31 lipca 2024
Środa XVII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święty Ignacy Loyola, prezbiter — wspomnienie
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Z radości poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę”. Mt 13:44
Dzisiejsza Ewangelia przedstawia nam dwie bardzo krótkie i podobne do siebie przypowieści. W pierwszej, przytoczonej powyżej, królestwo niebieskie zostaje porównane do „skarbu”. W drugiej przypowieści królestwo niebieskie zostaje porównane do „drogocennej perły”. Choć te przypowieści są do siebie bardzo podobne, istnieją między nimi również subtelne różnice, nad którymi warto się zastanowić. Wydaje się, że skarb wspomniany w pierwszej przypowieści zostaje odkryty niemal przypadkiem. Człowiek po prostu go „znajduje”. Inaczej jest w drugiej przypowieści: kupiec, który znajduje drogocenną perłę, czyni to po wcześniejszym jej „poszukiwaniu”.
Często natrafiamy na Skarb Ewangelii, nawet go nie szukając. Dzieje się tak za każdym razem, gdy Bóg interweniuje w naszym życiu, choć nie zabiegamy o Jego interwencję. Na przykład jeśli ktoś wyświadczy ci uczynek miłosierdzia, choć o to nie zabiegasz, to Bóg obdarza cię skarbem swojego królestwa. Albo jeśli ktoś dzieli się z tobą swoją wiarą lub otrzymanym natchnieniem, to rzeczywiście jest to skarb dany ci przez Boga. Problem polega na tym, że często, gdy otrzymujemy te skarby Ewangelii, nie zawsze dostrzegamy w nich skarby. Wyobraź sobie na przykład, że ktoś z tej przypowieści natrafia na skarb na polu, lecz z obojętności go nie otwiera. Widzi go z daleka, odczuwa pewną ciekawość, co jest w skrzyni, ale nie ma dość zapału, by rzeczywiście ją otworzyć i zajrzeć do środka. W takim przypadku nie miałby powodu, by pójść i sprzedać wszystko, co ma, aby kupić pole, na którym znajduje się skarb.
Jednym z wyraźnych przesłań tej pierwszej przypowieści jest to, że musimy być uważni na niezliczone skarby Bożych łask, którymi jesteśmy obdarowywani każdego dnia. Bóg tak hojnie udziela nam łaski, że naprawdę nieustannie na nią natrafiamy. Dlatego niezbędne są oczy zdolne dostrzegać Jego działanie i uszy zdolne słyszeć Jego głos.
Drugie przesłanie, wyraźnie obecne w obu tych przypowieściach, mówi o tym, że gdy odkrywamy łaski, których Bóg udziela nam każdego dnia, musimy pielęgnować w sobie tak silne pragnienie tych łask, abyśmy byli gotowi uczynić wszystko, co konieczne, by je otrzymać. Odkrycie dokonuje się dzięki darowi wiary, ale za odkryciem przez wiarę musi następnie iść gorliwość, która pobudza naszą wolę do działania zgodnego z tym odkryciem.
Zastanów się dziś nad dwiema sprawami. Po pierwsze, czy udało ci się odkryć skarby, którymi Bóg cię obdarzył? Jeśli wahasz się z odpowiedzią, to najprawdopodobniej wiele jeszcze pozostaje do odkrycia. Po drugie, gdy odkrywasz bogactwa płynące z daru wiary, czy pozwalasz, by to, co Bóg do ciebie powiedział, pochłonęło cię do tego stopnia, że jesteś w stanie sprzedać wszystko, co masz, czyli uczynić wszystko, co konieczne, aby jeszcze pełniej przyjąć to wszystko, czym Bóg pragnie cię obdarzyć? Podejmij stanowcze postanowienie, by wyruszyć na te święte poszukiwania, a przekonasz się, że otrzymane bogactwa łaski mają nieskończoną wartość.
Mój Panie, do którego należą wszelkie bogactwa, każdego dnia obdarzasz mnie i wszystkie swoje dzieci niezliczonymi łaskami. Skarby Twojego miłosierdzia mają nieskończoną wartość. Proszę, otwórz moje oczy, abym mógł widzieć, i moje uszy, abym mógł słyszeć, by odkryć wszystko, czym pragniesz mnie obdarzyć. Niech Ty i bogactwa Twojego królestwa staniecie się jedynym, pochłaniającym mnie bez reszty centrum mojego życia. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Św. Ignacego Loyoli, prezbitera — wspomnienie
