22 maja 2024
Środa VII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święta Rita z Cascii — wspomnienie dowolne
Jan powiedział do Jezusa: „Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto w Twoje imię wyrzucał złe duchy, i próbowaliśmy mu zabronić, bo nie chodzi z nami”. Jezus odpowiedział: „Nie zabraniajcie mu…” Mk 9:38–39
Dlaczego Jan i pozostali uczniowie próbowali powstrzymać kogoś przed wyrzucaniem złych duchów? Aby to zrozumieć, wyobraź sobie tę scenę. Jan i pozostali uczniowie uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Mesjaszem Bożym. Widzieli, jak dokonywał wielu cudów i przemieniał życie wielu ludzi. Dlatego bez wątpienia pragnęli, aby wszyscy odkryli, kim jest Jezus, i uwierzyli w Niego. Potem jednak spotkali kogoś, kogo nie znali, a kto wyrzucał złe duchy w imię Jezusa, i próbowali go powstrzymać.
Tuż przed tym fragmentem czytamy historię człowieka, który przyprowadził swojego opętanego syna do uczniów Jezusa i prosił ich o uzdrowienie chłopca, lecz oni nie byli w stanie tego uczynić. Być może niemożność wyrzucenia złego ducha nieco upokorzyła uczniów, a potem zobaczyli kogoś spoza swojego grona, kto potrafił wyrzucać złe duchy w imię Jezusa. Mogło to spotęgować ich poczucie słabości i upokorzenia i być może częściowo właśnie to skłoniło ich do próby powstrzymania tego człowieka przed sprawowaniem władzy w imię Jezusa.
Jedną z częstych pokus, jakie zły duch podsuwa członkom Kościoła, jest pokusa wewnętrznych podziałów. Jako naśladowcom Chrystusa nam wszystkim powierzono tę samą misję, choć mamy ją wypełniać na różne sposoby. Jesteśmy powołani, by stawać się narzędziami Bożej łaski dla zbawienia dusz i chwały Bożej. Czasami jednak nie działamy zgodnie, a zamiast tego postrzegamy naszych współpracowników jako przeciwników.
W dzisiejszym Kościele istnieje wiele wewnętrznych podziałów, które muszą ustać. Być może najlepszą drogą do tego jest uznanie wzajemnego wsparcia za priorytet. Zamiast pozwalać, by pycha rodziła zazdrość wobec tych, którzy dzięki łasce Bożej dokonują „wielkich dzieł”, musimy starać się cieszyć każdym dobrem, które dostrzegamy. Wydaje się to oczywiste, ale pycha i poczucie własnej niewystarczalności są rzeczywistymi pokusami, które skłaniają nas do patrzenia z góry na tych, którzy w niezwykły sposób wypełniają wolę Bożą. Kiedy widzimy, że ktoś czyni coś dobrego, często od razu myślimy o sobie, pragnąc, aby to nam przypadło w udziale dokonanie tego dobrego dzieła. A kiedy Bóg w niezwykły sposób posługuje się kimś innym, łatwo możemy ulec pokusie skupienia się na własnych niedostatkach i niepowodzeniach, zamiast uwielbiać Boga za dobre czyny dokonane przez drugiego człowieka.
Rozważ dziś tę prostą prawdę, że każdy chrześcijanin należy do tej samej duchowej drużyny. Wszyscy jesteśmy powołani, by działać na rzecz chwały Bożej i zbawienia dusz. Spróbuj z pokorą pomyśleć o osobach w twoim życiu, które dobrze to czynią, i zastanów się nad swoją postawą wobec nich. Jeśli dostrzegasz jakąkolwiek formę zazdrości, zawiści czy krytyki, postanów odrzucić te postawy. Zamiast tego staraj się o wdzięczność, radując się z wielu sposobów, na jakie Bóg posługuje się innymi, aby realizować swój zamysł.
Panie mocy i potęgi, dokonujesz niezliczonego dobra przez wielkoduszność i wierność Twojego ludu. Nieustannie posługujesz się wszystkimi, którzy idą za Tobą, aby urzeczywistniać Twoją wolę. Proszę, posłuż się mną, drogi Panie, jako narzędziem Twojej woli i pomóż mi zawsze radować się tym, jak udzielasz swojej łaski przez innych. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święta Rita z Cascii
