१९ एप्रिल २०२६
पुनरुत्थान काळातील तिसरा रविवार (वर्ष अ)
आजची वाचने
त्याच दिवशी, म्हणजे आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी, येशूचे दोन शिष्य यरुशलेमपासून सात मैलांवर असलेल्या इम्माऊस नावाच्या गावाकडे जात होते. जे काही घडले होते, त्या सर्वांविषयी ते एकमेकांशी बोलत होते. ते बोलत असताना आणि चर्चा करत असताना येशू स्वतः त्यांच्या जवळ आला आणि त्यांच्याबरोबर चालू लागला. पण त्यांच्या डोळ्यांना त्याला ओळखू दिले गेले नाही. लूक 24:13–16
हे दोघे शिष्य दुःखाने व्याकूळ झाले होते आणि घडलेल्या घटनांमुळे गोंधळून गेले होते. यरुशलेमहून इम्माऊसपर्यंतची सात मैलांची वाट चालताना ते आपले दुःख आणि संभ्रम व्यक्त करत होते. येशूच ‘इस्राएलचा उद्धार करील’ अशी त्यांना आशा होती; पण त्यांच्याच डोळ्यांसमोर त्याचा क्रूर छळ करण्यात आला आणि त्याला वधस्तंभावर खिळण्यात आले. त्याच्या मृत्यूनंतर त्याला कबरेत ठेवण्यात आले. त्याच दिवशी सकाळी काही स्त्रियांकडून, तसेच पेत्र आणि योहान यांच्याकडून, त्यांना कळले की येशूचा देह कबरेत नव्हता. शिवाय, त्याचा देह गुंडाळण्यासाठी वापरलेले वस्त्र कबरेत नीट गुंडाळून ठेवलेले होते. त्या स्त्रियांनी शिष्यांना सांगितले की त्यांना ‘देवदूतांचे दर्शन झाले आणि त्या देवदूतांनी तो जिवंत असल्याचे जाहीर केले.’ या सगळ्याचा काय अर्थ लावावा हे त्या दोघांना कळत नव्हते.
पुढे असे घडले की ते वाटेने चालत असताना येशू त्यांच्याजवळ आला आणि त्यांच्याशी बोलू लागला, ‘पण त्याला ओळखू नये म्हणून त्यांच्या डोळ्यांवर आड आले होते.’ येशूच्या या गुप्त उपस्थितीतून आपल्याला हे शिकायला मिळते की तो अनेकदा आपल्याबरोबर, आपल्यामध्येच असतो, तरीही आपण त्याला ओळखत नाही. लक्ष विचलित करणाऱ्या गोष्टी, संकटे किंवा आपले स्वतःचे गैरसमज यांमुळे आपली आध्यात्मिक जाण बोथट होऊ शकते. पवित्र युखरिस्तात, पवित्र शास्त्रात, ख्रिस्तसभेत, प्रार्थनेच्या वेळी आणि एकमेकांमध्ये असलेली त्याची उपस्थिती अनेकदा आपल्याला जाणवत नाही.
या दोन शिष्यांना जागे करण्यासाठी येशूने त्यांना प्रेमाने फटकारले: ‘अरे, तुम्ही किती मूर्ख आहात! संदेष्ट्यांनी सांगितलेल्या सर्व गोष्टींवर विश्वास ठेवायला तुमची अंतःकरणे किती मंद आहेत! ख्रिस्ताने हे सर्व दुःख सोसून आपल्या गौरवात प्रवेश करणे आवश्यक नव्हते काय?’ आध्यात्मिक अंधत्वामुळे जेव्हा जेव्हा आपण अडखळतो आणि संभ्रमात पडतो, तेव्हा आपला प्रभू आपल्यालाही प्रेमाने हेच सांगतो. आपण ही कानउघाडणी नम्रतेने स्वीकारली पाहिजे आणि आपले अंधत्व व त्याची सततची उपस्थिती ओळखण्यास आपण असमर्थ आहोत, हे मान्य केले पाहिजे.
मग येशूने ‘सर्व पवित्र शास्त्रांत त्याच्याविषयी जे सांगितले होते, त्याचा अर्थ त्यांना उलगडून सांगितला.’ आकलनाचे आध्यात्मिक वरदान स्वीकारण्यासाठी त्यांचे मन अशा रीतीने उघडले गेले, हीच इथली महत्त्वाची गोष्ट आहे. आपले आध्यात्मिक अंधत्व आणि दैनंदिन जीवनात आपण अनेकदा किती अविचाराने वागतो, हे नम्रपणे कबूल केल्याने आपण हे मौल्यवान वरदान स्वीकारण्यास तयार होतो. आकलनाचे वरदान केवळ स्वतःच्या प्रयत्नांनी मिळवता येत नाही. देवापुढे आपण मनापासून नम्र झालो, तरच आपल्याला जे काही जाणून घेणे आणि समजून घेणे आवश्यक आहे, त्यासाठी तो आपले मन उघडेल.
इम्माऊसला पोहोचल्यावर त्यांनी या दैवी अनोळखी पाहुण्याला रात्री आपल्याबरोबर राहण्याची विनंती केली आणि येशूने ती मान्य केली. जेवताना, ‘तो त्यांच्याबरोबर भोजनासाठी बसला असता त्याने भाकर घेतली, आशीर्वाद दिला, ती मोडली आणि त्यांना दिली.’ स्वतः प्रभूने, त्या महान महायाजकाने, त्यांना पवित्र युखरिस्त दिला. तेवढ्यात ‘त्यांचे डोळे उघडले आणि त्यांनी त्याला ओळखले, पण तो त्यांच्या दृष्टीआड झाला.’
आपला प्रभू त्यांच्या दृष्टीआड झाला, तरी तो त्यांच्याबरोबर राहिला, जसा तो आज आपल्याबरोबर आहे. पवित्र युखरिस्तात तो खरोखर उपस्थित आहे; त्याचे दैवी स्वरूप तेथे विद्यमान आहे. पवित्र शास्त्रांतून आणि भाकर मोडण्यातून स्वतःची ओळख करून देऊन, तो आपल्याला शिकवतो की आपल्या वचनात आणि संस्कारांत तो सदैव आपल्याबरोबर असतो. दररोजचे मनन, अभ्यास आणि ख्रिस्तसभेची शिकवण यांद्वारे आपण त्याचे वचन आत्मसात करतो. जेव्हा आपण मिस्साबलिदानाला उपस्थित राहतो आणि संस्कारांत सहभागी होतो, तेव्हा तो खरोखर आपल्याबरोबर उपस्थित असतो.
नुकत्याच घडलेल्या घटनांचा अर्थ लावताना हे दोघे शिष्य सुरुवातीला किती दुःखी आणि गोंधळलेले होते, यावर आज चिंतन करा. पुढील काही महिन्यांत आणि वर्षांत त्यांचा विश्वास बहुधा कसा वाढत गेला असेल, याचाही विचार करा. हळूहळू त्यांची समज आणि विश्वास वाढला. त्यामुळे मशीहा कोण असेल याबद्दलचे त्यांचे गैरसमज दूर झाले: तो राजकीय नेता नव्हे, तर जगाचा तारणारा आहे. जेव्हा तुम्ही संभ्रमात पडता, तेव्हा या शिष्यांचे उदाहरण डोळ्यांसमोर ठेवा आणि त्यांच्याद्वारे मिळणारा बोध घ्या. ख्रिस्ताला त्याच्या वचनात आणि संस्कारांत शोधा. तो तुमच्या शंका दूर करील आणि तुमचा विश्वास अधिक दृढ होण्यासाठी तुम्हाला मार्ग दाखवील, असा त्याच्यावर भरवसा ठेवा.
हे सदैव उपस्थित असलेल्या प्रभू, मला नम्र कर, म्हणजे मी अधिक पूर्णपणे तुझ्याकडे वळेन, तुझी वाणी ऐकेन आणि तुझी उपस्थिती ओळखेन. जेव्हा मी गोंधळून जातो किंवा माझ्या मनात अनिश्चितता असते, तेव्हा माझ्या मदतीला ये. माझे मन तुला आणि तुझे सत्य स्वीकारण्यास खुले कर, म्हणजे मी मनःपूर्वक विश्वास ठेवीन आणि तू नेशील तिथे तुझ्यामागे येईन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
पुनरुत्थानकाळासाठी पवित्र शास्त्रावरील मनन





