Linggo, Marso 11, 2018
Ikaapat na Linggo ng Kuwaresma, Taon B
(Para sa mga pagbasa sa Taon A, i-click dito o mag-scroll pababa)
Lahat ng mga Santo para sa Araw na Ito
![]()
“Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan kaya ibinigay niya ang kanyang kaisa-isang Anak, upang ang bawat sumasampalataya sa Anak ay hindi mapahamak kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.” Juan 3:16
Pamilyar ang bahaging ito ng Kasulatan mula sa Ebanghelyo ni Juan. Sa malalaking pampublikong pagtitipon, gaya ng mga paligsahan sa palakasan, madalas tayong makakita ng isang taong nagtataas ng karatulang may nakasulat na “Juan: 3:16.” Ito ay dahil ang talatang ito ay nagbibigay ng simple ngunit malinaw na buod ng buong Ebanghelyo.
May apat na pangunahing katotohanan tayong makukuha sa talatang ito ng Banal na Kasulatan. Isa-isa natin itong tingnan nang maikli.
Una, malinaw na ipinapakita na mahal tayo ng Ama sa Langit. Alam natin ito, ngunit hinding-hindi natin lubos na mauunawaan ang lalim ng katotohanang ito. Minamahal tayo ng Diyos Ama nang may malalim at ganap na pag-ibig. Higit na malalim ang pag-ibig na ito kaysa sa anumang maaari nating maranasan sa buhay. Ganap ang Kanyang pag-ibig.
Ikalawa, nahayag ang pag-ibig ng Ama sa pagkakaloob niya sa atin ng kanyang Anak na si Hesus. Ang pagkakaloob ng Ama sa atin ng kanyang Anak ay isang gawa ng malalim na pag-ibig. Ang Anak ang lahat-lahat para sa Ama, kaya sa pagkakaloob niya sa atin ng Anak, ibinibigay ng Ama sa atin ang lahat. Sa mismong persona ni Hesus, ibinibigay ng Ama sa atin ang sarili niyang buhay.
Ikatlo, pananampalataya lamang ang angkop nating tugon sa gayong kaloob. Dapat tayong maniwala na ang pagtanggap sa Anak sa ating buhay ay may kapangyarihang bumago sa atin. Dapat nating kilalanin na nasa kaloob na ito ang lahat ng kailangan natin. Dapat nating tanggapin ang Anak sa ating buhay sa pamamagitan ng pananalig sa kanyang misyon at, bilang tugon, ng pag-aalay ng ating buhay sa kanya.
Ikaapat, sa pagtanggap natin sa Anak at sa pag-aalay ng ating buhay sa kanya bilang tugon, tayo ay naliligtas. Hindi tayo mapapahamak sa ating kasalanan; sa halip, pagkakalooban tayo ng buhay na walang hanggan. Walang ibang daan tungo sa kaligtasan kundi sa pamamagitan ng Anak. Dapat nating malaman, paniwalaan, tanggapin at yakapin ang katotohanang ito.
Pagnilayan mo ngayon ang buod na ito ng buong Ebanghelyo. Basahin mo ito nang paulit-ulit at isaulo. Lasapin mo ang bawat salita at alamin na sa pagyakap mo sa maikling bahaging ito ng Kasulatan, niyayakap mo ang buong katotohanan ng Diyos.
Ama sa Langit, nagpapasalamat ako sa Iyo para sa ganap na kaloob na si Kristo Hesus, ang Iyong Anak. Sa pagkakaloob Mo sa amin kay Hesus, ibinibigay Mo sa amin ang mismong Iyong Puso at Kaluluwa. Nawa’y mas lubos kong buksan ang aking sarili sa Iyo at sa ganap na kaloob na si Hesus sa aking buhay. Sumasampalataya ako sa Iyo, Diyos ko. Palaguin Mo ang aking pananampalataya at pag-ibig. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
40 Araw sa Paanan ng Krus – Ikadalawampu’t Apat na Pagninilay – Ang Titig ng Ina at Anak
Biyaya sa mga Pangkaraniwang Bagay
Ikaapat na Linggo ng Kuwaresma, Taon A
(Tandaan: Maaaring gamitin ang Ebanghelyong ito sa mga Taon B & C kapag ipinagdiriwang ang mga Scrutiny)
Lahat ng mga Santo para sa Araw na Ito

Habang nagdaraan si Hesus, nakita Niya ang isang lalaking bulag mula pa sa pagsilang…
Dumura siya sa lupa, gumawa ng putik gamit ang laway, at ipinahid ang putik sa mga mata ng lalaki. Sinabi niya sa kanya, “Humayo ka at maghugas sa Languyan ng Siloam” — na ang ibig sabihin ay Isinugo. Kaya nagpunta roon ang lalaki, naghugas, at bumalik na nakakakita na. Juan 9:1, 6-7
Sino ang lalaking ito? Kapansin-pansing hindi binanggit ang kanyang pangalan. Tinukoy lamang siya bilang “lalaking bulag mula sa kapanganakan.” Mahalaga ito sa Ebanghelyo ni Juan, sapagkat hindi rin binabanggit ang pangalan, halimbawa, sa kuwento ng “babae sa may balon.” Ipinahihiwatig ng kawalan ng pangalan na dapat nating makita ang ating sarili sa kuwentong ito.
Ang “pagkabulag” ay ang kawalan natin ng kakayahang makita ang kamay ng Diyos na kumikilos sa ating paligid. Nahihirapan tayong makita ang mga himalang hatid araw-araw ng biyaya ng Diyos na buhay at kumikilos sa ating buhay at sa buhay ng iba. Kaya sa pagninilay sa bahaging ito ng Kasulatan, ang una nating dapat pagsikapan ay makita na tayo mismo ay hindi nakakakita. Sikapin nating kilalanin na napakadalas nating hindi makita ang pagkilos ng Diyos. Ang pagkilalang ito ang mag-uudyok sa atin na hangarin ang espirituwal na paggaling. Aanyayahan tayong hangaring makita ang pagkilos ng Diyos.
Maliwanag na ang mabuting balita ay pinagaling ni Hesus ang lalaking ito, kung paanong kusa rin Niya tayong pinagagaling. Madali para kay Hesus na magpanumbalik ng paningin. Kaya ang una nating panalangin matapos pagnilayan ang kuwentong ito ay ganito kasimple: “Panginoon, nais kong makakita!” Kapag mapagpakumbaba nating nauunawaang bulag tayo, binubuksan natin ang ating sarili sa pagkilos ng biyaya ng Diyos. At kung hindi natin mapagpakumbabang kikilalanin ang ating pagkabulag, hindi tayo magiging handang humanap ng kagalingan.
Mahalaga rin kung paano Niya pinagaling ang lalaking ito. Ginamit Niya ang sarili Niyang laway upang gumawa ng putik at ipinahid iyon sa mga mata ng lalaki. Sa unang tingin, hindi ito kaaya-aya. Ngunit may napakahalaga itong ipinakikita sa atin: kayang gamitin ni Hesus ang isang napakapangkaraniwang bagay bilang bukal ng Kanyang banal na biyaya!
Kung titingnan natin ito bilang isang sagisag, may malalalim tayong mauunawaan. Madalas nating hanapin ang pagkilos ng Diyos sa mga pambihirang bagay. Ngunit madalas Siyang naroroon sa mga pangkaraniwang bagay. Maaaring matukso tayong isipin na kumikilos lamang ang Diyos sa pamamagitan ng Kanyang biyaya sa mga kabayanihang gawa ng pag-ibig o pagsasakripisyo. Maaaring matukso rin tayong isipin na hindi Niya kayang gamitin ang mga pangkaraniwang gawain natin sa araw-araw upang gumawa ng mga himala. Ngunit hindi ito totoo. Naroroon ang Diyos sa mismong mga pangkaraniwang gawaing ito ng buhay. Naroroon Siya habang naghuhugas tayo ng pinggan, gumagawa ng mga gawaing bahay, naghahatid ng bata sa paaralan sakay ng sasakyan, nakikipaglaro sa isang kapamilya, nakikipagkuwentuhan, o nag-aalok ng tulong. Sa katunayan, habang mas pangkaraniwan ang gawain, lalo nating dapat pagsikapang makita ang Diyos na kumikilos dito. At kapag “nakikita” natin Siyang kumikilos sa mga pangkaraniwang gawain ng buhay, gagaling tayo sa ating espirituwal na pagkabulag.
Pagnilayan mo ngayon ang ginawang ito ni Hesus at hayaan mong pahiran ng ating Panginoon ang iyong mga mata ng Kanyang laway at lupa. Hayaan mong ipagkaloob Niya sa iyo ang biyaya ng espirituwal na paningin. At habang nagsisimula mong makita ang Kanyang presensya sa iyong buhay, mamamangha ka sa gandang iyong mamamasdan.
Panginoon, nais kong makakita. Tulungan Mo akong gumaling sa aking pagkabulag. Tulungan Mo akong makita Kang kumikilos sa bawat pangkaraniwang gawain sa aking buhay. Tulungan Mo akong makita ang Iyong banal na biyaya sa pinakamaliliit na pangyayari sa araw ko. At habang nakikita Kitang buhay at kumikilos, puspusin Mo ang aking puso ng pasasalamat sa pagkakitang ito. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
40 Araw sa Paanan ng Krus – Ikadalawampu’t Apat na Pagninilay – Ang Titig ng Ina at Anak



