4 lipca 2023
Wtorek XIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Dzień Niepodległości — wspomnienie dowolne w USA
Święta Elżbieta Portugalska — wspomnienie dowolne
(W USA obchodzone 5 lipca)
Gdy Jezus wszedł do łodzi, poszli za Nim Jego uczniowie. Nagle na morzu zerwała się gwałtowna burza, tak że fale zalewały łódź; On zaś spał. Mateusz 8:23–24
To doświadczenie wywarło na uczniach wielkie wrażenie, o czym świadczy fakt, że zostało opisane we wszystkich trzech Ewangeliach synoptycznych. Widzimy to również w słowach kończących opowiadanie, po tym, jak Jezus uciszył burzę: „Ludzie ci zdumiewali się i mówili: «Kimże On jest, że nawet wichry i jezioro są Mu posłuszne?»”.
Tradycyjnie opowiadanie to odczytywano zarówno jako obraz całego Kościoła, jak i pojedynczej duszy. Łódź jest obrazem Kościoła, w którym my, chrześcijanie, przemierzamy niebezpieczeństwa tego życia. Aby przetrwać, musimy pozostać w Kościele. Każda osoba w łodzi przedstawia każdego z nas, kto jest członkiem Kościoła. Gwałtowna burza jest obrazem licznych osobistych zmagań, których doświadczamy w życiu, a także prześladowań, których Kościół doznawał i będzie doznawał aż do końca czasów.
Kiedy burza miotała łodzią, Jezus spał. Nie spał jednak bez powodu. Gdy przyglądamy się dziejom ludzkości, a zwłaszcza historii Kościoła, znajdujemy wiele chwil, w których Bóg wydawał się nieobecny lub „uśpiony”, gdy nadchodziły zamęt, prześladowania i trudności. Wielu ludzi, jeśli nie wszyscy, doświadczyło tego w jakimś momencie życia. Uczniowie, przeżywając tę burzę, pokazują nam doskonały sposób modlitwy na chwile, gdy doświadczamy pokusy rozpaczy. Budzą Jezusa i mówią: „Panie, ratuj nas! Giniemy!”. I choć Jezus upomina ich za brak wiary i lęk, odpowiada też na ich błagania i ucisza burzę.
Co uczniowie powinni byli zrobić w tej sytuacji? Czy powinni byli zaufać i pozwolić Jezusowi dalej spać? Choć nasz Pan rzeczywiście upomniał ich za brak wiary, opowiadanie to przede wszystkim objawia Boże miłosierdzie w chwilach, gdy doświadczamy pokusy lęku. Bóg wie, że czasami wszyscy będziemy czuć się przytłoczeni i doświadczać takiej pokusy. Wie, że nasza wiara nie jest doskonała, dlatego pozwolił, by Jego uczniowie dali nam ten przykład. Ilekroć więc czujemy się w życiu przytłoczeni i zalęknieni, powinniśmy wołać do Niego, by nas ratował. On chce, byśmy zwracali się do Niego.
Rozważ dziś tę modlitwę uczniów. Jeśli dostrzegasz, że stoisz w obliczu jakiegoś osobistego kryzysu albo poważniejszej trudności rodzinnej, która pozostaje nierozwiązana, bądź coraz wyraźniej uświadamiasz sobie inne zmagania dotykające Kościół lub całe społeczeństwo, spróbuj modlić się na wzór uczniów: „Panie, ratuj nas! Giniemy!”. Choć słowa te mogą początkowo wydawać się słowami rozpaczy, w rzeczywistości są słowami nadziei i ufności. Kierują nas ku Temu, który jest jedynym źródłem pokoju, jakiego szukamy w naszych duszach, rodzinach, Kościele i świecie. Dostrzeż różne sytuacje, w których ty i inni macie poczucie, że „giniecie”, i wołaj z całego serca do naszego Pana, aby uratował ciebie i wszystkich potrzebujących.
Panie wszechmocny, zdumiewa mnie Twoja Boska moc i zdolność do całkowitego uciszania burz, które nękają Twój lud. Proszę, napełnij mnie nadzieją i pokorą, abym nigdy nie wahał się zwracać do Ciebie w potrzebie, a także wołać do Ciebie o nieustanną interwencję w życie innych. Przebudź się, o Panie, i ocal swój lud, bo bez Ciebie naprawdę zginiemy! Jezu, ufam Tobie.
Dźwięk wolności – #2MillionFor2Million
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święci dnia –
Dzień Niepodległości — wspomnienie dowolne w USA
lub
Święta Elżbieta Portugalska — wspomnienie dowolne
(W USA obchodzone 5 lipca)
