ikaw at ang mga kayamanan ng Iyong Kaharian ang maging tanging tuon ng aking buhay, na lubusang sumasaklaw sa aking buong pagkatao. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Santo ng Araw – San Ignacio de Loyola, Pari—Paggunita
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
