23 lipca 2021
Piątek XVI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święta Brygida Szwedzka, zakonnica — wspomnienie dowolne
„Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo i pozostaje ono bezowocne. Posiane zaś na żyzną ziemię oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: stokrotny, sześćdziesięciokrotny albo trzydziestokrotny”. Mateusz 13:22–23
Dzisiaj Jezus wyjaśnia swoim uczniom znaczenie przypowieści, którą opowiedział tłumom. Objaśnia znaczenie ziarna posianego na drodze, na gruncie skalistym, między cierniami i na żyznej ziemi. Powyżej przytoczono dwa ostatnie z tych wyjaśnień. Gdy uważnie przyglądamy się znaczeniu ziarna posianego na żyznej ziemi, widzimy, że chodzi o tych, którzy słuchają, rozumieją i przynoszą owoc. A obfitość tego owocu jest różna. Przypowieść ta mówi nam między innymi, że słuchanie, a nawet rozumienie słowa Bożego nie wystarcza. Staniemy wobec wielu pokus, które będą utrudniały działanie słowa Bożego w naszym życiu. Rozważmy pokrótce każdą z nich.
Po pierwsze, wielu ludzi dostąpiło łaski słuchania słowa Bożego. Wielu uczęszczało na katechezę, było nauczanych przez rodziców i inne osoby, uczestniczyło w nabożeństwach, ale nie pozwoliło, by to, co usłyszeli, przeniknęło ich na tyle głęboko, aby mogli to zrozumieć. Słuchać słowa Bożego to coś zupełnie innego niż je rozumieć. Jednym z powodów jest to, że czyste słowo Boże, gdy je słyszymy i rozumiemy, stawia nam wyzwania sięgające samej głębi naszego jestestwa. Jeśli ktoś naprawdę rozumie słowo Boże, nie może pozostać obojętny. Musi się zmienić. I musi to być zmiana całkowita. Jeśli tego nie uczyni, nie będzie możliwe, by w jego życiu zrodził się dobry owoc w takiej mierze, jakiej pragnie Bóg.
Jednak nawet zrozumienie i przemiana nie wystarczają. Dzieje się tak dlatego, że wrogowie naszej duszy, tradycyjnie określani jako świat, ciało i diabeł, będą z wielką siłą atakować każdego, kto przyjmuje słowo Boże i postanawia według niego żyć. Na przykład gdyby przyszło ci w pełni przyjąć naukę Jezusa o przebaczaniu innym, to z chwilą podjęcia decyzji o przebaczeniu najprawdopodobniej pojawiłyby się liczne pokusy, by porzucić tę praktykę. Pycha, gniew, zranienie, kłamstwa złego ducha i świat — wszystko to będzie próbowało odwieść cię od aktu całkowitego przebaczenia innym. Weźmy też na przykład wezwanie do życia w całkowitej wolności od przywiązania do „bogactw”. Nauka Jezusa o prawdziwym ubóstwie duchowym w zestawieniu z prawdziwym bogactwem duchowym wymaga głębi nawrócenia, którą trudno osiągnąć. Dlatego tak trudno przezwyciężyć „ułudę bogactwa”.
Ostatecznie, jeśli twoja dusza jest rzeczywiście żyzną ziemią i jeśli pozwalasz, by najczystsza i pełna nauka Ewangelii przenikała twoją duszę, przemieniając cię pod każdym względem, pod którym Bóg pragnie cię przemienić, oznacza to, że zwyciężasz każdą bez wyjątku pokusę, która zostaje przeciw tobie skierowana. Odrzucasz pokusy płynące z chciwości, pychy, gniewu i tym podobnych. Przyjmujesz pokorę, odrzucasz uznanie świata, odsuwasz niepokój i zmartwienia, a w życiu kierujesz się wyłącznie potężnym, łagodnym, świętym i wyraźnym głosem Boga. Wymaga to wiele modlitwy, głębokiego wewnętrznego oczyszczenia, całkowitego oddania i niezachwianego posłuszeństwa słowu Bożemu, które jest do ciebie kierowane zarówno przez Ewangelie, jak i w głębi twojego sumienia. A nawet wśród tych, którzy osiągają ten poziom świętości, owoc rodzący się w ich życiu zależy od tego, jak w pełni i jak stale żyją oni według wskazań słowa Bożego.
Rozważ dzisiaj to wzniosłe powołanie, które kieruje do nas nasz Pan. Osiągnięcie celu, jakim jest uczynienie swojego serca wyjątkowo żyzną ziemią dla słowa Bożego, wymaga niezłomnego zaangażowania i determinacji. Liczne pokusy będą się sprzeciwiać kształtowaniu żyznego serca. Spróbuj dziś przyjrzeć się własnemu sercu. Spójrz uczciwie. Jak bardzo jest ono żyzne? Czy wzrasta w nim słowo Boże? A jeśli tak, czy rozrasta się przeobficie? Podejmij zobowiązanie, by dążyć do stania się tą żyzną ziemią, w której zasiewane jest słowo Boże, przynoszące nie tylko dobry owoc, lecz dobry owoc stokrotny.
Mój wymagający Panie, pragniesz, aby dusza każdego człowieka, którego stworzyłeś, stała się najczystszą i najżyźniejszą ziemią, w której ziarno Twojego słowa może wzrastać i przynosić przeobfity owoc. Proszę, pomóż mi, drogi Panie, zaangażować się w dążenie do tej radykalnej głębi świętości. Moje życie należy do Ciebie. Proszę, oczyść mnie, przemień mnie, ukształtuj mnie i spraw, by zrodziło się we mnie mnóstwo dobrych owoców. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Święta Brygida Szwedzka, zakonnica
