Zaproszenie dla ciebie

5 listopada 2024
Wtorek XXXI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

Andriej Nikołajewicz Mironow (A.N. Mironov), CC BY-SA 4.0, za pośrednictwem Wikimedia Commons

„Pewien człowiek wyprawił wielką ucztę i zaprosił wielu. Kiedy nadszedł czas uczty, posłał swego sługę, aby powiedział zaproszonym: «Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe». Lecz wszyscy, jeden po drugim, zaczęli się wymawiać”. Łk 14:16–18

Czy zdarza ci się szukać wymówek, by nie wypełniać woli Bożej? Czy odrzucasz Jego zaproszenie do ucztowania przy stole Jego wielkiej uczty? Zaproszenie, które Bóg skierował do nas na tę „wielką ucztę”, jest przede wszystkim zaproszeniem do uczestnictwa we Mszy świętej i do modlitwy. To, że niektórzy regularnie wymawiają się od przyjęcia takiego zaproszenia, pokazuje, że nie rozumieją, do czego zostali zaproszeni. Inni są obecni ciałem, lecz wewnętrznie pozostają daleko od uczty, w której uczestniczą.

W tej przypowieści kolejni zaproszeni goście nie przychodzili. Dlatego człowiek, który wyprawiał ucztę, skierował zaproszenie do „ubogich i ułomnych, niewidomych i chromych”. Jest to odniesienie do tych Żydów z czasów Jezusa, którzy uznawali, że potrzebują daru zbawienia. To ci, którzy byli świadomi swoich słabości i grzechów i wiedzieli, że Jezus jest odpowiedzią.

Gdy ubodzy, ułomni, niewidomi i chromi przybyli na ucztę, wciąż pozostawały wolne miejsca. Dlatego gospodarz posłał swoich sług, aby zaprosili tych, którzy byli na „drogach i wśród opłotków”. Jest to odniesienie do głoszenia Ewangelii poganom, którzy nie byli pochodzenia żydowskiego.

Także dzisiaj zaproszenie na tę ucztę pozostaje aktualne. Jest jednak wielu katolików, którzy zaniedbują wiarę i odmawiają przyjścia. Są tacy, którzy uważają, że ich życie jest zbyt zabiegane, by mogli znaleźć czas na modlitwę i Mszę świętą. To ci, którzy są tak pochłonięci doczesnymi dążeniami, że nie widzą dla siebie większego pożytku w oddaniu się sprawowaniu Najświętszej Eucharystii.

Jeśli pragniesz należeć do tych, którzy uczestniczą w uczcie naszego Pana, musisz starać się utożsamiać z ubogimi, ułomnymi, niewidomymi i chromymi. Musisz uznać swoje wewnętrzne rozbicie, słabości i grzechy. Nie wolno ci wzbraniać się przed takim spojrzeniem na siebie, ponieważ to właśnie do takich ludzi Jezus kieruje pełne desperacji zaproszenie. Jego desperacja jest wszechogarniającym pragnieniem, abyśmy mieli udział w Jego miłości. On chce kochać i uzdrawiać potrzebujących. To my jesteśmy tymi, którzy potrzebują pomocy.

Kiedy przychodzimy na ucztę naszego Pana przez modlitwę, wierność Jego słowu i uczestnictwo w sakramentach, dostrzegamy, że On pragnie, aby inni dołączyli do nas na Jego uczcie. Dlatego musimy też widzieć siebie jako tych sług, którzy zostają posłani na drogi i wśród opłotków, gdzie znajdziemy ludzi niepełniących woli Bożej. Trzeba ich zaprosić. Choć mogą nie czuć, że jest tam dla nich miejsce, Bóg pragnie ich obecności na swojej uczcie. To my musimy ich zaprosić.

Rozważ dziś dwie rzeczy. Najpierw zastanów się nad każdą wymówką, do której regularnie się uciekasz, gdy Bóg zaprasza cię do modlitwy, pogłębiania wiary i uczestnictwa w Eucharystii. Czy odpowiadasz od razu i z zapałem? Czy też wymawiasz się częściej, niż chcesz przyznać? Zastanów się również nad powierzonym ci przez Boga obowiązkiem wychodzenia do najbardziej zagubionych dusz, aby zapraszać je na Bożą ucztę. Nasz Pan chce, by każdy wiedział, że jest zaproszony. Pozwól Mu posłużyć się tobą, by przekazać Jego zaproszenie.

Mój hojny Panie, zaprosiłeś mnie do udziału w chwale Twojej wielkiej uczty. Każdego dnia zapraszasz mnie do modlitwy, umacniania się w wierze i uczestnictwa w Najświętszej Eucharystii. Obym zawsze Ci odpowiadał i nigdy nie wymawiał się od przyjęcia Twoich zaproszeń. Proszę Cię także, drogi Panie, posłuż się mną, aby przekazać Twoje zaproszenie najbardziej potrzebującym. Jezu, ufam Tobie.