5 listopada 2023
XXXI Niedziela Zwykła (Rok A)
Czytania na dziś
Jezus przemówił do tłumów i do swoich uczniów tymi słowami: „Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz nie naśladujcie ich uczynków”. Mateusz 23:1–3
Czasami inspirują nas słowa innych ludzi, ale częściej inspiruje nas świadectwo, które dają swoimi czynami. Ponadto, gdy czyjeś słowa nie idą w parze z czynami, osoba ta jest postrzegana jako obłudna. Z tego powodu Jezus bardzo surowo ocenia uczonych w Piśmie i faryzeuszy. „Mówią bowiem, ale sami nie czynią”. Mówili o Prawie Bożym, szczegółowo go nauczali, lecz tak naprawdę nie wypełniali go zgodnie z jego zamysłem. Następnie Jezus wymienia sposoby, w jakie ci przywódcy religijni nie żyli według Bożych praw. Zabrakło im miłości i umiejętności dodawania otuchy innym, wszystko robili dla ludzkiej pochwały i na pokaz, zabiegali o zaszczyty i nic nieznaczące tytuły. W rezultacie niewiele troszczyli się o innych, a bardzo wiele o siebie.
U podstaw Jezusowej krytyki uczonych w Piśmie i faryzeuszy leżała ich skłonność do wywyższania się w oczach innych. Jezus koryguje tę skłonność, mówiąc, że „największy z was niech będzie waszym sługą” oraz że „kto się poniża, będzie wywyższony”. Jeśli więc pragniesz prawdziwej wielkości i wywyższenia przez Boga, musisz służyć z najgłębszą pokorą.
Pokora zaczyna się od spojrzenia na siebie w świetle prawdy. Jak widzi cię Bóg? Pokorna dusza stara się to odkryć, patrząc na siebie oczami Chrystusa. Gdybyśmy mogli ujrzeć siebie w pełnym świetle prawdy, byłoby to dla nas prawdziwą lekcją pokory. Zbyt często jednak przyjmujemy fałszywy obraz samych siebie i patrzymy na swoje życie przez pryzmat przekonania o własnej sprawiedliwości. Mamy skłonność do szybkiego bronienia swoich czynów, usprawiedliwiania popełnianych grzechów i nieuznawania własnych słabości.
Co ukazałoby ci się, gdyby twoje spojrzenie na siebie było pełne pokory? Jedną z rzeczy, które zobaczysz z całą wyrazistością, jest twój grzech. Nasze życie jest pełne grzechu. Czasami są to grzechy ciężkie, a innym razem mniej poważne, lecz niewątpliwie nasze życie jest pełne grzechów i niedoskonałości. Jeśli jesteśmy ślepi na te grzechy, to brakuje nam niezbędnej pokory, której potrzebujemy, by widzieć siebie w świetle prawdy.
Cnota pokory poprowadzi nas także o krok dalej niż samo wyraźne dostrzeganie naszych grzechów. Pomoże nam również zobaczyć, że potrzebujemy Bożej łaski, aby się zmieniać, kochać oraz służyć Bogu i innym. Nie możemy kochać o własnych siłach. To niemożliwe. Miłość nadprzyrodzona jest możliwa tylko wtedy, gdy to Bóg żyje w nas i działa przez nas. Bóg i tylko Bóg może urzeczywistniać prawdziwą miłość przez nasze czyny. Poznanie tej pokornej prawdy i wiara w nią to jedyny sposób, by otworzyć drzwi tej łasce.
Zastanów się dziś nad pokorą, której potrzebujesz, by prawdziwie kochać. Kiedy kochasz innych czystą miłością Boga, odkrywasz w sobie potrzebę służenia. Zobaczysz w innych tych, ku którym kieruje się twoja miłość. Odkryjesz gorące pragnienie, by im pomagać, przebaczać, okazywać łagodność i miłosierdzie oraz czynić wszystko, co w twojej mocy, aby pomóc im odkryć prawdę o ich własnym życiu, tak by i oni z kolei pokornie zwrócili się do Boga. Uczeni w Piśmie i faryzeusze ponieśli w tej misji sromotną klęskę i jest to jeden z powodów, dla których Jezus posłużył się ich przykładem. Nie idź za ich wzorem. Staraj się przyjąć przeciwną postawę. Szukaj pokory. Szukaj prawdy. Jeśli tak uczynisz, Bóg posłuży się tobą w potężny sposób i wywyższy cię na wysokości.
Najpokorniejszy Panie, jesteś wywyższony ponad wszystkich, ponieważ byłeś pokorny bardziej niż wszyscy. Znałeś prawdę o tym, kim jesteś, i przyjąłeś ją ze wszystkich sił. Proszę, daj mi Twoje oczy, abym widział siebie tak, jak Ty mnie widzisz, bym w Twoim pokornym spojrzeniu dostrzegł swój grzech, całym sercem się nawrócił i zwrócił się do Ciebie jako źródła całej mojej miłości. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
