24 października 2026
Sobota XXIX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święty Antoni Maria Claret, biskup — wspomnienie dowolne
Chrystus nagradzający, autorstwa Ary’ego Scheffera
Niektórzy opowiedzieli Jezusowi o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią składanych przez nich ofiar. On odpowiedział im: „Czy myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż wszyscy inni Galilejczycy, skoro tak ucierpieli? Bynajmniej! Lecz powiadam wam: jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie!” Łukasz 13:1–3
W czasach Jezusa powszechnie uważano, że cierpienie i tragedie są znakami Bożej kary. Wspomniane wyżej zdarzenie jest jednym z takich przykładów. Choć ani Pismo Święte, ani inne źródła historyczne nie podają szczegółów tego wydarzenia, z przytoczonego fragmentu można zasadnie wywnioskować, że Piłat nakazał wymordować pewnych Żydów, być może nawet w świątyni jerozolimskiej podczas sprawowania kultu. Ludziom wydawało się, że to przerażające wydarzenie oznaczało, iż Bóg był niezadowolony z tych ofiar i dopuścił ich śmierć jako wyraz Bożej sprawiedliwości.
Następnie Jezus nawiązuje do innej niedawnej tragedii, w której zginęło osiemnaście osób, gdy runęła na nie wieża w Siloam. Również to wielu odczytywało jako znak Bożego sądu i braku Bożej przychylności.
Jezus jednak koryguje to błędne przekonanie i czyni z niego osobiste wezwanie do nawrócenia. Wyraźnie mówi, że ci, którzy ucierpieli, nie byli większymi grzesznikami niż inni. Takie stwierdzenie musiało skłaniać do opamiętania. Nikt nie chciał podzielić losu tych, których zabił Piłat lub przygniotła waląca się wieża. Wyjaśniając, że nie byli oni bardziej grzeszni od pozostałych, Jezus zapewne przyciągnął uwagę swoich słuchaczy i skłonił ich do poważnego wejrzenia w siebie.
Zamiast pozwolić słuchaczom skupiać się na winach innych, Jezus wzywa ich, by przyjrzeli się własnemu życiu. „Lecz powiadam wam: jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie!” Innymi słowy, prawdziwą tragedią nie jest śmierć fizyczna, lecz śmierć duchowa — wieczna zguba, do której prowadzi serce odmawiające nawrócenia. Jezus kieruje rozmowę od osądzania innych ku trzeźwemu uznaniu naszej własnej potrzeby nawrócenia. Uczy, że cierpienie w tym życiu nie zawsze jest skutkiem grzechu, ale grzech, za który człowiek nie żałuje i od którego się nie odwraca, ostatecznie doprowadzi do znacznie poważniejszego i trwałego cierpienia, jakim jest oddzielenie od Boga.
Zatrzymaj się na modlitwie nad obiema tymi tragediami i zobacz w nich siebie. Choć to przykre, wyobraź sobie siebie wśród tych, których Piłat zamordował, gdy oddawali cześć Bogu w świątyni. Albo wyobraź sobie, że stoisz obok wieży w Siloam, gdy ta na ciebie upada. Taka myśl wstrząsa. We współczesnych realiach moglibyśmy wyobrazić sobie nagłą śmierć w wypadku samochodowym albo śmierć z rąk napastnika podczas napadu rabunkowego. Dlaczego mielibyśmy rozważać takie możliwości? Ponieważ Jezus zestawia te widzialne i możliwe do wyobrażenia cierpienia ze złem o wiele większym: odmową nawrócenia.
Sens jest prosty: jeśli słusznie wzdrygamy się na myśl o doświadczeniu jednej z tych tragedii, o ileż bardziej powinniśmy wzdrygać się na myśl o braku nawrócenia. Mówiąc: „Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy zginiecie”, Jezus chce, abyśmy poczuli, jak pilne jest nawrócenie. Pragnie, abyśmy tak dogłębnie uświadomili sobie nasze grzechy, że będziemy od nich uciekać, jak ucieka się przed walącą się wieżą. W istocie, gdy chodzi o odwrócenie się od grzechu, powinniśmy działać z jeszcze większym poczuciem pilności i jeszcze bardziej zdecydowanie.
Niekiedy wezwanie „nawróć się” ma negatywny wydźwięk. Może brzmieć surowo, osądzająco lub potępiająco. Wynikająca z naszej upadłej natury skłonność do pychy kusi nas, by się opierać i usprawiedliwiać przekonaniem, że nie jesteśmy „wielkimi grzesznikami” i powinniśmy skupiać się wyłącznie na dobru. Taka postawa jest jednak poważnym błędem, ponieważ jednym z największych dóbr, jakie możemy uczynić, jest właśnie nawrócenie i ponowne zjednoczenie się z miłością Boga przez Jego miłosierdzie.
Rozważ dziś, jak łatwo możemy wpaść w pułapkę pewności siebie, skupiając się na grzechach innych lub lekceważąc naszą potrzebę codziennego nawrócenia. Zastanów się nad tym, z jaką pilnością przemawia Jezus. Pozwól, by Jego słowa przeniknęły twoje sumienie i wzbudziły w tobie świętą bojaźń — nie przed śmiercią fizyczną, lecz przed zatwardziałością serca, które nie chce się nawrócić. Następnie biegnij do Pana z ufnością, pokorą i żalem za grzechy, w przekonaniu, że Jego miłosierdzie jest zawsze większe niż nasze upadki.
Panie miłosierdzia, Ty nie pragniesz śmierci grzesznika, lecz tego, byśmy wrócili do Ciebie i żyli. Pomóż mi jasno dostrzegać moje grzechy, żałować za nie skruszonym sercem i bez zwłoki zwracać się ku Tobie. Uczyń nawrócenie moją codzienną drogą, pomóż mi dostrzegać zawarte w nim dobro i wprowadzaj mnie coraz głębiej w radość Twojej zbawczej miłości. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do świętego Judy Tadeusza
W sytuacjach rozpaczliwych i sprawach beznadziejnych
Odmawiana o każdej porze roku, szczególnie od 19 do 27 października
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Święty Antoni Maria Claret, biskup
Subskrybuj nasz kanał na YouTube!
Otrzymuj powiadomienia o nowych treściach.




