Niedziela, 9 czerwca 2024
X Niedziela Zwykła (rok B)
Czytania na dziś
„Zaprawdę, powiadam wam: wszystkie grzechy i wszystkie bluźnierstwa, które ludzie wypowiadają, będą im odpuszczone. Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego”. Mówili bowiem: „Ma ducha nieczystego”. Marek 3:28–30
Jezus wypowiedział te słowa do tłumów, które zgromadziły się wokół Jego domu w Kafarnaum, ponieważ dwie grupy ludzi właśnie publicznie wyraziły się o Nim bardzo krytycznie. Najpierw przybyli niektórzy z Jego dalszych krewnych i powiedzieli wszystkim: „Odszedł od zmysłów”. Następnie niektórzy uczeni w Piśmie z Jerozolimy powiedzieli: „Jest opętany przez Belzebuba”. Jezus zatem jasno stwierdza, że ich bluźnierstwo jest grzechem przeciw Duchowi Świętemu i będzie miało wieczne konsekwencje.
Dlaczego pewne grzechy nigdy nie zostaną odpuszczone? Czym dokładnie jest grzech przeciw Duchowi Świętemu? Tradycyjnie nasz Kościół wskazywał kilka postaci tego grzechu. Po pierwsze, jest to grzech niepokuty aż do śmierci, czyli grzech uporczywego trwania w grzechu ciężkim. Zatwardziałość, czyli odmowa nawrócenia, jest grzechem, który nie może zostać odpuszczony, po prostu dlatego, że osoba, która go popełnia, nigdy nie szuka przebaczenia. Tak bardzo pogrąża się w swoim grzechu, że odmawia zmiany. Dlatego miłosierdzie Boże nie może do niej przeniknąć. Po drugie, za taki grzech uznaje się również zuchwałą ufność, co oznacza, że człowiek grzeszy, oczekując, iż Bóg mu przebaczy. Zuchwała ufność jest bardziej subtelna; ona jednak również powstrzymuje człowieka od szczerej skruchy, która jest potrzebna do uzyskania przebaczenia. Osoba zuchwale ufająca nigdy nie zdobywa się na pełną skruchę ani nie poprawia swojego życia, dopóki trwa w swoim grzechu.
Spośród wszystkich licznych grzechów, z którymi się zmagasz lub możesz zmagać się w przyszłości, zwróć szczególną uwagę na grzechy przeciw Duchowi Świętemu. Chociaż nigdy nie powinniśmy sądzić, że mamy prawo do Bożego przebaczenia, musimy zawsze wierzyć, że miłosierdzie Boże jest tak wielkie, iż w chwili, gdy pokornie uznamy swój grzech i szczerze za niego żałujemy, Bóg nam przebaczy. Kluczem jest jednak „szczerość”. Abyśmy mogli otrzymać przebaczenie, nasza skrucha musi być szczera, autentyczna, prawdziwa i pełna. Nie możemy oszukać Boga. Z pewnością możemy oszukać samych siebie, ale nie Boga.
Jednym z najlepszych sposobów, by regularnie upewniać się, że nie ponosisz winy za żaden grzech przeciw Duchowi Świętemu, jest przystępowanie do sakramentu pokuty i pojednania oraz wyznawanie swoich grzechów z otwartością, dokładnością i pokorą. Weź odpowiedzialność za swój grzech. Uznaj go. Wzbudź żal za niego. Postanów się zmienić. Następnie wyznaj go i zaufaj Bożemu miłosierdziu.
Zastanów się dzisiaj nad tym, pod jakim względem twojej skrusze za grzechy brakuje szczerości i pełni. Czy uczciwie patrzysz na popełnione przez siebie grzechy? Czy bierzesz za nie odpowiedzialność? Jeśli tak, czy wyznajesz je także Bogu i mocno postanawiasz nigdy więcej ich nie popełniać? Traktuj nawrócenie poważnie, aby nigdy nawet nie zacząć staczać się po równi pochyłej prowadzącej do któregokolwiek z grzechów przeciw Duchowi Świętemu.
Najmiłosierniejszy Panie, ofiarowujesz przebaczenie wszystkim, którzy przychodzą do Ciebie z pokorą i szczerym żalem. Proszę, napełnij mnie tymi cnotami i daj mi stanowczą wolę przemiany, gdy otwieram się na Twoje niezgłębione miłosierdzie. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Święty Efrem, diakon i doktor Kościoła
W tym roku jego wspomnienie liturgiczne nie jest obchodzone, ponieważ przypada w niedzielę
Ilustracja powyżej: „Kuszenie Jezusa”, Carl Bloch, za pośrednictwem picryl
