४ ऑगस्ट २०२५
संत जॉन व्हियानी, धर्मगुरू यांचा स्मृतिदिन
आजची वाचने
सामान्य काळातील अठराव्या आठवड्याच्या सोमवारची वाचने (वर्षे B&C)
याकोपो तिंतोरेत्तो, CC0, विकिमीडिया कॉमन्सच्या सौजन्याने
त्याने त्या पाच भाकऱ्या व दोन मासे घेतले आणि स्वर्गाकडे पाहून आशीर्वाद दिला. मग त्याने भाकऱ्या मोडून शिष्यांना दिल्या आणि शिष्यांनी त्या जमलेल्या लोकांना वाटल्या. सर्वांनी खाल्ले आणि ते तृप्त झाले. उरलेले तुकडे त्यांनी गोळा केले, तेव्हा वेताच्या बारा टोपल्या भरल्या. मत्तय 14:19–20
या चमत्कारातील एक महत्त्वाची गोष्ट सहजपणे नजरेआड होऊ शकते: येशूने आपल्या शिष्यांच्या माध्यमातून भाकऱ्या आणि मासे वाढवले. भाकऱ्या वाटण्यात आणि उरलेले तुकडे गोळा करण्यात मदत करण्यास त्याने शिष्यांना बोलावले. यावरून दिसते की देव अनेकदा आपल्याद्वारे इतरांना विपुल प्रमाणात कृपा देतो. देव आपली दया थेट त्यांच्यावर वर्षवू शकतो, तरी बहुतेकदा तो ती इतरांच्या माध्यमातून त्यांच्यापर्यंत पोहोचवतो.
या चमत्काराचे चिंतन करताना, लोकांना भाकरी वाटण्यास येशूने बोलावलेल्या शिष्यांपैकी आपण एक आहोत अशी कल्पना करा. तुम्ही तिथे असता, तुम्हाला भूक लागली असती आणि तुमच्या हातात भाकरी दिली गेली असती, तर इतरांना देण्याआधी ती स्वतः खाण्याचा मोह तुम्हाला झाला असता. पण येशूने आपल्या भुकेल्या शिष्यांना भाकरी देताना ती आधी इतरांना वाटायला सांगितले.
देव आपल्याला त्याची दया इतरांपर्यंत पोहोचवायला बोलावतो, तेव्हा कधीकधी आपण स्वार्थी होतो. आधी स्वतःची काळजी घेतली पाहिजे आणि आपल्या गरजा भागवल्या पाहिजेत, असा विचार सहज मनात येतो. आपल्या गरजा भागल्यावरच आपण इतरांशी दयाळूपणे वागू शकतो, असा आपला चुकीचा समज असतो. उदाहरणार्थ, येशूकडून भाकरी मिळाल्यावर शिष्यांनी आधी आपणच ती खावी असे ठरवले असते, तर काय झाले असते, याची कल्पना करा. मग काही उरले असते तर ते इतरांना देता आले असते. त्यांनी असे केले असते, तर भाकऱ्या इतक्या विपुल प्रमाणात वाढल्या नसत्या. शेवटी शिष्यांनाही भरपूर अन्न मिळाले, कारण जे त्यांना मिळाले ते त्यांनी आधी इतरांना वाटले.
आपल्या आध्यात्मिक जीवनातही हेच खरे आहे. आपल्या प्रभूकडून आध्यात्मिक पोषण मिळते, तेव्हा ते इतरांनाही द्यावे, हा आपला पहिला विचार असला पाहिजे. देवाकडून जे काही मिळते, त्यात ते आशीर्वाद इतरांपर्यंत पोहोचवण्याची संधी आपण प्रथम पाहिली पाहिजे. कृपेचे स्वरूपच असे आहे. उदाहरणार्थ, आपल्या अंतःकरणात शांती किंवा आनंद लाभला, तर ती देणगी आपण लगेच इतरांनाही द्यायला हवी, हे ओळखले पाहिजे. पवित्र शास्त्राचा आध्यात्मिक अर्थ नव्याने उमगला, तर तो सर्वप्रथम इतरांना सांगण्यासाठीच आपल्याला उमगला आहे, हे लक्षात घ्यावे. देवाकडून मिळणारी प्रत्येक देणगी इतरांसोबत लगेच वाटून घेण्यासाठीच आपल्याला दिली आहे, हे समजून घेतले पाहिजे. आनंदाची बातमी अशी की, आपल्याला मिळालेले इतरांना देण्याचा आपण प्रयत्न करतो, तेव्हा आपल्याला आणखी मिळते आणि शेवटी आपण आध्यात्मिकदृष्ट्या कितीतरी अधिक समृद्ध होतो.
आज या गोष्टीचे चिंतन करा: शिष्यांनी आपल्या प्रभूकडून हे अन्न घेतले आणि लगेच ते इतरांना वाटले. या चमत्कारात आपणही आहोत अशी कल्पना करा आणि ती भाकरी म्हणजे देवाकडून तुम्हाला मिळणाऱ्या प्रत्येक कृपेचे प्रतीक आहे, असे पाहा. तुम्हाला जे मिळाले आहे, त्यापैकी काय तुम्ही इतरांना द्यावे अशी देवाची इच्छा आहे? तुम्हाला लाभलेल्या काही कृपा स्वार्थापोटी स्वतःपुरत्याच ठेवण्याचा तुम्ही प्रयत्न करता का? कृपेचे स्वरूपच असे आहे की ती इतरांना देण्यासाठी आपल्याला मिळते. तुम्हाला मिळणारी प्रत्येक आध्यात्मिक देणगी इतरांना देण्याचा प्रयत्न करा. मग तुम्हाला दिसेल की कृपा इतकी वाढते की तुम्ही कल्पनाही केली नसेल, त्याहून अधिक तुम्हाला मिळते.
हे परम उदार प्रभू, तू तुझी कृपा आणि दया विपुल प्रमाणात वर्षवतोस. तू जे काही देतोस ते स्वीकारताना माझे हृदय उदारतेने भरून टाक, म्हणजे तुझी दया इतरांपर्यंत पोहोचवायला मी कधीही कचरणार नाही. हे प्रिय प्रभू, माझा तुझे साधन म्हणून उपयोग कर, म्हणजे माझ्याद्वारे तू इतरांना भरपूर अन्न देऊ शकशील. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचे संत – संत जाँ व्हियानी (आर्सचे प्रमुख धर्मगुरू), धर्मगुरू – स्मृतिदिन
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




