6 listopada 2023
Poniedziałek XXXI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
„Gdy wydajesz obiad albo wieczerzę, nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani sióstr, ani krewnych, ani bogatych sąsiadów, aby i oni cię nie zaprosili, odpłacając ci w ten sposób. Lecz gdy wydajesz ucztę, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych; a będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym ci się odwdzięczyć”. Łukasz 14:12–14
Czy Jezus mówi nam, że zapraszanie przyjaciół i rodziny na przyjęcie jest grzechem? Z pewnością nie. Uczy nas czegoś znacznie głębszego. Wydawanie przyjęcia dla innych jest dobre, gdy kieruje nami miłość. Jeśli jednak celem przyjęcia lub jakiegokolwiek innego uczynku miłosierdzia jest próżna chwała, to zaspokojenie naszej próżności będzie zapłatą, którą otrzymamy. Niestety, wielu na różne sposoby szuka takiej „zapłaty” w postaci próżnej chwały i ją otrzymuje. Jezus uczy nas, że jedyną pobudką do czynienia dobra powinno być pokorne i ukryte pragnienie służenia z miłością.
Pod wpływem pokusy pychy łatwo możemy zacząć nadmiernie przejmować się tym, co inni o nas myślą. Wydawanie obiadu lub wieczerzy dla przyjaciół, rodziny i bogatych sąsiadów jest tu po prostu obrazem działania grzechu pychy. W tym kontekście Jezus mówi o człowieku, który robi coś wyłącznie po to, by budować własny wizerunek oraz zyskiwać pochwały i pochlebstwa innych. Ta forma „chwały” jest naprawdę próżna, ponieważ nie tylko nie przynosi duszy żadnego dobra, lecz także jej szkodzi.
Dlaczego robisz to, co robisz? Czy twoje dobre czyny mają być dostrzeżone i chwalone przez innych? Czy dokładasz szczególnych starań, by pokazać ludziom swoją dobroć? Czy nadmiernie przejmujesz się opiniami innych? Jeśli odpowiedź na którekolwiek z tych pytań brzmi „tak”, być może zmagasz się z pychą bardziej, niż sobie uświadamiasz.
A może przeciwnie — wystarcza ci spełnienie dobrego uczynku, który pozostaje ukryty przed oczami innych? Czy potrafisz czerpać radość z samego pomagania innym, nawet jeśli nikt o tym nie wie? Czy służysz i dajesz siebie wyłącznie dlatego, że chcesz zmieniać życie innych na lepsze? To właśnie ma na myśli Jezus, gdy mówi, że masz wydać ucztę dla ubogich, ułomnych, chromych, niewidomych i wszystkich, którzy nie mogą ci się odwdzięczyć. Innymi słowy, dobrze jest, gdy nie możesz otrzymać „nagrody” w postaci próżnej chwały. To musi być twoim celem.
Zastanów się dzisiaj, jak silne jest twoje pragnienie rozgłosu. Wyobraź sobie sytuację, w której przez pewien czas pracujesz ciężko dniem i nocą nad jakimś dobrym dziełem. Wyobraź sobie, że dzieło to przyniosło innym wielkie dobro. Następnie wyobraź sobie, że nikt nie wiedział, iż to tobie je zawdzięcza, i dlatego nie spotkały cię żadne wyrazy wdzięczności ani uznania. Jakie uczucia by to w tobie wzbudziło? Najlepiej byłoby, gdyby pojawiła się radość z dwóch powodów. Po pierwsze, z możliwości służenia i zmieniania czegoś na lepsze. Po drugie, z tego, że Bóg i tylko Bóg wiedział o twoim uczynku miłosierdzia. Kiedy Bóg widzi naszą dobroć i bezinteresowną służbę, w pewnym sensie sam staje się naszym dłużnikiem. „Dług”, który Bóg bierze na siebie, to Jego wdzięczność i miłość, które okazuje nam przez wieczne nagrody pochodzące od Niego. Staraj się uzyskać te wieczne nagrody, dążąc do służenia w sposób możliwie najbardziej ukryty i pokorny. Nagrody te nieskończenie przewyższają ulotne nagrody próżnej chwały.
Boże pełen chwały, przyszedłeś na ziemię, by cierpieć i umrzeć. Przez ten akt doskonałej miłości dokonałeś największego dobra, jakie kiedykolwiek poznano. Wypełniłeś tę świętą posługę miłości w sposób najbardziej ukryty i pokorny. Dlatego teraz jesteś otoczony chwałą na wieki. Pomóż mi uczestniczyć w Twoich dziełach pokornej i ukrytej służby, abym i ja mógł pewnego dnia mieć udział w chwale nieba. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Ilustracja powyżej: Jezus pod drzewem Autor: Left
