मराठी

विपुलतेचा चमत्कार!

2 डिसेंबर 2020
आगमनकाळाच्या पहिल्या आठवड्यातील बुधवार
आजची वाचने

मग त्याने सात भाकऱ्या आणि मासे घेतले, देवाचे आभार मानले आणि भाकऱ्या मोडल्या. त्याने त्या शिष्यांना दिल्या आणि शिष्यांनी त्या जमलेल्या लोकांना वाटल्या. सर्व जण पोटभर जेवले. उरलेले तुकडे त्यांनी गोळा केले, तेव्हा सात टोपल्या भरल्या.   मत्तय 15:36–37

मत्तयने सांगितलेल्या भाकऱ्या आणि मासे वाढवण्याच्या दुसऱ्या चमत्काराचे वर्णन या वचनाने संपते. या चमत्कारात सात भाकऱ्या आणि थोडेसे मासे इतके वाढले की स्त्रिया आणि मुले वगळून 4,000 पुरुषांना जेवण पुरले. सर्व जण पोटभर जेवल्यानंतरही सात टोपल्या भरून अन्न उरले.

तिथे प्रत्यक्ष उपस्थित असलेल्या लोकांवर या चमत्काराचा किती खोल परिणाम झाला असेल, याची कल्पना करणेही कठीण आहे. कदाचित पुष्कळ जणांना ते अन्न कुठून आले हेही माहीत नसेल. टोपल्या हातोहात पुढे जाताना त्यांनी पाहिल्या, आपल्याला हवे तितके घेतले आणि उरलेले इतरांकडे दिले. या चमत्कारातून आपल्याला अनेक महत्त्वाचे धडे घेता येतील. त्यांपैकी एका धड्याचा विचार करूया.

आठवा, जमलेले लोक तीन दिवस काहीही न खाता येशूबरोबर राहिले होते. तो शिकवत होता आणि त्यांच्या डोळ्यांदेखत एकामागून एक आजाऱ्यांना बरे करत होता. हे पाहून ते थक्क झाले. त्यांना नक्कीच भूक लागली असणार, तरीही त्याला सोडून जाण्याची कोणतीही चिन्हे त्यांच्यात दिसली नाहीत. आपल्या अंतरंगातील आध्यात्मिक जीवनात आपण काय जपण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे, याचे हे सुंदर चित्र आहे.

जीवनात अशी कोणती गोष्ट आहे जी तुम्हाला ‘थक्क’ करते? असे काय आहे, ज्यात तुम्ही तासन्‌तास लक्ष विचलित न होता रमू शकता? त्या पहिल्या शिष्यांवर असा परिणाम झाला, कारण त्यांना स्वतः येशूची ओळख झाली होती. तुमच्या बाबतीत काय? प्रार्थनेत, पवित्र शास्त्र वाचताना किंवा दुसऱ्या एखाद्या व्यक्तीच्या साक्षीतून येशूची ओळख इतकी मनाला भिडली आहे का, की तुम्ही त्याच्या सान्निध्यात तल्लीन झाला आहात? आपल्या प्रभूमध्ये तुम्ही कधी इतके तल्लीन झाला आहात का, की इतर कशाचाही विचार तुमच्या मनात फारसा आला नाही?

स्वर्गात आपण देवाच्या गौरवाने सदैव थक्क होऊन त्याची अखंड आराधना करण्यात अनंतकाळ घालवू. आदरयुक्त विस्मयाने त्याच्या सान्निध्यात राहण्याचा आपल्याला कधीच कंटाळा येणार नाही. पण पृथ्वीवर आपल्या जीवनात आणि आपल्या सभोवतालच्या लोकांच्या जीवनात देव करत असलेल्या अद्भुत कार्याकडे आपले कितीदा दुर्लक्ष होते! त्याऐवजी, आपण कितीदा पापात, पापाच्या परिणामांत, मनाच्या जखमांत, इतरांना पापाकडे ढकलणाऱ्या वर्तनात, फाटाफुटीत, द्वेषात आणि निराशेकडे नेणाऱ्या गोष्टींत गुरफटून जातो.

आज येशूच्या या पहिल्या शिष्यांवर चिंतन करा. तीन दिवस काहीही न खाता ते त्याच्याबरोबर राहिले, तेव्हा त्यांच्या मनात दाटलेल्या विस्मयाचा आणि आदरभावाचा विशेष विचार करा. आपल्या प्रभूची ओढ तुमच्या मनावर इतकी गहिरी पकड घेऊ दे की येशू हाच तुमच्या जीवनाचा एकमेव केंद्रबिंदू बनेल. तो केंद्रस्थानी असला की बाकीच्या सगळ्या गोष्टी आपापल्या जागी बसतात आणि आपला प्रभू तुमच्या इतर अनेक गरजाही पूर्ण करतो.

हे माझ्या दैवी प्रभू, माझे तुझ्यावर प्रेम आहे आणि तुझ्यावर आणखी प्रेम करावे अशी माझी इच्छा आहे. तुझ्याविषयीच्या विस्मयाने आणि आदरभावाने माझे मन भरून टाक. सर्व गोष्टींपेक्षा अधिक आणि प्रत्येक गोष्टीत तुझीच आस धरायला मला मदत कर. तुझ्यावरचे माझे प्रेम इतके उत्कट होऊ दे की मी सदैव तुझ्यावर भरवसा ठेवीन. हे प्रिय प्रभू, तुला माझ्या संपूर्ण जीवनाचे केंद्र बनवायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

मरियेच्या निष्कलंक गर्भधारणेची नोवेना
29 नोव्हेंबर–7 डिसेंबर

आगमनकाळासाठीचे आमचे साहित्य पाहा!

पवित्र शास्त्रावरील चिंतन

शुभवर्तमानावरील आणखी चिंतने

दैवी दयेवरील चिंतन

आजचे संत आणि सण

मिस्साच्या वाचनांचे पर्याय

वरील मुख्य चित्र: धन्यवचनांचा उपदेश — जेम्स टिसो


आगमनकाळ आणि नाताळकाळातील चिंतन

मऊ मुखपृष्ठाची छापील आवृत्ती & ई-पुस्तक

Amazon.com – गूगल प्ले – आयट्यून्स – बार्न्स अँड नोबल