Polski

Dusza w płomieniach!

22 października 2026
Czwartek XXIX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

Świętego Jana Pawła II, papieża — wspomnienie dowolne

Miguel Hermoso Cuesta, CC BY-SA 4.0, za pośrednictwem Wikimedia Commons

Wideo

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, żeby już zapłonął! Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie!” Łukasz 12:49–50

Cóż za wymowny obraz! Jezus wyraża swoje pragnienie rozpalenia ognia na ziemi — nie tylko niewielkiego ognia, lecz ognia, który już płonie potężnym płomieniem. Mały ogień daje ciepło i światło, ale wielki ogień pochłania wszystko na swojej drodze. Jezus mówi o oczyszczającym i przemieniającym ogniu Bożej miłości. Obraz ten jest metaforą wewnętrznego zjednoczenia duszy z Bogiem i ukazuje, jak Boża miłość, rozpalona w nas, wypala wszystko, co nie pochodzi od Boga, i rozpala duszę świętą miłością. Przez dusze płonące Bożym ogniem cała ziemia może zapłonąć duchowym płomieniem.

Kiedy Jezus mówi: „Przyszedłem ogień rzucić na ziemię”, mówi o sercach i duszach. Pragnie, aby Jego miłość tak przeniknęła nasze jestestwo, by promieniowała na zewnątrz, oświecając i przemieniając świat. Święty Jan od Krzyża, jeden z największych mistyków wśród doktorów Kościoła, pięknie rozwija tę metaforę. Uczy, że dusza jest jak drewniane polano. Początkowo polano jest zimne, twarde i wilgotne. Kiedy jednak zostaje umieszczone w ogniu Bożej miłości, zaczyna się zmieniać.

Na początku ogień może sprawiać ból. Trzaska i dymi, usuwając wilgoć i zanieczyszczenia. Ten etap odpowiada oczyszczeniu zmysłów i ducha. Dusza musi zostać uwolniona od ziemskich przywiązań i nieuporządkowanych uczuć. Ogień wypala grzech, niedoskonałości, a nawet samowolę duszy. To oczyszczenie jest konieczne do głębszego zjednoczenia.

W miarę spalania polano coraz bardziej upodabnia się do samego ognia. W końcu żarzy się, promieniuje ciepłem i staje się jedno z płomieniem. Podobnie dusza oczyszczona przez łaskę stopniowo zostaje przez miłość przemieniona w Boga. Już nie tylko przyjmuje Bożą miłość, lecz staje się miłością, w pełni zjednoczona z Bożą wolą, jaśniejąc blaskiem Ducha Świętego.

Tego właśnie pragnie Jezus: nie dusz letnich, lecz dusz tak całkowicie rozpalonych Bożą miłością, że stają się żywymi płomieniami, które płoną na całej ziemi, rozpalają inne dusze i oddają chwałę Ojcu.

Święty Jan nazywa doskonałość tego pogłębiającego się nawrócenia żywym płomieniem miłości, który nie tylko przemienia duszę, lecz także napełnia ją rozkoszą i chwałą, gdy staje się ona narzędziem życia i działania samego Boga w świecie. W tym stanie dusza nie żyje już dla siebie, lecz wyłącznie dla Bożej woli. To w tym ogniu wykuwają się święci.

Co widzisz, gdy zaglądasz w głąb własnej duszy? Czy jest tam iskra wiary, która z trudem podtrzymuje swój płomień? Czy wichry świata, pokusy ciała i presja codziennego życia tłumią ten płomień w tobie? Jeśli tak, rozniecaj płomień wiary, aby wzrastał i stawał się coraz silniejszy. Dokonuje się to przez wejście w „chrzest”, którym został ochrzczony Jezus — Jego ofiarną Mękę i Śmierć. Umierając z Nim, odwracamy się od egoizmu grzechu, który przygasza ogień rozpalany przez Boga w naszych duszach. Gdy odwracamy się od grzechu, zwłaszcza od tych grzechów, które trudno przezwyciężyć, nasze dusze stają się gotowe, by jasno płonąć Bożą łaską.

Rozważ dziś ogień, który Chrystus przyszedł rzucić na ziemię. Czy twoja dusza płonie, dymi, czy też ten płomień jeszcze jej nie dotknął? Czy chcesz zapłonąć i poddać się oczyszczeniom koniecznym do tego, by stać się jedno z Bożym płomieniem? Pozwól, aby słowo Boże, sakramenty i głęboka modlitwa były iskrami rozpalającymi twoją duszę. Powiedz „tak” temu chrztowi ognia i pozwól, aby twoja dusza stała się światłem dla świata.

Mój Panie, płonący Miłością, pragniesz ogarnąć mnie swoim oczyszczającym ogniem, wypalając wszelką nieczystość z mojej duszy, abym mógł stać się jedno z Tobą i promieniować Twoim ciepłem i światłem. Proszę, rozpal mnie, drogi Panie, nie tylko dla mojego dobra, lecz także dla dobra innych, aby przeze mnie ten świat mógł zapłonąć Twoją chwałą. Jezu, ufam Tobie.

Nowenna do świętego Judy Tadeusza
W sytuacjach rozpaczliwych i sprawach beznadziejnych
Odmawiana o każdej porze roku, szczególnie od 19 do 27 października

Więcej rozważań Ewangelii

Rozważania o Miłosierdziu Bożym

Rozważania biblijne na okres zwykły

Wszyscy święci / Święta

Święty dnia – Święty Jan Paweł II, papież

Czytania mszalne do wyboru