Miłuj swoich nieprzyjaciół

10 września 2020
Czwartek XXIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Wam, którzy słuchacie, mówię: miłujcie waszych nieprzyjaciół, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą, błogosławcie tym, którzy was przeklinają, módlcie się za tych, którzy was krzywdzą”. Łk 6:27-28

Te słowa wyraźnie łatwiej wypowiedzieć niż wprowadzić w czyn. Kiedy przychodzi co do czego, gdy ktoś postępuje wobec ciebie z nienawiścią i cię krzywdzi, ostatnią rzeczą, na jaką masz ochotę, jest kochać tę osobę, błogosławić jej i modlić się za nią. Ale Jezus mówi bardzo jasno, że właśnie do tego jesteśmy wezwani.

Kiedy spotykamy się z bezpośrednim prześladowaniem lub złośliwością wymierzoną w nas, łatwo możemy zostać zranieni. To zranienie może prowadzić nas do gniewu, pragnienia zemsty, a nawet nienawiści. Jeśli ulegamy tym pokusom, nagle sami stajemy się tym, co nas zraniło. Niestety, nienawiść do tych, którzy nas zranili, tylko pogarsza sprawę.

Byłoby jednak naiwnością zaprzeczać pewnemu wewnętrznemu napięciu, którego wszyscy doświadczamy, gdy spotyka nas krzywda ze strony drugiego człowieka, a zarazem słyszymy nakaz Jezusa, by w odpowiedzi go kochać. Jeśli jesteśmy szczerzy, musimy przyznać, że to wewnętrzne napięcie istnieje. Pojawia się ono, gdy próbujemy przyjąć nakaz całkowitej miłości pomimo odczuwanego zranienia i gniewu.

To wewnętrzne napięcie ujawnia między innymi, że Bóg pragnie dla nas o wiele więcej niż tylko życia opartego na uczuciach. Odczuwanie gniewu czy zranienia nie jest niczym przyjemnym. W istocie może być przyczyną wielkiego cierpienia. Ale nie musi tak być. Jeśli zrozumiemy ten nakaz Jezusa, by kochać naszych nieprzyjaciół, zaczniemy pojmować, że jest to droga wyjścia z cierpienia. Zaczniemy dostrzegać, że uleganie poczuciu zranienia i odpłacanie gniewem za gniew czy nienawiścią za nienawiść tylko pogłębia ranę. Jeśli natomiast potrafimy kochać wtedy, gdy jesteśmy krzywdzeni, nagle odkrywamy, że miłość ma w takim przypadku wielką moc. Jest to miłość, która dalece wykracza poza wszelkie uczucia. To prawdziwa miłość, oczyszczona i udzielona darmo jako dar od Boga. To miłość bliźniego w najwyższym stopniu, miłość, która napełnia nas obfitością autentycznej radości.

Zastanów się dziś nad wszelkimi ranami, które nosisz w sobie. Wiedz, że te rany mogą stać się źródłem twojej świętości i szczęścia, jeśli pozwolisz Bogu je przemienić i jeśli pozwolisz Mu napełnić twoje serce miłością do każdego, kto cię skrzywdził.

Panie, wiem, że wzywasz mnie do miłości moich nieprzyjaciół. Wiem, że wzywasz mnie do miłości wszystkich, którzy mnie skrzywdzili. Pomóż mi oddać Tobie wszelkie uczucia gniewu czy nienawiści i zastąpić je prawdziwą miłością bliźniego. Jezu, ufam Tobie.