8 kwietnia 2022
Piątek V tygodnia Wielkiego Postu
Czytania na dziś
Żydzi porwali kamienie, aby ukamienować Jezusa. Jezus im odpowiedział: „Ukazałem wam wiele dobrych czynów pochodzących od mojego Ojca. Za który z tych czynów chcecie Mnie ukamienować?” J 10:31–32
W miarę jak zbliżamy się do Wielkiego Tygodnia i Wielkiego Piątku, zaczynamy dostrzegać, że nienawiść do Jezusa narastała. Jak zauważyliśmy we wczorajszym rozważaniu, nie ma to żadnego sensu. Nienawidzić Jezusa i pragnąć Go ukamienować to przejaw skrajnej nieracjonalności. A jednak tak właśnie się stało. Ci, którzy byli przeciwni Jezusowi, stopniowo stawali się coraz zuchwalsi, aż nadszedł ów rozstrzygający dzień, kiedy oddał On za nas swoje życie i dobrowolnie przyjął śmierć.
W ciągu najbliższych dwóch tygodni warto wprost zmierzyć się z tą nieracjonalnością i tym prześladowaniem. Warto dostrzec nienawiść tak wielu ludzi i nazwać ją po imieniu. Nie, nie jest to przyjemna myśl, ale taka jest rzeczywistość. Taki jest świat, w którym żyjemy. I jest to rzeczywistość, z którą wszyscy zetkniemy się w naszym życiu.
Stając wobec zła i prześladowania, powinniśmy postępować tak jak Jezus. On stawił im czoła bez lęku. Przeciwstawił im prawdę i nigdy nie przyjął kłamstw ani oszczerstw, którymi tak wielu Go obrzucało.
Prawda jest taka, że im bardziej zbliżamy się do Boga, tym większe prześladowanie i większą nienawiść napotkamy. I znów może się nam to wydawać pozbawione sensu. Łatwo pomyśleć, że jeśli jesteśmy blisko Boga i dążymy do świętości, wszyscy będą nas kochać i chwalić. Ale w przypadku Jezusa tak nie było i w naszym przypadku również tak nie będzie.
Jednym z kluczy do świętości jest niezachwiane trwanie w prawdzie pośród prześladowań, cierpienia, trudności i smutku. Zawsze pojawia się pokusa, by sądzić, że musimy robić coś niewłaściwego, gdy sprawy nie układają się po naszej myśli. Łatwo stracić orientację pod wpływem kłamstw i oszczerstw, którymi świat nas obrzuca, gdy próbujemy stawać w obronie dobra i prawdy. Pośród krzyży, które niesiemy, Bóg pragnie od nas między innymi tego, byśmy oczyszczali naszą wiarę i podejmowali postanowienie niezachwianego trwania w Jego Słowie i Prawdzie.
Kiedy stajemy wobec jakiegoś krzyża lub prześladowania, może to być niczym uderzenie w głowę. Możemy czuć się oszołomieni i ulec panice oraz lękowi. Lecz właśnie w takich chwilach, bardziej niż kiedykolwiek indziej, musimy trwać mocno. Musimy zachować pokorę, a zarazem głębokie przekonanie co do wszystkiego, co Bóg nam powiedział i objawił. To pogłębia naszą zdolność do ufania Bogu we wszystkim. Łatwo mówić, że ufamy Bogu, gdy życie jest łatwe; trudno Mu ufać, gdy krzyż, który przychodzi nam dźwigać, jest naprawdę ciężki.
Rozważ dziś, że niezależnie od tego, jaki jest twój krzyż, jest on darem od Boga, ponieważ Bóg pragnie przez niego umocnić cię dla jakiegoś większego celu. Jak wielokrotnie powtarzał podczas swojego pontyfikatu św. Jan Paweł II Wielki: „Nie lękajcie się!” Zmierz się ze swoimi lękami i pozwól Bogu przemieniać cię pośród nich. Jeśli tak uczynisz, odkryjesz, że twoje największe życiowe zmagania okazują się w istocie największymi błogosławieństwami.
Mój odważny Panie, gdy zbliżamy się do wspomnienia Twojej męki i śmierci, pomóż mi jednoczyć moje krzyże z Twoim krzyżem. Pomóż mi dostrzegać w codziennych zmaganiach Twoją obecność i moc. Pomóż mi dostrzec cel, jaki masz dla mnie pośród tych wyzwań. Jezu, ufam Tobie.
(Pt. V tygodnia Wielkiego Postu)
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na Wielki Post
