ஏப்ரல் 3, 2020
தவக்காலத்தின் ஐந்தாம் வாரம் — வெள்ளிக்கிழமை
இன்றைய வாசகங்கள்
யூதர்கள் இயேசுவைக் கல்லெறியக் கற்களை எடுத்தனர். இயேசு அவர்களிடம், “என் தந்தையிடமிருந்து வந்த பல நற்செயல்களை நான் உங்களுக்குச் செய்து காட்டியுள்ளேன். அவற்றுள் எந்தச் செயலுக்காக என்னைக் கல்லெறிய முயல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். யோவான் 10:31–32
புனித வாரத்தையும் புனித வெள்ளியையும் நாம் நெருங்கிவரும் வேளையில், இயேசுவுக்கு எதிரான வெறுப்பு வளர்ந்துகொண்டிருந்ததைக் காணத் தொடங்குகிறோம். நேற்றைய சிந்தனையில் நாம் கண்டதுபோலவே, இதில் எந்த நியாயமும் இல்லை. இயேசுவை வெறுப்பதும், அவரைக் கல்லெறிந்து கொல்ல விரும்புவதும் முற்றிலும் பகுத்தறிவுக்கு மாறான செயல். ஆனால் இதுதான் நடந்தது. இயேசுவை எதிர்த்தவர்கள் சிறிது சிறிதாகத் துணிவு பெற்றார்கள். இறுதியில், அவர் நமக்காகத் தம் உயிரைக் கையளித்து, தம் மரணத்தை மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்ட அந்த நாள் வந்தது.
அடுத்த இரண்டு வாரங்களில், பகுத்தறிவுக்கு மாறான இந்த மனப்போக்கையும் துன்புறுத்தலையும் நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வது நல்லது. பலரிடமும் காணப்பட்ட வெறுப்பைக் கண்டு, அதை வெறுப்பு என்றே அடையாளம் காண்பது நல்லது. இல்லை, இது இனிமையான சிந்தனை அல்ல; ஆனால் இதுவே உண்மை நிலை. நாம் வாழும் உலகம் இப்படித்தான் இருக்கிறது. நம் வாழ்வில் நாம் அனைவரும் எதிர்கொள்ளப்போகும் உண்மையும் இதுவே.
தீமையையும் துன்புறுத்தலையும் எதிர்கொள்ளும்போது, இயேசு செய்ததுபோலவே நாமும் செய்ய வேண்டும். அவர் அவற்றை அச்சமின்றி எதிர்கொண்டார். உண்மையைக் கொண்டு அவற்றை எதிர்கொண்டார்; பலரும் அவர்மீது சுமத்திய பொய்களையும் அவதூறுகளையும் அவர் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
உண்மை என்னவென்றால், நாம் கடவுளிடம் நெருங்க நெருங்க, இன்னும் அதிகமான துன்புறுத்தலையும் வெறுப்பையும் எதிர்கொள்வோம். இதுவும் நமக்குப் பொருளற்றதாகத் தோன்றலாம். நாம் கடவுளுக்கு நெருக்கமாக இருந்து, புனித வாழ்வுக்காக முயன்றால், எல்லாரும் நம்மை நேசித்துப் பாராட்டுவார்கள் என்று நினைப்பது எளிது. ஆனால் இயேசுவுக்கு அப்படி நடக்கவில்லை; நமக்கும் அப்படி நடக்காது.
துன்புறுத்தல், துயரம், இன்னல், வருத்தம் ஆகியவற்றின் நடுவிலும் உண்மையில் உறுதியாக நிலைத்திருப்பது புனித வாழ்வுக்கான முக்கிய வழிகளில் ஒன்று. காரியங்கள் நாம் விரும்பியபடி நடக்காதபோது, நாம் ஏதோ தவறு செய்துகொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் சோதனை எப்போதும் எழுகிறது. நன்மைக்காகவும் உண்மைக்காகவும் நாம் நிலைத்து நிற்க முயலும்போது, உலகம் நம்மீது சுமத்தும் பொய்களாலும் அவதூறுகளாலும் நாம் எளிதில் குழப்பமடையலாம். நமது சிலுவைகளின் நடுவில் கடவுள் நம்மிடம் விரும்பும் ஒன்று இதுவே: நம் நம்பிக்கையைத் தூய்மைப்படுத்தி, அவரது வார்த்தையிலும் உண்மையிலும் உறுதியாக நிலைத்திருக்கத் தீர்மானிப்பது.
ஏதேனும் ஒரு சிலுவையையோ துன்புறுத்தலையோ நாம் எதிர்கொள்ளும்போது, அது தலையில் அடி விழுந்ததுபோல் இருக்கலாம். நாம் திகைத்துப்போனதுபோல் உணரலாம்; பதற்றத்திற்கும் அச்சத்திற்கும் இடமளித்துவிடலாம். ஆனால் மற்ற எந்த நேரத்தையும்விட, இத்தகைய நேரங்களில்தான் நாம் உறுதியாக நிற்க வேண்டும். நாம் தாழ்மையுடன் இருக்க வேண்டும்; அதேவேளையில் கடவுள் நமக்குச் சொல்லியுள்ள, வெளிப்படுத்தியுள்ள அனைத்திலும் ஆழ்ந்த உறுதி கொண்டிருக்க வேண்டும். இது எல்லாவற்றிலும் கடவுளை நம்பும் நமது திறனை ஆழப்படுத்துகிறது. வாழ்க்கை எளிதாக இருக்கும்போது கடவுளை நம்புகிறோம் என்று சொல்வது எளிது; நாம் சுமக்கும் சிலுவை மிகவும் கனமாக இருக்கும்போது அவரை நம்புவது கடினம்.
உங்கள் சிலுவை எதுவாக இருந்தாலும், இன்னும் மேலானதொரு நோக்கத்திற்காக உங்களை வலுப்படுத்தக் கடவுள் விரும்புவதால், அது அவரிடமிருந்து வரும் கொடை என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். புனித இரண்டாம் யோவான் பவுல் மகான், தமது திருத்தந்தைப் பணிக்காலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் கூறியதுபோல, “அஞ்சாதீர்கள்!” உங்கள் அச்சங்களை எதிர்கொள்ளுங்கள்; அவற்றின் நடுவில் கடவுள் உங்களை உருமாற்ற அனுமதியுங்கள். நீங்கள் அப்படிச் செய்தால், உங்கள் வாழ்வின் மிகப்பெரிய போராட்டங்களே உண்மையில் உங்கள் மிகப்பெரிய ஆசிகளாக மாறுவதைக் கண்டுகொள்வீர்கள்.
ஆண்டவரே, உமது துன்பங்களையும் மரணத்தையும் நினைவுகூரும் நாளை நாங்கள் நெருங்கிவரும் வேளையில், என் சிலுவைகளை உமது சிலுவையோடு இணைக்க எனக்கு உதவியருளும். என் அன்றாடப் போராட்டத்தில் உமது உடனிருப்பையும் வல்லமையையும் காண எனக்கு உதவியருளும். இந்தச் சவால்களின் நடுவில் எனக்காக நீர் கொண்டுள்ள நோக்கத்தைக் காண எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
சிலுவையடியில் 40 நாட்கள் – முப்பத்தேழாம் சிந்தனை – பூமி அதிர்கிறது
இன்றைய புனிதர்கள்/திருவிழாக்கள்
திருப்பலி வாசிப்புகளுக்கான தெரிவுகள்
