14 marca 2020
Sobota II tygodnia Wielkiego Postu
Czytania na dziś
„Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; włóżcie mu pierścień na palec i sandały na nogi. Weźcie utuczone cielę i zabijcie je. Potem wyprawmy ucztę i świętujmy, ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”. I zaczęli świętować. Łukasz 15:22–24
W tej dobrze znanej przypowieści o synu marnotrawnym widzimy odwagę syna, który postanawia wrócić do ojca. Jest to znaczące, mimo że syn wrócił przede wszystkim z powodu rozpaczliwej sytuacji, w jakiej się znalazł. Tak, pokornie przyznaje się do swoich win i prosi ojca o przebaczenie oraz o to, by traktował go jak jednego ze swoich najemników. Ale przecież wrócił! Pytanie, na które trzeba odpowiedzieć, brzmi: „Dlaczego?”
Można słusznie powiedzieć, że syn wrócił do ojca przede wszystkim dlatego, że w głębi serca znał dobroć swojego ojca. Ojciec był dobrym ojcem. Przez całe życie okazywał synowi miłość i troskę. I choć syn odrzucił ojca, nie zmienia to faktu, że zawsze wiedział, iż ojciec go kocha. Być może nawet nie zdawał sobie sprawy, jak głęboka była w nim ta świadomość. Ale to właśnie ta pewność w sercu dała mu odwagę, by wrócić do ojca z nadzieją pokładaną w jego nieprzemijającej miłości.
To pokazuje, że autentyczna miłość zawsze działa. Zawsze jest skuteczna. Nawet jeśli ktoś odrzuca świętą miłość, którą mu ofiarujemy, zawsze wywiera ona na niego wpływ. Prawdziwą, bezwarunkową miłość trudno zignorować i trudno odepchnąć. Syn pojął tę lekcję i my także musimy ją pojąć.
Poświęć czas na modlitewne rozważanie tego, co kryło się w sercu ojca. Powinniśmy rozważyć ból, który musiał odczuwać, ale także dostrzec nieustającą nadzieję, która musiała mu towarzyszyć, gdy oczekiwał powrotu syna. Powinniśmy rozważyć radość przepełniającą jego serce, gdy z daleka zobaczył powracającego syna. Pobiegł do niego, polecił dobrze się nim zaopiekować i wyprawił ucztę. Wszystko to jest oznaką miłości, której nie sposób powstrzymać.
Taką właśnie miłością Ojciec w niebie darzy każdego z nas. Nie jest Bogiem gniewnym ani surowym. Jest Bogiem, który pragnie przyjąć nas z powrotem i pojednać się z nami. Pragnie się radować w chwili, gdy zwracamy się do Niego w naszej potrzebie. Nawet jeśli my nie jesteśmy pewni, On jest pewien swojej miłości, zawsze na nas czeka, a w głębi serca wszyscy o tym wiemy.
Zastanów się dziś nad tym, jak ważne jest pojednanie z Ojcem w niebie. Wielki Post to idealny czas na sakrament pokuty i pojednania. Ten sakrament jest właśnie tą opowieścią. To opowieść o tym, jak idziemy do Ojca z naszym grzechem, a On hojnie obdarza nas swoim miłosierdziem. Pójście do spowiedzi może budzić lęk i onieśmielać, ale jeśli przystępujemy do tego sakramentu uczciwie i szczerze, czeka nas wspaniała niespodzianka. Bóg wybiegnie nam naprzeciw, zdejmie z nas ciężary i sprawi, że pozostaną za nami. Nie pozwól, by ten Wielki Post minął bez skorzystania z cudownego daru sakramentu pokuty i pojednania.
Ojcze, naprawdę grzeszę. Odwróciłem się od Ciebie i działałem na własną rękę. Teraz jest czas, by wrócić do Ciebie z otwartym i szczerym sercem. Daj mi odwagę, której potrzebuję, by przyjąć tę miłość w sakramencie pokuty i pojednania. Dziękuję Ci za Twoją niezachwianą i doskonałą miłość. Ojcze w niebie, Duchu Święty i Jezu, mój Panie, ufam Wam.
40 dni u stóp Krzyża – Rozważanie siedemnaste – Wjazd do Jerozolimy.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
