17 marca 2020
Wtorek III tygodnia Wielkiego Postu
Czytania na dziś
Święty Patryk, biskup — wspomnienie dowolne
Sługa upadł przed nim, oddał mu pokłon i powiedział: „Miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam”. Pan tego sługi, zdjęty litością, uwolnił go i darował mu dług. Mateusz 18:26–27
To opowieść o udzielaniu i przyjmowaniu przebaczenia. Co ciekawe, często łatwiej jest przebaczyć, niż poprosić o przebaczenie. Szczera prośba o przebaczenie wymaga uczciwego uznania własnego grzechu, a to nie jest łatwe. Trudno wziąć odpowiedzialność za zło, którego się dopuściliśmy.
W tej przypowieści człowiek proszący o cierpliwość w sprawie swojego długu wydaje się szczery. „Upadł” przed swoim panem, prosząc o miłosierdzie i cierpliwość. A pan odpowiedział miłosierdziem, darując mu cały dług — a więc dając mu więcej, niż sługa w ogóle prosił.
Ale czy sługa był naprawdę szczery, czy tylko dobrze grał? Wydaje się, że dobrze grał, ponieważ gdy tylko darowano mu ten ogromny dług, spotkał kogoś, kto z kolei był mu winien pieniądze, i zamiast okazać mu takie samo przebaczenie, jakiego sam doświadczył, „chwycił go i zaczął dusić, żądając: «Oddaj, coś winien!»”.
Przebaczenie, jeśli jest prawdziwe, musi przenikać całe nasze życie. Musimy o nie prosić, udzielać go, przyjmować je i znów nim obdarzać. Oto kilka pytań do rozważenia:
- Czy potrafisz uczciwie dostrzec swój grzech, odczuć żal za ten grzech i powiedzieć drugiej osobie: „Przepraszam”?
- Kiedy otrzymujesz przebaczenie, co ono w tobie zmienia? Czy sprawia, że okazujesz innym więcej miłosierdzia?
- Czy potrafisz z kolei okazać innym tyle przebaczenia i miłosierdzia, ile masz nadzieję otrzymać od Boga i od innych?
Jeśli nie potrafisz odpowiedzieć „tak” na wszystkie te pytania, to ta opowieść została napisana dla ciebie. Została napisana dla ciebie, aby pomóc ci pełniej żyć darami miłosierdzia i przebaczenia. To trudne pytania, z którymi trzeba się zmierzyć, ale jest to konieczne, jeśli chcemy uwolnić się od ciężaru gniewu i urazy. Gniew i uraza bardzo nas obciążają, a Bóg pragnie nas od nich uwolnić.
Zastanów się dziś nad powyższymi pytaniami i na modlitwie przyjrzyj się swoim czynom. Jeśli odkryjesz w sobie opór wobec któregoś z tych pytań, skup się na tym, co cię porusza, przynieś to na modlitwę i pozwól, by Boża łaska wkroczyła w tę dziedzinę twojego życia, prowadząc cię do głębszego nawrócenia.
Panie, uznaję mój grzech. Uznaję go jednak w świetle Twojej obfitej łaski i Twojego miłosierdzia. Gdy przyjmuję to miłosierdzie w moim życiu, proszę, spraw, by i moje serce było równie miłosierne wobec innych. Pomóż mi przebaczać dobrowolnie i w pełni, bez żadnych zastrzeżeń. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp Krzyża – Rozważanie dwudzieste – Niewinność Baranka Bożego
Modlitwa o powstrzymanie pandemii koronawirusa
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
