23 listopada 2026
Poniedziałek XXXIV tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święty Klemens I, papież i męczennik — wspomnienie dowolne
Święty Kolumban, opat — wspomnienie dowolne
Błogosławiony Michał Augustyn Pro, prezbiter i męczennik — wspomnienie dowolne (USA)
Litografia przedstawiająca Jezusa przyglądającego się ofierze ubogiej wdowy
Gdy Jezus podniósł wzrok, zobaczył bogatych, którzy wrzucali swoje ofiary do skarbony, i zauważył ubogą wdowę, która wrzucała dwie drobne monety. Powiedział: „Zaprawdę, powiadam wam: ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy pozostali. Tamci bowiem wszyscy złożyli ofiary z tego, co im zbywało, ona zaś ze swego niedostatku ofiarowała wszystko, co miała na utrzymanie”. Łukasz 21:1–4
W tym ostatnim tygodniu roku liturgicznego Kościół kieruje naszą uwagę na ostatni tydzień ziemskiej działalności Jezusa. W tych świętych dniach Jezus spędzał noce na Górze Oliwnej, a za dnia nauczał na dziedzińcach Świątyni. Ci, którzy Go słuchali, nie mieli pojęcia, co miało nadejść. Jezus jednak wiedział. Dlatego Jego słowa i czyny w tym ostatnim tygodniu mają szczególną wagę i są wyjątkowo naglącym wezwaniem.
W dzisiejszej Ewangelii Jezus w ciszy obserwuje ludzi składających ofiary do świątynnej skarbony. Niektórzy bogaci wrzucają znaczne sumy. Ale to uboga wdowa, wrzucająca dwie drobne monety do jednej ze świątynnych skarbon, przyciąga Jego spojrzenie i zyskuje Jego pochwałę. Jej ofiara była niewielka co do ilości, lecz wielka co do wartości: „Ona ze swego niedostatku ofiarowała wszystko, co miała na utrzymanie”.
Jej czyn ukazuje samą istotę hojności i zawierzenia Bogu. Nie dała tego, bez czego mogła się obyć; dała wszystko. Przez swój całkowity dar zapowiada doskonałą ofiarę Chrystusa, który wkrótce miał ofiarować dla naszego zbawienia nie coś, lecz wszystko.
Moment tego wydarzenia jest znaczący. Ma ono miejsce tuż przed tym, jak Jezus zacznie składać samego siebie w ofierze na krzyżu. W czynie tej wdowy Bóg daje nam wymowny obraz postawy, jakiej pragnie w każdym z nas. Nie chce jedynie części naszych zasobów, naszego czasu czy naszych talentów. Chce wszystkiego. Dlaczego? Ponieważ wszystko, co mamy, pochodzi już od Niego i w Nim znajduje swój właściwy cel.
Ta prawda jest szczególnym wyzwaniem dla tych, którzy wiele posiadają. Kiedy jesteśmy emocjonalnie przywiązani do tego, co posiadamy, do naszych osiągnięć, pozycji, wygód, a nawet relacji z innymi, często niechętnie powierzamy je Bożej opatrzności. Jednak kurczowe trzymanie się ich staje się duchowym ciężarem, który nie pozwala nam uczynić całkowitego daru z samych siebie. „Kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem” (Łukasz 14:33).
Co zatem cenisz najbardziej w tym życiu: rodzinę, przyjaźnie, karierę, bezpieczeństwo finansowe, dom, zdrowie czy osobiste zainteresowania? Choć wszystko to może być prawdziwym dobrem — zwłaszcza rodzina — zawsze trzeba patrzeć na to w świetle miłości, w której sam Chrystus ogołocił siebie. Miarą naszego przywiązania musi być krzyż.
Jezus kochał swoją rodzinę, swoich przyjaciół i uczniów. Niewątpliwie doświadczał radości życia, wspólnych posiłków i prostych przyjemności. Nigdy jednak nie był tak przywiązany do czegokolwiek ziemskiego, by mogło Go to odwieść od woli Ojca, aby oddał wszystko na krzyżu. Wdowa przez swój pokorny gest staje się zwierciadłem Jego Boskiej hojności.
Jest ona także wzorem dla nas. Jej dar zapowiada nową i wieczną Świątynię — Mistyczne Ciało Chrystusa. Kiedy, tak jak ona, ofiarowujemy Bogu wszystko — nasze relacje, czas, majątek, radości, smutki, a nawet cierpienie — dary te stają się częścią duchowego skarbca, który wspiera i buduje Ciało Chrystusa. W ten sposób nie tylko naśladujemy Chrystusa, lecz także uczestniczymy w Jego odkupieńczym dziele.
Zastanów się dziś, co zatrzymujesz dla siebie. Czego kurczowo się trzymasz w sferze uczuć, ducha lub codziennego życia? Proś Pana o łaskę uwolnienia się od tego i złożenia tego w ręce Ojca. Ufaj, że żaden dar, mały czy wielki, nigdy nie ginie, jeśli jest ofiarowany z miłością. Przez taką hojność Bóg buduje nową Świątynię — swój Kościół — i czyni nasze serca mieszkaniem swojej chwały.
Mój Panie, który składasz siebie w ofierze, oddałeś wszystko z miłości do mnie. Pomóż mi w odpowiedzi oddać wszystko. Przyjmij to, co posiadam, moje relacje, mój czas, moje dary, a nawet moje lęki i rany. Obym niczego nie zatrzymywał dla siebie. Oczyść moje przywiązania, abym mógł ofiarować je Tobie w akcie ufności i miłości. Niech moje życie będzie ofiarą żywą, świętą i miłą Tobie. Jezu, ufam Tobie.
Święci dnia –
Święty Klemens I, papież i męczennik — wspomnienie dowolne
Święty Kolumban, opat — wspomnienie dowolne
Błogosławiony Michał Augustyn Pro, prezbiter i męczennik — wspomnienie dowolne (USA)
Modlitwy i rozważania adwentowe
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły




