गुरुवार, 6 ऑगस्ट 2026
प्रभूचे रूपांतर, डॉमिनिकस नोले यांचे चित्र
व्हिडिओ
येशूने पेत्र, याकोब आणि त्याचा भाऊ योहान यांना आपल्याबरोबर घेतले आणि केवळ त्या तिघांनाच एका उंच डोंगरावर नेले. त्यांच्यासमोर त्याचे रूपांतर झाले. त्याचा चेहरा सूर्यासारखा तेजस्वी झाला आणि त्याची वस्त्रे प्रकाशासारखी शुभ्र झाली. आणि पाहा, मोशे आणि एलिया त्यांना दिसले; ते येशूशी बोलत होते. मत्तय 17:1–3
आज आपण साजरा करत असलेला येशूचा रूपांतराचा प्रसंग गौरवाने आणि रहस्याने वेढलेला आहे. तो पाहण्यासाठी केवळ पेत्र, याकोब आणि योहान यांनाच बोलावण्यात आले. आपल्या प्रभूला एवढी अद्भुत गोष्ट करायची होती, तर त्याने लोकांच्या मोठ्या समुदायांना डोंगरावर बोलावून आपल्या दैवी गौरवाचे तेज दाखवले असते, असे आपल्याला वाटू शकते. असा गौरव सर्वांसमोर प्रकट झाला असता, तर तो पाहणाऱ्या प्रत्येकाची खात्री पटली असती की येशू हाच ख्रिस्त, देवाचा पुत्र, ज्याचे वचन दिले गेले होते तो मशीहा आहे. पण येशूने तसे केले नाही. का बरे?
मोशे आणि एलिया हे दोघेही तिथे उपस्थित होते, ही गोष्टही तितकीच रहस्यमय आहे. इस्राएलच्या इतिहासातील सर्वांत थोर आध्यात्मिक व्यक्तींमध्ये या दोघांची गणना होते. ते तिथे प्रकट होऊन येशूशी का बोलले? आणि मेघातून पित्याची वाणी ऐकू आली, तेव्हा प्रेषित ‘फार घाबरले’ ते का? देवाची वाणी ऐकून भीती वाटण्याऐवजी आनंद व्हायला हवा, असे आपल्याला वाटू शकते.
अशा प्रश्नांची उत्तरे आपण अनेकदा शोधतो. पण ख्रिस्ताच्या जीवनातील रहस्यमय गोष्टींकडे उलगडायचे कोडे म्हणून न पाहता, विस्मयाने आणि आदरभावाने पाहणे कधीकधी अधिक फलदायी ठरते. हे गौरवशाली रहस्य कधीही पूर्णपणे उलगडणार नाही, पण आदराने आणि प्रेमाने आपण त्यात प्रवेश करू शकतो, हे मान्य करू या. याच दृष्टीने रूपांतराच्या प्रसंगातील या तीन रहस्यांचे चिंतन करू या.
प्रथम, येशूबरोबर हा पवित्र वेळ घालवण्याचा किती मोठा आशीर्वाद त्या तीन प्रेषितांना लाभला, याचा विचार करा. त्यांना येशूच्या दैवी गौरवाची एक झलक पाहायला मिळाली. पुढे जे घडणार होते त्याला सामोरे जाण्यासाठी त्यांची श्रद्धा त्यामुळे नक्कीच दृढ झाली. इतर जण तिथे का नव्हते यावर लक्ष केंद्रित करण्याऐवजी, त्या तिघांना मिळालेल्या कृपेकडे आदरयुक्त विस्मयाने पाहू या. श्रद्धा, चिंतन आणि संस्कार यांच्या माध्यमातून प्रार्थनेच्या डोंगरावर चढण्याचे आणि देव ज्या गुप्त रीतीने आपल्याला दर्शन देतो त्या रीतीने प्रभूचा गौरव पाहण्याचे आमंत्रण आपल्यालाही आहे, हे ओळखू या.
दुसरे म्हणजे, मोशे आणि एलिया तिथे का होते याचा उलगडा करण्याऐवजी, त्यांच्या दृष्टीने रूपांतराच्या प्रसंगाचा विचार करा. देवाच्या पुत्राशी समोरासमोर बोलण्याचा मान त्यांना लाभला. सीनाय पर्वतावर (ज्याला होरेब असेही म्हणतात) त्या दोघांची देवाशी भेट झाली होती. आता ते पुन्हा एका डोंगरावर होते. देहधारी देवपुत्राच्या व्यक्तीत स्वतः देवाने त्यांना बोलावले होते, जेणेकरून त्यांनी जे काही घोषित केले होते ते सारे पूर्णत्वाला आलेले त्यांना पाहता यावे. ज्याच्या आगमनाची पूर्वसूचना त्यांनी दिली होती, त्याचा गौरव प्रत्यक्ष पाहताना त्यांना शब्दांत सांगता येणार नाही इतका आनंद झाला असणार.
शेवटी, पित्याची वाणी ऐकून प्रेषितांच्या मनात दाटून आलेल्या पवित्र भयाचा विचार करा. भय आणि आनंद हे परस्परविरोधी वाटू शकतात, पण हे शिक्षेचे भय नव्हते. देवाच्या रहस्यासमोर आणि पावित्र्यासमोर मन भारावून गेल्याने वाटणारे हे आदरयुक्त भय होते. आपण सनातन देवाच्या सान्निध्यात उभे आहोत, याची जाणीव झाल्यावर असे भय वाटते. येशूने त्यांना स्पर्श करून, ‘उठा आणि घाबरू नका,’ असे म्हटले, तेव्हा त्याने त्यांचा तो आदरभाव दूर केला नाही, तर त्याचे रूपांतर विश्वासपूर्ण प्रेमात केले. रहस्य कायम होते, पण आता त्यांनी ते मनापासून स्वीकारले होते.
पवित्र शास्त्र वाचताना तुम्ही त्याकडे प्रश्नांची उत्तरे शोधणारे म्हणून पाहता, की चिंतन करणारे म्हणून? दोन्ही दृष्टिकोनांना आपापले स्थान आहे; पण चिंतन आपल्याला नेहमीच देवाशी अधिक गाढ एकात्मतेकडे नेते. का? कारण देव हे सर्वांत मोठे रहस्य आहे. त्याला संकल्पनांच्या चौकटीत बसवता येत नाही आणि केवळ बुद्धीच्या बळावर त्याला पूर्णपणे समजून घेता येत नाही. देवाचा पूर्ण उलगडा आपल्याला कधीच करता येणार नाही. तो स्वतःला ज्या रीतीने प्रकट करू इच्छितो, त्याच रीतीने आपण त्याला ओळखू शकतो आणि त्याच्यावर प्रेम करू शकतो.
दैवी रहस्यांकडे तुम्ही कसे पाहता याचे आज चिंतन करा. ती केवळ बुद्धीने नव्हे, तर अंतःकरणाने स्वीकारा. तो जे देतो त्याचा मनापासून आस्वाद घ्या, त्याच्या गौरवाच्या झलका जपून ठेवा आणि त्या रहस्यासमोर नम्र, आदरयुक्त विस्मयाने उभे राहा. कारण भक्तिभावाने चिंतन करताना आपण देवाचा उलगडा करत नाही; उलट, तो आपल्याला आपल्या दैवी जीवनात सामावून घेतो.
हे माझ्या रूपांतरित प्रभू, तुझ्या प्रतापासमोर, तुझ्या गौरवासमोर आणि तुझ्या दैवी सान्निध्याच्या लखलखत्या तेजासमोर मी आदरयुक्त विस्मयाने उभा आहे. तू जो आहेस, त्या महान रहस्यात मला आनंद वाटतो. माझ्या श्रद्धेच्या सर्व रहस्यांत अधिक खोलवर प्रवेश करता यावा म्हणून मला प्रज्ञा, ज्ञान आणि समज यांची दाने दे. पण सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, माझा आत्मा विस्मयाने आणि आदरभावाने भरून टाक, म्हणजे आता आणि सर्वकाळ तुझ्याविषयीचा माझा विस्मय कधीही ओसरणार नाही. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचा सण – प्रभूचे रूपांतर
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




