11 września 2022
XXIV Niedziela Zwykła, rok C
Czytania na dziś
Przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Faryzeusze zaś i uczeni w Piśmie zaczęli szemrać, mówiąc: „Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi”. Łukasz 15:1-2
Cóż za głupie i aroganckie słowa! Jezus okazywał grzesznikom miłosierdzie, otwartość, przebaczenie i miłość. A faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrali z tego powodu, jak gdyby Jezus czynił coś złego.
W pewnym sensie można zrozumieć, że pełni pychy uczeni w Piśmie i faryzeusze szukali wszystkiego, co mogłoby posłużyć do potępienia Jezusa. Prowadzili swego rodzaju „polowanie na czarownice”, szukając, by tak rzec, czegokolwiek, co mogliby zarzucić naszemu Panu. Przepełnieni złą wolą, próbowali więc przedstawić Jezusa jako strasznego grzesznika, ponieważ spędzał czas z grzesznikami i ich przyjmował.
Jeśli jednak spojrzeć w świetle samej prawdy, zazdrość, zawiść, manipulacja i zakłamanie uczonych w Piśmie i faryzeuszy są oczywiste. „Potępienie”, które wypowiadali pod adresem Jezusa, wcale nie było prawdziwym potępieniem. Było zmyśleniem i wypaczeniem prawdy. Prawda jest taka, że życzliwość Jezusa wobec grzeszników była wyrazem Jego niezliczonych cnót. Był wyrozumiały, miłosierny, współczujący, cierpliwy, gotowy przebaczać — i można by wymieniać dalej. Dostrzegał udręczone serca i wyciągał ku nim pomocną dłoń w ich potrzebie, zwłaszcza gdy widział w nich skruchę, otwartość i pokorę.
Wszyscy możemy czasem spotkać ludzi zadufanych we własną „sprawiedliwość” religijną. To szkaradny grzech, z którym nie powinniśmy się godzić. Problem polega na tym, że ludzie zadufani we własną sprawiedliwość często również zastraszają i gnębią innych. Trudno przeciwstawić się tym, którzy potępiają innych w imię Boga. Jezus początkowo nie zwracał na nich uwagi i dalej pełnił swoją posługę miłości i współczucia, opowiadając przypowieści i pomagając potrzebującym. Ostatecznie jednak otwarcie wystąpił przeciwko tym przywódcom religijnym, potępiając ich za pychę i arogancję.
Zastanów się dziś nad wszelką obecną w twoim sercu skłonnością do osądzania drugiego człowieka, zwłaszcza gdy próbujesz to czynić w imię Boga. Jeśli zmagasz się z zadufaniem we własną sprawiedliwość i z pychą, uniż się teraz, aby nasz Pan nie był ostatecznie zmuszony wymierzyć ci sprawiedliwości!
Mój najsprawiedliwszy Panie, proszę, zmiłuj się nade mną i uzdrów mnie z moich grzechów. Uwolnij mnie od wszelkich skłonności do osądzania i pomóż mi, na Twój wzór, kochać i przyjmować grzesznika, który jest obok mnie, abym i ja, grzesznik, został przez Ciebie przyjęty. Jezu, ufam Tobie.
Powrót syna marnotrawnego
Wiersz o synu marnotrawnym
Nowenna do Matki Bożej Bolesnej
Tradycyjnie odmawiana od 7 do 15 września
Dzień piąty — 11 września
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
