Środa XXXI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Rembrandt, domena publiczna, za pośrednictwem Wikimedia Commons
Wideo
Wielkie tłumy szły z Jezusem. On odwrócił się i rzekł do nich: „Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, a nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem”. Łk 14:25–26
Po tych zaskakujących słowach naszego Pana, wypowiedzianych na początku, Jezus kończy dzisiejszą Ewangelię stwierdzeniem: „Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem”. Przy pierwszej lekturze wydaje się zatem, że jesteśmy wezwani nie tylko do wyrzeczenia się wszystkiego, co posiadamy, lecz także do nienawiści wobec członków własnej rodziny. Ale czy rzeczywiście o to chodzi naszemu Panu? Zacznijmy od myśli o „nienawiści” wobec członków naszej rodziny, a nawet wobec własnego życia.
Oczywiście słowo „nienawiść” w tym fragmencie Ewangelii nie oznacza tego samego co grzech nienawiści i gniewu. Komentując ten fragment, jeden z Ojców Kościoła wyjaśnia, że w pewnych sytuacjach najlepszym sposobem okazania komuś miłości jest pewna forma nienawiści. To znaczy, jeśli ktoś staje nam na drodze do Boga, próbując odwieść nas od pełnienia woli naszego Pana, wówczas musimy stanowczo wyrazić naszą „nienawiść” wobec jego czynów. Ale to właśnie jest miłość. Odmowa odwrócenia się od Boga przez odrzucenie nieuporządkowanych działań drugiego człowieka jest sposobem dzielenia się z nim Ewangelią. Weźmy skrajny przykład.
Wyobraź sobie, że żyjesz w czasach i okolicznościach, w których bycie chrześcijaninem jest przestępstwem. Dochodzi do twojego aresztowania i otrzymujesz nakaz publicznego wyrzeczenia się wiary. Zamiast tego odrzucasz ten nakaz z całą siłą swojej duszy. W takim przypadku okazujesz pewną formę świętej „nienawiści” wobec prześladowania, któremu poddaje cię ta osoba. Ale jest to również akt miłości wobec niej, ponieważ całkowicie odrzucasz jej działanie, odmawiając wykonania jej nakazu.
Zastanów się także, w jaki sposób masz nienawidzić nawet swojego „własnego życia”. Powiedzmy, że raz po raz popadasz w ciężki grzech. Właściwą odpowiedzią jest nie tylko nawrócenie, lecz także pewna forma świętej nienawiści wobec nawyku, w który popadasz. Jest to prawdziwa nienawiść do siebie w tym sensie, że jest nienawiścią do tego, czym stajesz się przez swój grzech. Ostatecznym celem tej świętej nienawiści jest jednak przezwyciężenie grzechu z całą gorliwością, dlatego jest ona prawdziwym aktem miłości do siebie.
Przytoczone wyżej końcowe zdanie dzisiejszej Ewangelii wzywa nas do wyrzeczenia się wszystkiego, co posiadamy. Innymi słowy, musimy wyrzec się wszystkiego, do czego jesteśmy przywiązani w sposób sprzeczny z wolą Boga. Oczywiście w swojej opatrzności Bóg zaprasza większość ludzi (z wyjątkiem tych, którzy składają ślub ubóstwa) do posiadania różnych dóbr, aby mogli zaspokajać materialne potrzeby życia. Ale nawet w takim przypadku musimy „wyrzec się” wszystkiego, co posiadamy, to znaczy nie możemy pozwolić sobie na przywiązanie do czegokolwiek poza Bogiem. To jednak jest wolność w najprawdziwszym sensie. Nawet jeśli posiadasz wiele rzeczy, musisz rozumieć, że to nie one dają ci szczęście. Tylko Bóg i Jego wola mogą dać ci spełnienie. Nic innego. Musimy więc nauczyć się żyć tak, jakby Bóg i tylko Bóg wystarczał. A jeśli wolą Boga jest, aby w twoim posiadaniu znalazły się dom, samochód, komputer, telewizor i inne nowoczesne udogodnienia, niech tak będzie. Prawdziwe „wyrzeczenie się” wszystkich tych dóbr oznacza jednak po prostu, że gdyby w dowolnej chwili przyszło ci je utracić, potrafisz się z tym pogodzić. Na tym polega doskonałe oderwanie od dóbr. Utrata czegoś materialnego w żaden sposób nie odwiodłaby cię od miłowania Boga i służenia Mu oraz pełnienia Jego świętej woli.
Rozważ dziś te radykalne słowa Jezusa. Spróbuj usłyszeć je zgodnie z intencją naszego Pana. Staraj się uwolnić od przywiązania do wszystkiego, co jest sprzeczne z wolą Boga, i do wszystkiego, co w twoim życiu staje na drodze do Niego. Ostatecznie posiadanie samego Boga jest czymś więcej niż wszystko, na co możesz mieć nadzieję. I tylko wtedy, gdy w pełni posiądziesz naszego miłosiernego Boga, zdołasz kochać siebie i innych czystym sercem i miłością Jezusa, naszego Pana.
Mój wymagający Panie, wzywasz nas wszystkich do życia w radykalnej świętości. Pragniesz, abym nauczył się kochać Cię ponad wszystko, całym sercem. Proszę, daj mi łaskę i mądrość potrzebne do wyrzeczenia się wszystkiego, co przeszkadza mi kochać Ciebie i Tobie służyć. Niech w moim życiu będziesz uwielbiony Ty i tylko Ty. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania biblijne na okres zwykły
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
_-_Google_Art_Project.jpg){kind=link}