4 listopada 2023
Sobota XXX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Świętego Karola Boromeusza, biskupa — wspomnienie
„Jeśli cię kto zaprosi na ucztę weselną, nie zajmuj pierwszego miejsca, by przypadkiem ktoś znamienitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego. Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: «Ustąp temu miejsca», a wtedy ze wstydem musiałbyś zająć ostatnie miejsce”. Łukasz 14:8–9
To interesująca przypowieść. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że prawdziwy święty nie odczuwałby wstydu z powodu takiego upokorzenia. Przeciwnie, z radością oddałby komuś innemu swoje zaszczytne miejsce. W istocie najprawdopodobniej od razu zająłby „ostatnie” miejsce, ponieważ taka forma światowego zaszczytu nic by dla niego nie znaczyła. Ale Jezus nie przemawiał wtedy do żyjących świętych. Mówił do ludzi, którzy zmagali się z pragnieniem uznania w świecie. Pokazuje to, że ludzie, do których Jezus przemawiał, byli też niepewni siebie i brakowało im zdrowego poczucia własnej wartości.
Piękne jest to, że Jezus wychodzi tym ludziom na spotkanie w ich ówczesnej sytuacji, opowiadając przypowieść, w której mogli odnaleźć własne doświadczenia. Byli to goście obecni na posiłku wydanym przez jednego z przywódców faryzeuszów, na który zaproszono także Jezusa. Jezus chciał w łagodny sposób przekazać im prawdę, że pokora jest o wiele lepsza od pychy. Prawdziwe wywyższenie i cześć odnajduje się przez uniżanie siebie i wywyższanie innych, aby w ten sposób wskazywać na ich przyrodzoną godność i wartość jako osób. To trudna lekcja do przyswojenia.
Większość ludzi, przebywając w grupie, zmaga się z porównywaniem siebie z innymi. „Ona jest ładniejsza”, „On odnosi większe sukcesy” albo „Oni są bardzo wykształceni” i tak dalej. Ta powszechna skłonność często wynika z niepewności co do tego, kim się jest jako osoba. Gdyby jednak udało ci się w pełni pogodzić z tym, kim jesteś, i kochać siebie tak, jak kocha cię Bóg, wówczas o wiele swobodniej przychodziłoby ci kochać innych, dostrzegać ich godność, a nawet cieszyć się z ich sukcesów i z tego, że są wywyższani.
Jezus kończy swoją przypowieść słowami: „Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony”. Dla człowieka myślącego w zwykły, świecki sposób może to być prawda trudna do pojęcia. Zrozumienie wielkiej wartości pokory może być trudne. Pokora to jednak po prostu patrzenie na siebie w świetle prawdy, tak jak widzi cię Bóg. Człowiek pokorny nie potrzebuje pochwał ani uznania innych. Wystarcza mu miłość Boga. Dlatego ludzie pokorni nie tylko kochają siebie tak, jak kocha ich Bóg, lecz także są dzięki temu wolni, by całą swoją uwagę skierować na dobro innych. To jest czysta miłość. A taka miłość jest możliwa tylko wtedy, gdy w pełni żyje się pokorą.
Rozważ dziś tę łagodną naukę Jezusa, skierowaną do tych, którym bardzo brakowało pokory. Spróbuj dostrzec troskę Jezusa o nich oraz Jego pragnienie, by nie wprawiać ich w zakłopotanie, lecz uwolnić ich od ciężaru poczucia niepewności. Jeśli i ty się z tym zmagasz, rozważ, jak nasz Pan łagodnie zaprasza cię do przyjęcia pokory. Módl się o tę cnotę i szczerze ją praktykuj. Wiedz, że osiągnięcie tej cnoty otworzy ci drzwi do wielkiej wolności w twoim życiu.
Mój pokorny Panie, znałeś siebie doskonale i kochałeś swoją świętą duszę tą samą miłością, którą kochał Cię Ojciec w niebie. Proszę, pomóż mi odkryć, kim jestem. Pomóż mi widzieć siebie tak, jak Ty mnie widzisz. Niech nigdy nie ciąży mi wypaczone pragnienie ziemskich zaszczytów i światowego uznania. Zamiast tego proszę, aby ten wspaniały dar pokory głęboko zamieszkał w mojej duszy. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Święty Karol Boromeusz, biskup
