मराठी

स्पष्टतेपासून क्रूसापर्यंत

18 मे 2026
पुनरुत्थानकाळातील सातव्या आठवड्याचा सोमवार
आजची धर्मग्रंथवाचने

संत योहान पहिले, पोप आणि रक्तसाक्षी — ऐच्छिक स्मृतिदिन

संत व्हात्स्लाव यांच्या चर्चच्या बाजूच्या अर्धवर्तुळाकार भागातील येशूच्या स्वर्गारोहणाचे चित्र — एस. जी. रुडल

व्हिडिओ

शिष्य येशूला म्हणाले, “आता तुम्ही कोणतेही रूपक न वापरता स्पष्टपणे बोलत आहात. तुम्हाला सर्व काही माहीत आहे आणि कोणी तुम्हाला प्रश्न विचारण्याची गरज नाही, हे आता आम्हाला कळले. म्हणून तुम्ही देवाकडून आला आहात, असा आम्ही विश्वास ठेवतो.” योहान 16:29–30

योहानाच्या शुभवर्तमानात येशू अनेकदा दृष्टान्त आणि रूपके वापरून बोलतात. त्यांचा अर्थ समजून घेणे शिष्यांना कठीण जाते. अशा प्रतिमांमधून येशूंनी स्वतःला उत्तम मेंढपाळ, जीवनाची भाकर, जगाचा प्रकाश, खरा द्राक्षवेल आणि जिवंत पाणी असे म्हटले. पण शेवटच्या भोजनाच्या वेळी येशू स्पष्टपणे आणि मोकळेपणाने बोलतात. शिष्यांना सवय होती तशी गूढ भाषा ते वापरत नाहीत. पिता त्यांच्यावर प्रेम करतो, आपण लवकरच त्यांच्यापासून निघून पित्याकडे परत जाणार आहोत आणि त्यांना संपूर्ण सत्याकडे नेण्यासाठी आपण पवित्र आत्म्याला—सत्याच्या आत्म्याला—पाठवणार आहोत, असे ते सांगतात.

येशूंचे स्पष्ट बोलणे ऐकताना प्रेषितांना गोष्टी नव्याने उमगल्या आणि त्यांना आनंद झाला. त्यांचा विश्वास अधिक खोल झाला होता, याची ही खूण होती. येशूंना अटक होण्याच्या आणि त्यांच्या दुःखसहनाच्या अवघ्या काही तास आधीच्या या निर्णायक क्षणी, नव्याने उमगलेल्या गोष्टींचे त्यांनाही आश्चर्य वाटले असावे: “तुम्हाला सर्व काही माहीत आहे, हे आता आम्हाला कळले… तुम्ही देवाकडून आला आहात, असा आम्ही विश्वास ठेवतो.”

ही नवी समज म्हणजे एका प्रवासाची केवळ सुरुवात होती. पुढील वर्षांत या प्रवासात त्यांना संपूर्ण सत्य अधिक खोलवर उमगणार होते. तरीही, येशू लगेच सांगतात की हे सर्व समजले असले, तरी ते लवकरच “विखुरले जातील” आणि येशूंना एकटे सोडतील. आता जे त्यांना इतके स्पष्ट झाले होते, त्याची लवकरच क्रूसासमोर कसोटी लागणार होती.

प्रेषितांचा अनुभव आपल्याला आपल्या आध्यात्मिक वाटचालीविषयी बरेच काही शिकवतो. शेवटच्या भोजनापूर्वी अनेक वर्षे येशूंचे बोलणे ऐकून, त्यांच्या गूढ भाषेचा अर्थ लावण्याचा प्रयत्न करून आणि चमत्कार पाहून प्रेषितांचा विश्वास वाढत गेला. वल्हांडणाच्या भोजनात येशू त्यांच्याशी स्पष्टपणे आणि प्रेमाने बोलले. त्यांच्या विश्वासाला बहर यावा म्हणून येशूंनी सत्यावरचा पडदा आणखी उघडला. यामागचे एक कारण असे होते की आपल्या दुःखसहनाचा त्यांना मोठा मानसिक धक्का बसेल, हे येशूंना माहीत होते. आणि खरोखरच तसे घडले.

आपल्या प्रत्येकाच्या जीवनातही असेच काहीसे घडते. प्रार्थना करायला, शुभवर्तमानांवर मनन करायला आणि दैवी सत्यांचा अभ्यास करायला आपण शिकतो. त्यातून आपल्याला केवढा मोठा ठेवा सापडला आहे, हे उमजू लागते आणि आपल्याला हुरूप येतो. मग एखाद्या क्षणी सारे स्पष्ट होते आणि देव आपल्याशी थेट बोलत आहे, असे जाणवते. अशा वेळी आता आयुष्यातले सगळे काही लगेच सोपे होईल, असे सहज वाटू शकते. पण त्यानंतर अनेकदा क्रूसाला सामोरे जावे लागते. प्रेषितांप्रमाणे आपणही अडखळू शकतो, गोंधळून जाऊ शकतो किंवा घाबरून विखुरले जाऊ शकतो.

प्रेषितांच्या अनुभवातून मिळणारा धडा आपण समजून घेतला पाहिजे. आध्यात्मिक समज आणि सांत्वन आपल्याला देणगी म्हणून लाभते, तेव्हा जीवनाचा आणि देवाच्या वचनाचा अर्थ आपल्याला अधिक चांगला उमगतो. पण हे सांत्वन आणि अशा क्षणी मिळणारी स्पष्टता यांना अधिक खोली येणे गरजेचे आहे, हे आपण लक्षात ठेवले पाहिजे. आपल्याला अधिक जवळ घेण्यासाठी देवाला आपला विश्वास शुद्ध करावा लागतो आणि आपली इच्छाशक्ती बळकट करावी लागते. आपल्या बलिदानात अधिक पूर्णपणे सहभागी होण्यासाठी आपल्याला तयार करून देव हे घडवतो.

जड क्रूसाला सामोरे जाताना तो स्वीकारायला आपले मन अनेकदा सुरुवातीला तयार नसते. देव कुठे आहे आणि हे दुःख आपल्यावर का ओढवले, असे प्रश्न आपल्याला पडू शकतात. प्रेषितांच्या जीवनातून आपल्याला हा धडा मिळतो की आपण वाहत असलेले क्रूस ख्रिस्ताच्या क्रूसाशी जोडले जातात, तेव्हा तेच आपल्यासाठी सर्वांत मोठे आशीर्वाद ठरतात. क्षणिक गोंधळ आणि क्लेश यांतून देवाच्या सामर्थ्याला आपल्यात कार्य करू दिले पाहिजे. केवळ सुखद आध्यात्मिक अनुभूती आणि अंतर्दृष्टी यांनी साधणार नाही, इतकी खोली देवाचे सामर्थ्य आपल्या आध्यात्मिक जीवनाला देऊ शकते.

पेन्टेकॉस्टच्या दिवशी पवित्र आत्मा शिष्यांवर पूर्णपणे उतरला. त्यानंतर त्यांना लाभलेली स्पष्टता आणि सांत्वन वाढले, पण त्यांना वाहावे लागलेले क्रूसही अधिक जड झाले. ज्या विश्वासाच्या वाटचालीसाठी आपल्याला पाचारण झाले आहे, ती वाटचाल सर्वप्रथम ख्रिस्ताच्या दुःखसहनात सहभागी होण्याची आहे. ज्या त्यागांसाठी आपल्याला आमंत्रण दिले जाते, त्यांचे मोल समजण्यासाठी आपल्याला असे अनेक क्षण हवेत, जेव्हा आपली दृष्टी स्पष्ट होते. आपल्या इच्छाशक्तीला बळाची सर्वाधिक गरज असते, तेव्हा ती बळकट व्हावी म्हणून आपल्याला सांत्वनाचीही गरज असते.

आज आपल्या पुढील वाटचालीवर चिंतन करा. भविष्याकडे पाहताना हे लक्षात ठेवा की देव तुम्हाला बरेच काही शिकवू इच्छितो आणि आपल्या दैवी सत्यांवरील पडदा दूर करू इच्छितो. सर्व काही सोपे व्हावे किंवा तुम्हाला अखंड सांत्वन मिळावे म्हणून नव्हे, तर ख्रिस्ताच्या दुःखसहनातून प्रकट झालेल्या त्यागमय प्रेमात तुम्ही सहभागी व्हावे म्हणून तो असे करतो. शेवटी, हे शुद्ध झालेले प्रेमच आपल्याला पवित्र बनवू शकते आणि संतांच्या गौरवात सहभागी करून घेऊ शकते.

हे माझ्या प्रभू, तू दैवी रहस्ये उलगडून दाखवतोस. शेवटच्या भोजनाच्या वेळी तू प्रेषितांसमोर दैवी रहस्यांवरील पडदा उचललास, जेणेकरून तुझ्या आगामी दुःखसहनासाठी आणि त्यांना सहन कराव्या लागणाऱ्या गोंधळासाठी त्यांची तयारी व्हावी. जीवनाच्या वाटेवर चालताना मला विश्वास आहे की तू मला सतत स्वतःची ओळख करून देशील, जेणेकरून मला तुझ्या बलिदानमय प्रेमात अधिक पूर्णपणे सहभागी होता येईल. पुनरुत्थानाच्या गौरवाकडे जाण्याचा हाच एकमेव मार्ग आहे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

पवित्र आत्म्याची नोव्हेना
पेन्टेकोस्टच्या तयारीसाठी म्हटली जाणारी प्रार्थना
शुक्रवार, 15 मे – शनिवार, 23 मे

संत जॉन पहिले, पोप आणि हुतात्मा

पुनरुत्थानकाळातील प्रार्थना

शुभवर्तमानावरील आणखी चिंतने

दैवी दयेवरील चिंतन

सर्व संत / सण

मिस्सातील वाचनांचे पर्याय