Czwartek, 8 sierpnia 2019
Czwartek XVIII tygodnia okresu zwykłego
Świętego Dominika, prezbitera – wspomnienie
„Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. Mateusz 16:18-19
Poniższy fragment pochodzi z książki Moja wiara katolicka!, Rozdział 7:
Czy zatem Jezus jedynie prawił Piotrowi komplementy, próbując podbudować jego ego? Czy tylko dziękował Piotrowi za uznanie tego, kim On naprawdę jest? A może Jezus czynił coś więcej? Czy składał Piotrowi obietnicę, która pewnego dnia miała się wypełnić? Z pewnością chodziło o to ostatnie. Jezus mówił Piotrowi, że stanie się on skalnym fundamentem Kościoła i że otrzyma szczególną duchową władzę kluczy nieba. Cóż za zdumienie! Jakże niezwykły był to dar!
Jezus mówi: „Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie…”. To niemały dar. Powinniśmy przyjąć te słowa jako dosłowne zobowiązanie Jezusa wobec Piotra. Kiedy więc Jezus założył swój Kościół, kiedy po swoim Zmartwychwstaniu „tchnął” na Apostołów, udzielił też Piotrowi tego obiecanego daru najwyższej władzy w swoim Kościele – władzy wiązania i rozwiązywania.
Mam pewność, że początkowo Piotr nie rozumiał w pełni tego szczególnego daru. Być może w pierwszych latach istnienia Kościoła Duch Święty przypominał pozostałym Apostołom, że Jezus wypowiedział te słowa. Być może Duch Święty przypominał o tych słowach Jezusa także pokornemu Piotrowi. I nie powinno być wątpliwości, że z biegiem czasu Piotr zaczął przyjmować ten szczególny dar najwyższej władzy i uznawać go za swój. Pierwszy wyraźny przykład sprawowania tej władzy widzimy w Dz 15, podczas Soboru Jerozolimskiego, kiedy doszło do sporu o obrzezanie. Po długiej dyskusji Piotr wstał i przemówił z autorytetem. Następnie inni poszli za jego głosem i widzimy, że kwestia, nad którą debatowali, została wyjaśniona i rozstrzygnięta.
Od tego czasu Apostołowie kontynuowali dzieło nauczania, pasterzowania i uświęcania. Piotr ostatecznie udał się do Rzymu, aby głosić Ewangelię i zostać tam pierwszym biskupem. To w Rzymie umarł i to każdy następca Apostoła Piotra w Rzymie przejmował ten szczególny dar najwyższej władzy w Kościele. Z pewnością Jezus nie zamierzał ograniczyć trwania tego daru najwyższej władzy jedynie do czasu życia Piotra. Dlatego widzimy, że władza ta jest przekazywana wszystkim jego następcom, którzy są biskupami Rzymu. I dlatego nazywamy nasz Kościół Kościołem rzymskokatolickim. Co ciekawe, gdyby Piotr udał się na Maltę, do Jerozolimy lub do Azji, najprawdopodobniej mielibyśmy dziś zamiast niego Kościół maltańskokatolicki, jerozolimskokatolicki lub azjatyckokatolicki. Kościół jest więc rzymski przede wszystkim dlatego, że tam udał się Piotr, a zatem tam znajduje się najwyższa władza.
Na przestrzeni wieków doszliśmy do zrozumienia tego szczególnego daru najwyższej władzy i określiliśmy go dokładniej. Oznacza on, że św. Piotr i wszyscy jego następcy mają pełną i bezpośrednią władzę, by w sposób definitywny nauczać w sprawach wiary i moralności oraz rządzić, czyli sprawować posługę pasterską, zgodnie z zamysłem i wolą Chrystusa. Jeśli więc papież mówi, że coś jest prawdą w sprawach wiary lub moralności, to — mówiąc wprost — jest to prawdą. A jeśli podejmuje decyzję dotyczącą zarządzania Kościołem, to po prostu właśnie tego chce Bóg. To takie proste.
Ten dar najwyższej władzy w zakresie nauczania wiary i moralności nazywa się „nieomylnością”. Jest wykorzystywany na różne sposoby. W najpełniejszy sposób przejawia się wtedy, gdy papież przemawia „ex cathedra”, czyli „z katedry”. Symbolicznie oznacza to przemawianie z katedry Piotra. W takim przypadku naucza tego, co nazywamy „dogmatem” wiary. Każdy dogmat jest prawdziwy i pewny, a my jesteśmy zobowiązani przyjąć go z wiarą. Na przykład w 1950 roku papież wypowiedział się „ex cathedra” o Wniebowzięciu Maryi. Na mocy tego orzeczenia jesteśmy zobowiązani w sumieniu w to wierzyć. Maryja rzeczywiście została wzięta z ciałem i duszą do nieba po zakończeniu swojego ziemskiego życia. I kropka!
Oczywiście ta władza nie dotyczy spraw, które nie mają nic wspólnego z wiarą i moralnością. Jeśli więc papież mówi, że wierzy w zwycięstwo Argentyny w najbliższych mistrzostwach świata, to jedynie ma taką nadzieję, a ja nie radziłbym ci stawiać na tę drużynę wszystkich swoich pieniędzy. Nie ma on szczególnej łaski do nauczania w tego rodzaju sprawach. Ale czy nie byłoby miło, gdyby ją miał!
Panie, dziękuję Ci za dar Twojego chwalebnego Kościoła katolickiego! Modlę się o to, by zawsze dochowywać wierności wszystkiemu, co objawiasz przez swój Kościół, i proszę, by pasterze Twojego Kościoła, a zwłaszcza papież, zawsze starali się każdego dnia wzrastać w świętości życia. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Dominik
