९ एप्रिल २०२४
पुनरुत्थानकाळातील दुसऱ्या आठवड्याचा मंगळवार
आजची वाचने

निकदेमाने त्याला विचारले, “हे कसे घडू शकते?” येशूने त्याला उत्तर दिले, “तू इस्राएलचा शिक्षक असूनही तुला हे समजत नाही काय? खरोखर, खरोखर, मी तुला सांगतो, आम्हाला जे माहीत आहे ते आम्ही सांगतो आणि जे आम्ही पाहिले आहे त्याची साक्ष देतो; पण तुम्ही आमची साक्ष स्वीकारत नाही.” योहान 3:9–11
काल आपण चिंतन केले त्याप्रमाणे, निकदेम हा त्या मोजक्या परुश्यांपैकी एक होता ज्यांचे अखेरीस मनपरिवर्तन झाले. तो येशूचा अनुयायी झाला आणि आज त्याला संत मानले जाते. ख्रिस्ती विश्वास स्वीकारल्याची नावानिशी नोंद असलेले इतर परुशी म्हणजे केवळ संत पौल आणि गमलिएल. प्रेषितांची कृत्ये 15:5 यावरून असेही दिसते की आणखी काही परुश्यांनी अखेरीस ख्रिस्ती विश्वास स्वीकारला.
येशू आणि परुशी यांच्यातील अनेक भेटींचा एकत्रित विचार केला, तर येशूला आणि त्याच्या शिकवणीला परुश्यांचा तीव्र विरोध होता, हे स्पष्ट होते. येशूला पेचात पकडण्याचा ते सतत प्रयत्न करत होते. अखेरीस महासभेतील इतर प्रमुख धर्मनेत्यांसोबत तेही त्याच्या मृत्यूला जबाबदार ठरले. त्यामुळे येशूला नाकारण्यासाठी सर्व परुश्यांवर किती दबाव असेल, हे समजणे कठीण नाही. येशूला दोषी ठरवावे, या सर्वसाधारण मतानुसार वागण्याचा दबाव प्रत्येक परुश्याला आपल्या सोबत्यांकडून जाणवला असेल. वर दिलेल्या उताऱ्यात निकदेम येशूला प्रश्न विचारतो, त्याची ही पार्श्वभूमी आहे. हा उतारा कालच्या शुभवर्तमानातील संवाद पुढे नेतो. त्या संवादात येशू निकदेमाला स्पष्ट सांगतो की स्वर्गात जाण्यासाठी ‘वरून जन्म घेणे’ आवश्यक आहे. ‘पुन्हा जन्म’ कसा घेता येईल, असे निकदेम विचारतो. त्यावर येशू वर उद्धृत केलेल्या शब्दांत बोलतो; ते शब्द वरवर पाहता निकदेमाला दोष देणारे वाटतात.
येशूच्या त्या शब्दांचा उद्देश निकदेमाला दोषी ठरवणे नव्हता, हे लक्षात घेणे उपयुक्त ठरेल. येशू जेव्हा ‘तुमचा धिक्कार असो…’ असे म्हणत असे, तसा सूर येथे नव्हता. उलट, निकदेमाने आपल्या प्रश्नांपलीकडे जाऊन विश्वास ठेवावा म्हणून येशूने त्याला सौम्यपणे, पण अगदी थेट आव्हान दिले. हाच कळीचा मुद्दा आहे. इतर परुश्यांप्रमाणे येशूला पेचात पकडून दोषी ठरवण्यासाठी निकदेम त्याच्याकडे आला नव्हता. आपल्या मनात संभ्रम होता म्हणून तो आला होता. आणि येशूला दोषी ठरवण्यासाठी आपल्या परुशी बांधवांकडून त्याच्यावर मोठा दबाव येत असल्यामुळेच बहुधा तो संभ्रमात पडला होता.
ही पार्श्वभूमी लक्षात घेतली, तर निकदेमाचा चांगुलपणा आणि धैर्य एवढेच नव्हे, तर येशूचे प्रेमळ धाडसही आपल्याला समजते. निकदेम ऐकून घेण्यास तयार आहे, हे येशूला माहीत होते. निकदेमाला विश्वासाकडे वळवता येईल, हेही त्याला ठाऊक होते. पण त्यासाठी निकदेमाला थेट आणि ठामपणे आव्हान देण्याची गरज आहे, हेही येशू जाणून होता. विश्वासाची देणगी स्वीकारण्यासाठी निकदेमाला एका छोट्याशा ‘पवित्र धक्क्याची’ गरज होती. अखेरीस येशूच्या त्या आव्हानामुळे निकदेम विश्वासाकडे वळला.
आपल्या प्रभूकडून तुम्हालाही कोणत्या बाबतीत ‘पवित्र धक्क्याची’ गरज आहे, यावर आज चिंतन करा. जगाकडून तुमच्यावर कोणत्या प्रकारचा दबाव येतो? तुमचे मित्र, शेजारी, कुटुंबीय किंवा सहकारी खऱ्या पवित्रतेच्या जीवनाशी विसंगत असे वागण्याचा दबाव तुमच्यावर आणतात का? तसे असेल, तर निकदेम, संत पौल आणि गमलिएल यांनी अखेरीस दाखवलेल्या धैर्याचा विचार करा. त्यांच्या साक्षीतून प्रेरणा घ्या आणि जिथे तुम्हाला आव्हानाची सर्वांत जास्त गरज आहे, तिथे आपल्या प्रभूला तुम्हाला आव्हान देऊ द्या. अशा रीतीने येशूचे अधिक विश्वासू अनुयायी होण्यासाठी तुम्हालाही आवश्यक असलेला ‘पवित्र धक्का’ मिळेल.
हे माझ्या प्रभू, सर्व सामर्थ्याचा उगम तूच आहेस. जिथे मला आव्हानाची सर्वांत जास्त गरज आहे, तिथे मला आव्हान देण्याचा तुझा निर्धार अढळ आहे. मी दुर्बल असताना तू मला प्रेमाने आणि सौम्यपणे माझी चूक दाखवून देतोस, तेव्हा ती मान्य करायला मला मदत कर, जेणेकरून तुझा निष्ठावान अनुयायी होण्यासाठी लागणारे धैर्य आणि बळ मला मिळेल. हे प्रिय प्रभू, मला स्पष्ट दृष्टी आणि समज दे, आणि मला चुकीच्या दिशेने नेणाऱ्या जगाच्या दबावाला तोंड द्यायला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.



