Dostrzeganie grzechów innych

11 września 2020
Piątek XXIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

„Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a belki we własnym oku nie dostrzegasz?” Łukasz 6:41

Jakież to prawdziwe! Jak łatwo dostrzegać drobne wady innych, a jednocześnie nie zauważać własnych, bardziej oczywistych i poważniejszych wad. Dlaczego tak się dzieje?

Przede wszystkim trudno nam dostrzec własne wady, ponieważ zaślepia nas grzech pychy. Pycha nie pozwala nam na jakąkolwiek szczerą refleksję nad sobą. Staje się maską, którą nosimy i która ukazuje fałszywy obraz nas samych. Pycha jest szpetnym grzechem, ponieważ odcina nas od prawdy. Nie pozwala nam zobaczyć siebie w świetle prawdy, a w rezultacie nie pozwala nam dostrzec belki we własnym oku.

Kiedy przepełnia nas pycha, dzieje się jeszcze coś innego. Zaczynamy skupiać się na każdym drobnym uchybieniu ludzi wokół nas. Co ciekawe, ta Ewangelia mówi o skłonności do dostrzegania „drzazgi” w oku brata. Co nam to mówi? Mówi nam, że ludziom przepełnionym pychą nie tyle zależy na poniżaniu kogoś, kto dopuszcza się poważnych grzechów. Mają raczej skłonność do wyszukiwania tych, którzy mają na sumieniu tylko drobne grzechy — grzechy będące „drzazgami” — i próbują przedstawiać je jako poważniejsze, niż są w rzeczywistości. Niestety, ludzie pogrążeni w pysze czują się o wiele bardziej zagrożeni przez człowieka świętego niż przez kogoś, kto dopuszcza się poważnych grzechów.

Zastanów się dziś, czy zmagasz się ze skłonnością do osądzania ludzi wokół ciebie. Zastanów się zwłaszcza, czy nie masz skłonności do bardziej krytycznego oceniania tych, którzy dążą do świętości. Jeśli masz taką skłonność, może to wskazywać, że zmagasz się z pychą bardziej, niż sobie uświadamiasz.

Panie, uczyń mnie pokornym i pomóż mi uwolnić się od wszelkiej pychy. Obym także porzucił skłonność do osądzania i patrzył na innych jedynie tak, jak Ty chcesz, abym na nich patrzył. Jezu, ufam Tobie.